Με λίγη τύχη και επιμονή

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Η δική μου ιστορία είναι λίγο περίεργη.
Το αγόρι μου το γνώρισα το 2007 με τον πιο απίθανο τρόπο.

Τότε υπήρχε το MySpace, το οποίο δεν ήταν σαν το τωρινό Facebook. Η σελίδα ασχολούνταν κυρίως με την μουσική.

Έχοντας φτιάξει τέλος πάντων ένα προφίλ, δεν είχα καμία επαφή στους φίλους μου και ήταν κάπως βαρετό.

Οπότε είχα την λαμπρή ιδέα να κάνω μια αναζήτηση με τυχαία ονόματα και όποιος μου γυαλίσει η φάτσα του να τον κάνω φίλο μου.

Σε μια τυχαία λοιπόν αναζήτηση και επιλογή, βρήκα έναν Θ. από κάπου στην Αθήνα και τον έκανα φίλο μου.

Μετά από αυτό και για περίπου 2 χρόνια, με τον Θ. παρόλο που δεν είχαμε γνωριστεί ποτέ -εγώ μένω στην Θεσσαλονίκη-, μιλούσαμε καθημερινά για μία με δύο ώρες και φτάσαμε να γνωριζόμαστε αρκετά καλά μπορώ να πω.

Το καλοκαίρι του 2009 είχα μια υποχρέωση στην Αθήνα και τον ενημέρωσα και βρεθήκαμε μια Κυριακή να περπατάμε χέρι χέρι στα στενά στο Μοναστηράκι και στην Πλάκα.

Πριν φύγω πάλι για Θεσσαλονίκη με φίλησε.

Και όταν γύρισα πίσω αρχίσαμε να κάνουμε σχέδια για να με επισκεφθεί.

Δυστυχώς αυτό δεν συνέβη ποτέ. Πιστεύω λόγω της ατολμίας του αλλά για να πω την αλήθεια ήμουν αρκετά μικρή και αρκετά ανώριμη για να υποστηρίξω μια τέτοια σχέση.

Μέχρι που του θύμωσα που δεν ήρθε.

Έπειτα για 4 και πλέον χρόνια δεν είχαμε καμία επικοινωνία και κάποια στιγμή ένας φίλος με ρώτησε: «Με το παιδί που είχες γνωρίσει τότε, μιλάτε ακόμη;».

Περιττό να σου πω πως τα είχα βάλει σε ένα κουτάκι του μυαλού μου όλα, και όταν με ρώτησε, σκέφτηκα πόσο χαζή είμαι που δεν λέμε ούτε ένα χρόνια πολλά ή έστω ένα γεια μια στο τόσο και τον έψαξα και τον βρήκα.

Bad luck, είχε κοπέλα τότε.

Πέρασε λοιπόν ακόμη ένας χρόνος χωρίς ιδιαίτερη επικοινωνία και τον περασμένο Ιανουάριο ανήμερα της ονομαστικής του δεν ξέρω πώς μου ήρθε και του έστειλα ένα εντελώς αυθόρμητο χρόνια πολλά (χωρίς να ξέρω πως είχε ήδη χωρίσει).

Μετά το «χρόνια πολλά», ήταν ένα κύμα το απωθημένο που έπεσε πάνω μας σαν τσουνάμι… χαχαχα

Είμαστε λοιπόν μαζί από εκείνη την ημέρα και μπορώ να πω πως και την τόλμη βρήκε να έρθει να με επισκεφτεί, και εγώ έχω πάει.

Και καμιά φορά, πιάνω τον εαυτό μου να απορεί με όλα τα απίστευτα που έπρεπε να συμβούν για να είμαστε εμείς οι δύο μαζί και όμως έγιναν.

Το πού θα βγει δεν το ξέρω και να σου πω την αλήθεια δεν με νοιάζει και πολύ, γιατί, τελικά, αυτοί που θέλουν να σε έχουν στην ζωή τους βρίσκουν τρόπο.

Όπως βρήκα κι εγώ, όπως βρήκε κι εκείνος.

Μαρία

ΥΓ: Ο Θ. μισεί τα αεροπλάνα. Σε λίγες μέρες θα μπει σε ένα για να έρθει. Τι αξία έχουν όλα τα άλλα, όταν κάποιος ξεπερνάει τον εαυτό του απλά για να σε δει και να σου πιάσει το χέρι.

(Αγαπητή φίλη, καλά που υπήρχε το MySpace. Γενικά, το Διαδίκτυο πολύ ερωτικό. Όταν το Facebook βάλει εφαρμογή με κέρατο, θα είμαστε ευτυχισμένοι. Όπως πάνε τα πράγματα, θα είστε παρέα με τις φίλες σας και θα λέει η μια «εγώ τον γνώρισα στο Twitter», η άλλη θα λέει «εγώ τον γνώρισα στο Facebook» και η τρίτη που τον γνώρισε εκτός Διαδικτύου θα ντρέπεται. Σας ευχαριστώ και σας εύχομαι τα καλύτερα. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.