Είμαι τυχερή που το έζησα

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, θέλω και εγώ να σου γράψω για τον πρώτο και μεγάλο έρωτα που έζησα πριν από 17 χρόνια. Μπορεί να μην υπήρχε τότε η κρίση αλλά κάποιοι άνθρωποι και τότε περνούσαν ζόρικα. Γνωριστήκαμε μέσω μιας κοινής παρέας και αμέσως κολλήσαμε.

Εγώ τότε σπούδαζα. Εκείνος σπούδαζε, εργαζόταν και βοηθούσε με όποιον τρόπο μπορούσε το σπίτι του και την μητέρα του που είχε προβλήματα υγείας και δεν μπορούσε να εργαστεί. Ο πατέρας είχε πεθάνει κάποια χρόνια νωρίτερα.

Ήταν πολύ όμορφο παλικάρι και δεν πίστευα ποτέ ότι θα γυρνούσε να με κοιτάξει (γυναικείες χαζές ανασφάλειες).

Σύντομα κανονίσαμε να ξαναβγούμε. Θα ερχόταν να με πάρει από το πατρικό μου.

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη και είχα βάλει τα δυνατά μου να γίνω όμορφη για τον Κωνσταντίνο.

Ακόμα θυμάμαι όταν κατέβαινα τα σκαλιά πως έτρεμαν τα πόδια μου. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα πως θα βγεί από το στήθος μου.

Όταν κατέβηκα ήταν ήδη εκεί να με περιμένει με την μηχανή του.

Αν και έχουν περάσει δεκαεφτά χρόνια ποτέ δεν θα ξεχάσω εκείνο το βράδυ το χαμόγελο του και το βλέμμα του. Όλο το βράδυ μου χάιδευε τα μαλλιά και το πρόσωπο.

Και εκεί γύρω στις τρεις ανεβήκαμε στην μηχανή και με πήγε στην Μακρινίτσα Πηλίου να δούμε την ανατολή του ηλίου. Εκεί δώσαμε το πρώτο μας φιλί.

Ήταν άνθρωπος με πολύ χιούμορ, νοιαζόταν για την οικογένειά του και τους φίλους του και γινόταν έξαλλος με την αδικία και την αχαριστία.

Μιλούσε λίγο και έκανε πολλά. Μιλούσε όπως μιλάς εσύ Πιτσιρίκο μέσα από τα κείμενά σου. Γι αυτό και σ ‘αγαπώ και σένα.

Ζήσαμε έναν χρόνο παραμυθένιο, όταν ήμουν χώρια του δεν περνούσε η ώρα να σχολάσουμε για να τον ξαναδώ και να χωθώ στην αγκαλιά του.

Και κάθε φορά η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμιζα ότι μπορεί να την ακούσει και ντρεπόμουν.

Το παραμύθι δυστυχώς δεν είχε καλό τέλος -σκοτώθηκε σε τροχαίο- αλλά τον θυμάμαι πάντα, αυτός ο ένας χρόνος ήταν τόσο έντονος και τόσο όμορφος που είμαι τυχερή που τον έζησα.

Όταν ερωτεύεσαι και όταν αγαπάς, ακολουθείς το ένστικτο σου και τον άνθρωπό σου και προχωράς.

Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες νομίζω.

Πολλές φορές η παρέα μου όταν βρισκόμαστε με ρωτάει που να πάμε για καφέ ή για κρασί.

Η απάντηση είναι πάντα η ίδια: Μαζί σας να είμαι και όπου θέλει ας είναι.

Μ.

(Αγαπητή φίλη, πρέπει να μην φοβόμαστε να λέμε στον άλλον άνθρωπο πόσο τον αγαπάμε και τον θέλουμε, γιατί την επόμενη στιγμή, αυτός ή εμείς, μπορεί να μην είμαστε εκεί. Εσείς τουλάχιστον το είπατε. Λυπάμαι ειλικρινά. Να είστε καλά. Την αγάπη μου. Με τους φίλους μας πάμε και στην κόλαση.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.