Μια ιστορία

poppinsΚαταλαβαίνεις νομίζω πως τα χρόνια έχουν αρχίσει να περνούν όταν σε γυροφέρνουν ιστορίες φίλων, ιστορίες παλιές, που νομίζεις φορές πως δεν είναι δικές τους αλλά κομμάτι των προσωπικών σου αναμνήσεων.

Στιγμές λοιπόν οι ιστορίες των άλλων γίνονται οι δικές σου ιστορίες και το αντίστροφο.

Την ίδια ώρα που όσο προχωρά η αφήγηση και οι εικόνες διαδέχονται η μία την άλλη διαπιστώνεις πότε έντρομος και πότε ανακουφισμένος πως σου είναι δύσκολο να διακρίνεις το αληθινό από το πραγματικό.

Σε έναν κόσμο θρυμματισμένο σε χιλιάδες κομμάτια, τίποτα δεν είναι παράξενο.

Τίποτα δεν παραμένει ανερμήνευτο μα και τίποτα πια δεν εξηγείται.

Πολλές λέξεις, χιλιάδες πληροφορίες, όλα τοποθετημένα μέσα σε ένα ολότελα ανεπαρκές ερμηνευτικό πλαίσιο.

Τις ώρες αυτές που δεν καταλαβαίνεις αν βρίσκεσαι μέσα σε ένα αλλόκοτο και τρομακτικό όνειρο ή στην απίστευτα τραγική πραγματικότητα δεν κερδίζεις τίποτα αν γυρίσεις το κεφάλι σου ψηλά και ανοίξεις τα μάτια ορθάνοιχτα στον ήλιο.

Θα τυφλωθείς.

Πρέπει να βρεις το κουράγιο να στρέψεις το βλέμμα σου κάτω και να ψάξεις να βρεις τα χνάρια του αίματος στο χώμα.

Υπάρχουν σημάδια εκεί και αν σταθείς τυχερός μπορεί να βρεις ακόμα κάποιες ρίζες που είναι ζωντανές.

Μα πόσες πιθανότητες υπάρχουν στα αλήθεια για να συμβεί κάτι τέτοιο;

Αναμφισβήτητα πολύ λίγες. Το καλύτερο που ίσως να μπορέσεις να πεις είναι μια όμορφη ιστορία.

Μια ιστορία που δεν θα έχει υποχρεωτικά κανένα τέλος.

Μια ιστορία που θα μείνει ημιτελής γιατί έτσι πρέπει να μείνει.

Ένα ημιτελές puzzle αφημένο σε μια παραλία κάπου σε μια γωνιά στην Νάξο, στο τραπέζι μιας αγαπημένης ταβέρνας.

Εκεί που θα πας ξανά και θα τρυγήσεις τον χώρο με τα μάτια σου, ψάχνοντας να βρεις μια αγαπημένη μορφή που δεν ξέρεις τώρα πια πως ακριβώς θα μοιάζει μα είσαι σίγουρος ότι αμέσως θα την αναγνωρίσεις.

Ίσως από την μυρωδιά της ανάσας.

Ίσως από τον τρόπο που παίζουν τα δάχτυλα με το τσιγάρο.

Κάθεσαι ώρες εκεί και παρατηρείς μα δεν συμβαίνει τίποτα από όλα όσα υπήρξαν κάποτε ο κόσμος σου.

Υπάρχει, βέβαια, η αίσθηση μα απουσιάζει πια το γεγονός.

Καθόλου παράξενο.

Ο κόσμος –σου το είπα αυτό– έχει σπάσει σε χίλια κομμάτια. Κι οι ημέρες θα κυλήσουν γρήγορα.

Πιο γρήγορα από όσο θα ήθελες σίγουρα.

Κι εσύ θα φύγεις ξανά. Εσύ, το χελιδόνι, κι ο πελαργός.

Πίσω στην ζεστασιά της καθημερινότητας του ξένου τόπου με το ίδιο αίσθημα απώλειας στην καρδιά αλλά λιγότερο ενοχλητικό από τα πέρσι.

Δεν προχωράει τίποτα σκέφτεσαι κι εγώ γερνάω.

Δεν έχω πια ούτε την θέληση ούτε την δύναμη να αλλάξω την ροή των πραγμάτων.

Κι όλες τις μέρες που ήσουν εκεί αναζητώντας δεν πρόσεξες το μικρό κορίτσι που μόλις ο ήλιος άρχιζε να βουτά στα νερά της αρχαίας θάλασσας ερχόταν και κάθονταν στο ακριανό τραπέζι μονάχη.

Θα σου έλεγα πως, όταν ερχόταν εκείνη, φυσούσε ο θαλασσινός άνεμος κι ανακάτευε τα όμορφα μαλλιά της.

Θα σου έλεγα ακόμα πως φυσούσε για εκείνη τα απογεύματα.

Αν με πίστευες, θα σου το έλεγα. Μα δεν πιστεύεις πια.

Μας έκλεψαν την πίστη για έναν κόσμο όμορφο που αύριο θα ξημερώσει.

Μπορεί πάλι απλά να μεγαλώσαμε.

Ποιος μπορεί να γνωρίζει;

Όλα τα σπασμένα κομμάτια στο πάτωμα, όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.

Κι αυτό το κορίτσι ίσως να το λένε Αλίκη.

Είναι μικρό όσο η κόρη μου και κάθε απόγευμα στο ίδιο τραπέζι κοιτάζει μια το τραπέζι και μια τον ουρανό. Και μαθαίνει παίζοντας.

Χρόνια μετά αν μπορούσες να βρεθείς κάπου ψηλά θα έβλεπες ένα ακόμα κομμάτι του puzzle –από εκείνα που έλειπαν όταν εσύ έπαιζες– στην θέση του.

Ο κόσμος κομμάτια και το puzzle αφημένο σε ένα τραπέζι μέχρι να το βρει ο επόμενος.

Κάποιες φορές σκέφτομαι πως οι άνθρωποι έχουμε την τάση να επικεντρώνουμε στα πολλά – πάρα πολλά– κομμάτια του puzzle που λείπουνε κι όχι σε όσα έχουν μπει στην θέση τους και όχι σε όσα είναι αναγκαία από τους ίδιους –την συγκεκριμένη χρονική στιγμή– να γίνουνε.

Βλέπω τα μάτια των παιδιών της γης κι ελπίζω στην δύναμη της Ιστορίας του κόσμου που προχωρά χωρίς να έχει τέλος, στο άπειρο.

Γρήγορα όμως επιστρέφω στον κυνισμό μου και διαπιστώνω ξανά την ματαιότητα των πραγμάτων.

Είναι πάντως υπέροχο που -από την δημιουργία ετούτου του κόσμου- παντού τα παιδιά πιστεύουν πως είναι αθάνατα.

Όλη η εξουσία στα παιδιά! Θα ήταν ίσως η πιο γρήγορη λύση.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.1 Τις προάλλες έπιασα την μικρή να λέει το πρώτο «αξιοπρεπές» και επιτυχημένο ψέμα. Έγινα έξαλλος όταν το ανακάλυψα και την μάλωσα. Μετά χαμογέλασα. Είναι έξυπνη και δεν με φοβάται. Αποφάσισα να μην την αποθαρρύνω αλλά και να μην την αφήσω να πιστέψει πως είναι εύκολο και χωρίς κόστος. Πρέπει να βρεθεί τρόπος να εκπαιδεύονται τα παιδιά στην αμφισβήτηση. Να μην γίνουν κι αυτά χάπατα.

ΥΓ-2… Είναι παράξενο αλλά δεν έχω πάει ποτέ στην Νάξο. Το κείμενο, όμως, και το σχόλιο σου Πιτσιρίκο ήταν πραγματικά όμορφο και συγκινητικό. Θα ήθελα πολύ να πάω, αλλά δεν θα πάω. Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις.

(Ηλία, νομίζω πως για όλα φταίει το ότι μεγαλώνουμε. Το καταλαβαίνω από τον εαυτό μου γιατί -όσο περνούν τα χρόνια- γίνομαι ευσυγκίνητος. Θα γίνω σαν αυτούς τους γέρους και τις γριές που τους κορόιδευα επειδή έβαζαν τα κλάματα με το παραμικρό. Ηλία, καμία εξουσία σε κανέναν. Η εξουσία είναι αφύσικη. Έχουν δίκιο οι αναρχικοί. Κανένας εξουσιαστής, μόνο ηγέτης που θα αναδεικνύεται με φυσικό τρόπο μέσα από την ομάδα. Και θα είναι ίσος με τους άλλους. Ηλία, χρειάζεται κάποιες φορές και το ψέμα στη ζωή, γιατί, διαφορετικά, μπορεί να καταλήξεις καταδότης του εαυτού σου και των αισθημάτων σου ή να κάνεις κακό στους ανθρώπους. Τα περισσότερα ψέματα στη ζωή μου τα είπα στον πατέρα μου, στο νοσοκομείο. Αλλά δεν μπορούσα να του πω την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια ήταν ότι θα πέθαινε. Εγώ ήξερα ότι θα πεθάνει, ενώ ο πατέρας μου ήθελε πάρα πολύ να ζήσει. Ηλία, να πας στη Νάξο. Είναι πολύ όμορφη και έχει μια περίεργη αγριάδα μαζί με ανθρωπιά. Κάποτε, είπα σε μια όμορφη αλλοδαπή “εγώ δεν θα έρθω ποτέ ξανά στην Νάξο”. Μου είπε “θα έρθεις, now you’ve got the naxian sickness”. Όταν 21 χρόνια μετά συναντηθήκαμε τυχαία στο λιμάνι της Νάξου -περιμένοντας διαφορετικούς ανθρώπους με το πλοίο-, μου χαμογέλασε και δεν είπε τίποτα. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.