Η μαύρη μύγα

kafkaΦίλε Πιτσιρίκο, μπορεί στους συνταξιούχους από την Γηραιά Αλβιώνα που παραθερίζουν στα νερά της Μεσογείου η αγάπη για την πατρίδα τους και ο φόβος πως θα γίνει η χώρας τους γιουσουφάκι των Γερμανών να κυριαρχεί και να καθορίζει την απόφαση υπέρ του Brexit.

Δεν ισχύει όμως το ίδιο για τα φτωχά εργατικά στρώματα της Αγγλίας όπου το «μεταναστευτικό» -το περίφημο ζήτημα των Πολωνών υδραυλικών– αποτελεί τον κύριο λόγο για την υπερψήφιση του Brexit.

Πρόκειται για εκείνον τον τύπο –τον ξένο– που απειλεί την ευμάρεια και την ασφάλεια των Άγγλων καταναλωτών μπύρας.

Πολλοί αριστεροί στην Μεγάλη Βρετανία έχουν ταχθεί με το Brexit και λένε «όχι» στην ΕΕ, ασκώντας δριμεία κριτική στον ηγέτη των Εργατικών Κόρμπιν για την εντελώς αλλοπρόσαλλη πολιτική του, που έχει αφήσει την εργατική τάξη της Βρετανίας βορά στις ορέξεις των ημιφασιστών Τζόνσον και Φάρατζ.

Όλοι λοιπόν οι αριστεροί υπέρμαχοι του «όχι» αναγνωρίζουν πως η καμπάνια του Leave έχει επιβληθεί η ακροδεξιά ατζέντα του ρατσισμού, του εθνικισμού και της ξενοφοβίας.

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν βρεθεί σε πολύ δύσκολη κι άβολη θέση την οποία πολύ εύστοχα εξηγεί στην ηλεκτρονική έκδοση του The Guardian ο αριστερών πεποιθήσεων αρθρογράφος Giliam Fraser, γράφοντας τα εξής:

«Πείτε με ηλίθιο, πείτε με κρετίνο αλλά θα ψηφίσω Leave γιατί αυτό υποστήριζα πάντα και γιατί αυτό μου υπαγορεύει η συνείδησή μου».

Μια απόλυτα έντιμη στάση.

Εξαιρετικά δύσκολη, όμως, αφού πρόκειται για μια καρέκλα που πρέπει να την μοιραστεί με τα φασισταριά τύπου Τζόνσον και Φάρατζ.

Από σήμερα –μετά την δολοφονία την βουλευτίνας των Εργατικών πιθανά από ακροδεξιό υποστηρικτή του Brexit– η θέση του γίνεται δυσκολότερη.

Νομίζω πως σε αυτό το δημοψήφισμα φαίνεται καθαρά ο αντιδημοκρατικός χαρακτήρας των δημοψηφισμάτων στα ολιγαρχικά καθεστώτα.

Αποτελούν τον φερετζέ της δημοκρατίας.

Στο ίδιο τσουβάλι όλοι. Από τους έντιμους και προοδευτικούς ανθρώπους μέχρι τους οπαδούς της καρατζαφέρικης αισθητικής του UKIP του Φάρατζ.

Όλοι μετρημένα κουκιά υπέρ του Brexit.

Δεν θα έπρεπε όμως να είναι έτσι.

Στην Ελβετία πχ τα περισσότερα δημοψηφίσματα γίνονται επί πολύ συγκεκριμένων και πολύ πρακτικών θεμάτων, γίνονται τακτικότατα και με πρωτοβουλία των πολιτών, διεξάγονται σε τοπικό και σε εθνικό επίπεδο.

Να γίνει ή μην γίνει το τούνελ; Να φτιαχτεί το τάδε κτίριο ή όχι;

Κατά αντιστοιχία στην Ελλάδα θα έπρεπε να είχαμε δημοψήφισμα για την μετατροπή του Ελληνικού σε πάρκο ή για την εμπορική αξιοποίησή του και στην Βρετανία για την επέκταση του αεροδρομίου του Χήθροου ή όχι.

Φυσικά, τέτοιου είδους δημοψηφίσματα δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Βρετανία.

Δεν ταιριάζουν ούτε με την πολιτική κουλτούρα κι επιπλέον μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.

Για αυτό και το δημοψήφισμα στην Βρετανία για το Brexit ενέχει στοιχεία μαζικού εκβιασμού προς την κοινωνία.

Σαν το ανέκδοτο που έρχεται ο τύπος και σε ενημερώνει πως θα σε γ@μήσουνε αλλά ευγενικά σε ρωτάνε αν επιθυμείς να συμβεί το αναπόφευκτο «με baselino ή χωρίς baselino».

Καθώς είσαι ένας ακόμα αριστερός σε υπαρξιακό αδιέξοδο, απαντάς χαμηλόφωνα «με baselino», για να ακούσεις δευτερόλεπτα μετά την αγριοφωνάρα στο αυτί σου να ουρλιάζει «Baselino έλα θα γαμήσεις κι εσύ»!

Προσωπικά, δεν θα ψήφιζα καθόλου.

Το σχεδόν σίγουρο πια Brexit δεν πρόκειται να προκαλέσει την διάλυση της ΕΕ ούτε θα μειώσει την ισχύ της Γερμανίας.

Απλά, θα επιταχύνει τον μετασχηματισμό της καθώς και το πέρασμα του καπιταλισμού στο επόμενο του στάδιο.

Ο καπιταλισμός χρειάστηκε για να αναπτυχθεί το κράτος-έθνος και μετά τους διάφορους υπερεθνικούς οργανισμούς.

Σήμερα δεν χρειάζεται τίποτα.

Το κεφάλαιο θα διοικεί τον κόσμο όπως τις επιχειρήσεις του, χωρίς την ανάγκη πολιτικών διαμεσολαβητών.

Φυσικά και θα υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι, δούλοι και υπηρέτες των τραπεζών και των πολυεθνικών.

Όμως, οι αυταπάτες των δημοκρατικών θεσμών που άνθισαν στις δυτικές καπιταλιστικές χώρες μετά τον πόλεμο δεν χρειάζονται πια.

Τώρα θα ανθίσει η «δημοκρατία» του Facebook, του Twitter και των ΜΚΟ. Πλαισιωμένη από την στρατιωτικοποιημένη αστυνομία που θα ελέγχει τον πληθυσμό στις μεγάλες μητροπόλεις.

Η ελευθερία του ατόμου αναβαθμίζεται μέρα με την μέρα και ο καθένας πια θα έχει το δικαίωμα να ξύνει τα @ρχίδια του με όποια βούρτσα του γουστάρει, με την προϋπόθεση βέβαια ότι μπορεί πρώτα να την αγοράσει.

Ελευθερία είναι η ικανότητα του ατόμου να καταναλώνει τα πάντα!

Οι νέες διατλαντικές, διηπειρωτικές και οι λοιπές «δια-» εμπορικές συνθήκες που εκκολάπτονται έρχονται να καταργήσουν κάθε συμμετοχικό θεσμό, έρχονται να σβήσουν κάθε σπίθα ελευθερίας και να εγκαταστήσουν επίσημα το νέο καθεστώς της απευθείας διακυβέρνησης του πλανήτη από τα Headquarters των πολυεθνικών.

Όλα γίνονται εμπόρευμα με τεράστιο περιθώριο κέρδους.

Ο αέρας, η γη, το νερό, το διάστημα, το φυσικό περιβάλλον, η υγεία, η εκπαίδευση, η ζωή, η ύπαρξη.

Μπαίνουμε σε έναν τρομακτικό κι αδιανόητο μέχρι τα χθες πολιτικοκοινωνικό Μεσαίωνα που πολύ αδρά είχε περιγράψει χρόνια πριν στην «Φάρμα των ζώων» και στο «1984» ο Τζωρτζ Όργουελ.

Σαν τον ήρωα της «Μεταμόρφωσης» του Φράνς Κάφκα θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα έχουμε μεταμορφωθεί σε ένα ανθρωπίνων διαστάσεων έντομο.

Μια μύγα. Ένα απόκοσμο πλάσμα που μοναδική του διέξοδος θα είναι ο θάνατος.

Μα την αλήθεια, όσο κι αν πιστεύω πως ο σοσιαλισμός νομοτελειακά θα είναι η συνέχεια αυτής της κοινωνίας, ώρες-ώρες φοβάμαι πως δεν θα υπάρξει επόμενο στάδιο από τον καπιταλισμό, παρά μόνο η καταστροφή του πλανήτη και της ζωής πάνω σε αυτόν.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Κάπου στον ξένο τύπο διάβασα πως η δολοφονία της Jo Cox -αυτό είναι το όνομα της βουλευτού των Εργατικών που υπήρξε υπερασπιστής των προσφύγων και των μεταναστών στην χώρα της και σήμερα έχασε την ζωή της- δεν είναι «τρομοκρατική ενέργεια» γιατί ο δράστης είναι λευκός Βρετανός και όχι μαύρος ή μουσουλμάνος. Να προσθέσω πως η «ενέργεια» δεν χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατική και επειδή ο δολοφόνος είναι ένας ακροδεξιός φασίστας. Πουθενά στον κόσμο οι ακροδεξιοί φασίστες δεν χαρακτηρίζονται «τρομοκράτες». Το φίδι όμως είναι ο καπιταλισμός κι έχει γεννήσει τα γαμημένα τα αυγά του. Τα βρωμερά φιδάκια του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του φασισμού έχουν απλωθεί και δαγκώνουν παντού και όλους.

(Αγαπητέ Ηλία, το Brexit με αφήνει κάπως αδιάφορο. Θα προτιμούσα να βομβαρδίσει η Βρετανία την Γερμανία. Αυτό μάλιστα. Θα είχε κάποιο ενδιαφέρον. Πάντως, ό,τι και να γίνει, η βρετανική κοινωνία είναι η κοινωνία που μισεί τις αλλαγές περισσότερο και από την ελληνική. Ηλία, μου αρέσει αυτό που είπε ο αρθρογράφος του Guardian πως θα ψηφίσει έξοδο επειδή “αυτό μου υπαγορεύει η συνείδησή μου”. Ο άνθρωπος έχει συνείδηση. Δεν έχουν όλοι συνείδηση. Ηλία, είναι καλό που ο καπιταλισμός γίνεται όλο και πιο βάρβαρος. Δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Αυτό είναι το πρόβλημά του. Ηλία, θα υπάρξει επόμενο στάδιο από τον καπιταλισμό. Αν δεν ήταν έτσι, ο κόσμος θα ήταν καπιταλιστικός από την αρχή του. Δεν ήταν. Βέβαια, εμείς οι δυο δεν θα είμαστε εδώ να ζήσουμε τον σοσιαλισμό σε όλο τον κόσμο, οπότε, τώρα που είμαστε, ας ζήσουμε λίγο όμορφα. Ξέρουμε τον τρόπο. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.