Αλίκη

Η Αλίκη είναι φίλη μου από την πρώτη τάξη του Δημοτικού. Μαζί με την Μαριάννα και τον Αλέξανδρο. Εντάξει, δεν ήμασταν φίλοι από την πρώτη μέρα στο σχολείο αλλά τότε ξεκίνησε η φιλία μας. Ήμασταν και γείτονες. Τα σπίτια μας ήταν απέναντι.

Η Αλίκη ήταν το πιο όμορφο κορίτσι του σχολείου. Αλλά και το πιο ζόρικο.

Μας έδερνε όλους.

Στο μπρα ντε φερ , κανείς δεν μπορούσε να την νικήσει.

Θυμάμαι τη μέρα του Πολυτεχνείου, που η Αλίκη ήρθε σπίτι μας. Είχαν έρθει έντρομοι οι γονείς στο σχολείο να πάρουν τα παιδιά τους, και η μητέρα μου πήρε την Αλίκη σπίτι μας γιατί η μητέρα της είχε πάει σε μια δουλειά.

Με την Αλίκη παίζαμε μπάλα. Ποδόσφαιρο.

Έτσι θυμάμαι και την ημέρα που η Αλίκη είχε για πρώτη φορά περίοδο.

Είπα στη μητέρα μου «Η Αλίκη δεν θα έρθει να παίξουμε μπάλα γιατί της ήρθε περίοδος». Έτσι απλά. Δηλαδή, εγώ στενοχωριόμουν που δεν θα παίζαμε μπάλα.

Θυμάμαι μια φορά που παίζαμε μπάλα με την Αλίκη και τα άλλα παιδιά στην Καλλιρόης –πάνω στο γκαζόν- και διψάσαμε.

Πήγαμε σε ένα μαγαζάκι που ήταν εκεί απέναντι, να πάρουμε εκείνες τις πορτοκαλάδες που ήταν σε ένα στρογγυλό πλαστικό σαν μικρή μπάλα.

Λέω εγώ με χαρά «θα σας κεράσω εγώ τις πορτοκαλάδες».

Και λέει η Αλίκη «Και τι μου είσαι εσύ που θα με κεράσεις την πορτοκαλάδα, γκόμενός μου;».

Ξερός εγώ. Ήμασταν 8-9 χρονών. Αλλά η Αλίκη μας ξεπερνούσε όλους.

Μια άλλη φορά, μου είπαν με την Μαριάννα να πάω στο σπίτι της Αλίκης να μου φτιάξουν τα μαλλιά με το πιστολάκι.

Εγώ πήγα και με είχαν βάλει κάτω και μου έφτιαχναν τα μαλλιά. Δεν έβλεπα τι έκαναν. Θυμάμαι ότι έφυγα κλαίγοντας γιατί με είχαν κάνει σαν εξωγήινο και γελούσαν μαζί μου.

Στο Γυμνάσιο είχαμε κάνει κοπάνα με την Αλίκη και την Μαριάννα, και πήγαμε για μπάνιο.

Πήγαμε με ότο στοπ. Τότε σταματούσαν όλοι και σε έπαιρναν. Καλά, η Αλίκη ήταν τόσο όμορφη που δεν χρειαζόταν να κάνει ότο στοπ• όποιος την έβλεπε, ήθελε να την βάλει στο αυτοκίνητό του με το ζόρι. Ή να της το χαρίσει.

Είμαστε λοιπόν σε κάτι βραχάκια, εγώ είμαι μέσα στην θάλασσα, η Αλίκη ξαπλωμένη πάνω στον βράχο, η Μαριάννα από πάνω της.

«Θα σου βγάλω το σουτιέν» της λέει η Μαριάννα.

«Βγάλτο μωρή, αν τολμάς» λέει η Αλίκη –που σας θυμίζω ότι έδερνε κιόλας-, ακολουθεί ένα «θα το βγάλω, δεν το βγάζεις», οπότε κάνει ένα τσακ η Μαριάννα, που είναι γενναία, και της βγάζει το σουτιέν.

Κόντεψα να πνιγώ από τα γέλια. Αυτή είναι μια από τις αστείες σκηνές που έχω δει στη ζωή μου.

Μετά το σχολείο, η Αλίκη παντρεύτηκε τον καλό και όμορφο Γιώργο, και έκανε οικογένεια.

Θυμάμαι, όταν γεννήθηκε ο γιος της Αλίκης, που πήγαμε για μπάνιο κάπου κοντά στο Σούνιο.

Ο Αντωνάκης ήταν έξι μηνών και ήταν η πρώτη φορά που πήγαινε στην θάλασσα.

Κάποια στιγμή, η Αλίκη, που είχε μπαφιάσει έξι μήνες μέσα στο σπίτι, μου λέει «κράτα λίγο το μωρό να παίξω κι εγώ λίγο ρακέτες με την Μαριάννα».

Παίρνω εγώ τον Αντωνάκη αγκαλιά –κούκλος ήταν και είναι- αλλά ήταν τόσο μικρός και εύθραυστος που ένιωθα μια ανασφάλεια.

«Αλίκη, τώρα με κοιτάει», «Αλίκη, τώρα βάζει το δάχτυλό του στο στόμα», «Αλίκη, τώρα έκλεισε τα μάτια», ε, πετάει η Αλίκη την ρακέτα κάτω και μου ρίχνει κι ένα χέσιμο που έχω φρικάρει επειδή ένα μωρό κάνει ό,τι κάνουν όλα τα μωρά.

Όταν γεννήθηκε η Μαρία Όλγα, πήγαμε με την Μαριάννα στο σπίτι της Αλίκης να κάνουμε μπάνιο το μωρό.

Μετά, κάναμε ησυχία για να κοιμηθεί το μωρό και η Αλίκη είχε βάλει μια κασέτα με ειδικούς ήχους, για να κοιμούνται τα μωρά.

Στο τέλος, κοιμηθήκαμε εμείς στους καναπέδες, ενώ το μωρό δεν κοιμόταν με τίποτα.

Όλα αυτά τα γράφω, για να πω πως η Αλίκη είναι φίλη μου αι την αγαπάω.

Αγαπάω τόσο πολύ την Αλίκη, που έχω πάει μαζί της ως και σε παράσταση του Άρη Ρέτσου.

Αν αυτό δεν είναι απόδειξη αγάπης και βαθιάς φιλίας, τι είναι; (Αστειεύομαι, ο Άρης Ρέτσος είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης.)

Η Αλίκη είναι ο άνθρωπος που θα βοηθήσει όποιον μπορεί.

Θα βοηθήσει και όποιον δεν μπορεί.

Θα τους βοηθήσει όλους. Όλους. Όλους, όμως.

Ειλικρινά, δεν έχω γνωρίσει άλλον άνθρωπο που να βοηθάει τους ανθρώπους όσο η Αλίκη.

Από οικογένειες με προβλήματα μέχρι τους πρόσφυγες, η Αλίκη είναι πάντα εκεί.

Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνει.

Με την Αλίκη ήμασταν μαζί εθελοντές τα τελευταία χρόνια στο ίδρυμα για τα παιδιά –εγώ δεν πήγα τους τελευταίους μήνες για προσωπικούς λόγους αλλά θα επανέλθω- και έχω θαυμάσει τον τρόπο της.

Όταν εγώ έλεγα «είναι μάταιο αυτό που κάνουμε και το κάνουμε για τις ενοχές μας, γιατί ουσιαστικά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτά τα παιδιά, αφού η ζωή τους θα είναι πάντα σε ένα ίδρυμα», η Αλίκη έλεγε πως τίποτα δεν είναι μάταιο και πως ίσως κάποια από αυτά τα παιδιά να καταφέρουν να ζήσουν δυο ή τρία μαζί σε ένα σπίτι, βοηθώντας το ένα το άλλο.

Δεν είμαι σίγουρος ότι θα συμβεί αυτό αλλά η πίστη της Αλίκης μετακινεί και βουνά.

Αλίκη, σε αγαπάω.

Ό,τι άσχημο συμβαίνει, θα το θυμόμαστε σε λίγα χρόνια και θα γελάμε.

Κι αν σε συγκίνησα με αυτά που έγραψα, εσύ μου είπες πρόσφατα «δεν πειράζει που έκλαψες, πιτσιρίκο, γιατί σου κάνει καλό και καθαρίζει την ψυχή σου».

Ατν, ατν, ατν! (Χαχαχαχαχαχαχαχαχα!!!)

(Όχι πως δεν το ήξερα πάντα –τον διάβασα πολύ νέος τον Επίκουρο- αλλά τώρα είμαι απόλυτα βέβαιος πως το μεγαλύτερο αγαθό στη ζωή είναι οι φίλοι σου. Και τους παιδικούς σου φίλους, στους δίνει ο Θεός.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.