Γενιές και γενιές

Πιτσιρίκο, έχω καιρό να σου γράψω, μάλλον γιατί δεν υπήρχε λόγος, δεν είχε αλλάξει κάτι, δεν έχω τι να πω. Ούτε τώρα έχει αλλάξει κάτι, αλλά αφορμή στάθηκε το mail της 24χρονης φίλης που σου γράφει ότι απορεί ποιος θα λυπηθεί τη γενιά της. Μια γενιά που πληρώνει σπασμένα, κακά τα ψέματα. Όπως, επίσης, σπασμένα πληρώνει και η δική μου «φουρνιά» που είμαι 35.

Σου το έχω ξαναπεί, όταν φεύγεις βλέπεις τα πράγματα διαφορετικά.

Σκεφτόμουν πριν φύγω ότι, όταν θα τα βλέπω από μακριά, μπορεί να καταλάβω τι φταίει.

Εμείς φταίμε, σου το λέω και από μακριά. Οι Έλληνες.

Και η προηγούμενη γενιά και η τωρινή. Μη σου πω και η επόμενη.

Ο πατέρας μου ψήφιζε ΠΑΣΟΚ. Συνέχεια, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ήταν από αυτή τη γενιά που πίστεψε στον Αντρέα και τις υποσχέσεις του.

Δεν συμφωνώ, αλλά δεν τον κατηγορώ.

Ήταν τέτοιες οι εποχές που δεν υπήρχαν μάλλον πολλές επιλογές.

Ή κι αν υπήρχαν δεν είχαν μεγάλη διαφορά.

Πολύ περισσότερο για έναν άνθρωπο που από τα 13, μόλις έβγαλε το δημοτικό, έφυγε από το χωριό του και πήγε στην πρωτεύουσα για να βρει μια τύχη. Παιδί, πιτσιρίκο. Δεν μπορώ ούτε να το διανοηθώ.

Η γενιά αυτή έψαχνε μία ελπίδα. Τη βρήκε και έγινε ό,τι έγινε. Τους κατηγορώ για το παρόν μου και για το ότι δεν βλέπω το μέλλον των παιδιών μου στην Ελλάδα, όμως δεν ξέρω τι θα έκανα στη θέση τους.

Γενιά που ζήτησε ένα καλύτερο αύριο, αλλά με λάθος τρόπο.

Δεν το έχουν καταλάβει όλοι το λάθος τους.

Ο πατέρας μου, Πιτσιρίκο, το κατάλαβε.

Δεν το έχει παραδεχτεί, γιατί είναι τέτοιος τύπος, αλλά το ξέρω.

Δεν του πάει το χέρι να ψηφίσει κάτι άλλο, γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια απέχει από τις εκλογές.

Δεν λέει ανοιχτά το λόγο, ξέρεις βρίσκει δικαιολογίες, όμως είναι φανερό και το σέβομαι.

Αυτή η γενιά έχει ευθύνες και τις καταλογίζουμε όλοι.

Η νέα γενιά, όμως, δεν έχει;

Ξέρεις, νομίζω ότι μερικές φορές κατηγορούμε την προηγούμενη γενιά για να αποφύγουμε τις δικές μας ευθύνες.

Όπως οι πολιτικοί δηλαδή. Σου λένε ναι εντάξει κάναμε αυτό, αλλά δες τι παραλάβαμε.

Γινόμαστε σαν αυτούς που κατηγορούμε δηλαδή.

Σέβομαι την αγωνία αυτών των παιδιών και την ανάγκη τους να βρουν ένα στήριγμα, όμως οφείλω να επισημάνω ότι δεν είναι αυτός ο σωστός δρόμος.

Όχι, δεν είμαι καμία σοφή κουκουβάγια να δίνω συμβουλές.

Μικρή είμαι κι εγώ και έχω να δω πολλά και να αλλάξω τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα πολλές φορές.

Όμως, η νέα γενιά, Πιτσιρίκο, πρέπει να ανοίξει τα φτερά της.

Κανένας δεν θα σκεφτεί τους ανθρώπους των 24 χρόνων, όπως –ακόμη χειρότερα- δεν θα σκεφτεί ούτε αυτά τα παιδιά που τώρα πάνε σχολείο.

Στα 24 μου δεν ήμουν παιδί. Είχα ήδη φύγει από το σπίτι μου κατ’ επιλογήν και είχα αναζητήσει τη δική μου ζωή. Όχι αυτή των γονιών μου. Χωρίς καμία στήριξη.

Πιτσιρίκο, ζω την κρίση από το 2004. Τότε που η Ελλάδα έτρωγε με χρυσά κουτάλια εγώ κυνηγούσα τα όνειρά μου.

Χωρίς λεφτά, γιατί συνήθως έτσι γίνεται και δεν είμαι εξαίρεση.

Και εντάξει, μπορεί να μην τα πέτυχα όλα, αλλά σίγουρα άξιζε η διαδρομή και είχε σημαντική συμβολή στο μέλλον μου.

Δεν θέλω να πω κάτι άλλο, παρά μόνο αυτό.

Η προηγούμενη γενιά κυνήγησε μια ελπίδα που θεώρησε ότι υπήρχε.

Την κυνήγησε περισσότερο απ’ ό,τι θα έπρεπε και έφερε τη χώρα στην τωρινή κατάσταση. Της καταλογίζω ευθύνη γι’ αυτό.

Ανάλογη ευθύνη, όμως, καταλογίζω και στη νέα γενιά.

Ανθρώπους της ηλικίας μου και νεότερους που έχουν εγκλωβιστεί στην πεποίθηση ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, ότι είναι έρμαια της μοίρας τους.

Η αδράνεια είναι ο εχθρός και ιδιαίτερα η νέα γενιά πρέπει να κινητοποιηθεί.

Αν με ρωτάς, θεωρώ ότι τα νέα παιδιά πρέπει να φύγουν.

Δεν υπάρχει μέλλον στη χώρα.

Κανένας παράδεισος δεν είναι το εξωτερικό και προφανώς θα συναντήσουν δυσκολίες, όμως, ως άνθρωπος που το πάλεψε για πολλά χρόνια μέχρι και πέρυσι τέτοιο καιρό στην Ελλάδα, το λέω με κάθε βεβαιότητα και είναι το ίδιο ακριβώς που θα συμβούλευα και τα δικά μου παιδιά να κάνουν: να φύγουν.

Η χώρα των γονιών μας δεν είναι αυτό που ονειρεύομαι για τα παιδιά μου, για τη νέα γενιά.

Δεν θέλω να πω κάτι άλλο.

Απλώς, εύχομαι οι νέοι άνθρωποι να μην τα παρατήσουν και να μη ζητούν τη λύπηση των άλλων.

Να συνειδητοποιήσουν ότι έχουνε ευθύνη για το μέλλον τους, να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να κάνουν το καλύτερο για τον εαυτό τους και για τους επόμενους.

Χαιρετισμούς από την -όχι και τόσο καλοκαιρινή- Ολλανδία.

Ελένη

(Αγαπητή Ελένη, η γενιά του πατέρα σας ήταν λογικό να πιστέψει τον Ανδρέα Παπανδρέου και να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ το 1981. Τα δυο πρώτα χρόνια της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, έγιναν στην Ελλάδα πράγματα που έπρεπε να είχαν γίνει 30 χρόνια νωρίτερα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσα χρόνια είχε η Ελλάδα δεξιά πριν -και η χούντα δεξιά ήταν- και τι σήμαινε αυτό για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού της χώρας. Να βλέπουμε τα πράγματα σε σχέση με το τι συνέβαινε εκείνη την περίοδο. Από κει και πέρα, βέβαια, έχουν ευθύνη γιατί το ΠΑΣΟΚ μεταλλάχτηκε πολύ γρήγορα και συνέχισαν να το στηρίζουν. Οι νέοι Έλληνες -και όχι μόνο οι νέοι- φεύγουν από την Ελλάδα, έτσι κι αλλιώς, γιατί αυτός είναι ο μόνος δρόμος που βλέπουν πια. Το αποτέλεσμα αυτής της φυγής είναι καθοριστικό για την Ελλάδα -οι άνθρωποι είναι ο πραγματικός πλούτος κάθε χώρας- αλλά δεν βλέπω να συγκινεί κανέναν, γιατί όσοι μένουν είναι καβατζωμένοι και βολεμένοι ή παγιδευμένοι και ανήμποροι. Το καλοκαίρι έχει έρθει στη Μεσόγειο και είναι όμορφο. Σήμερα που ξεκινά και επίσημα το καλοκαίρι, σας εύχομαι να έρθει σύντομα και στην Ολλανδία. Καλό καλοκαίρι. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.