Ο έρωτας στα χρόνια της «χολέρας»

Γεια σου πιτσιρίκο,
Εγώ ελεύθερος επαγγελματίας στην επαρχία, αυτός στη συμπρωτεύουσα ακαδημαϊκός με μπλοκάκι. Γνωριστήκαμε και ερωτευθήκαμε σχεδόν κεραυνοβόλα. Αριστεροί και οι δύο (έχει σημασία).

Έξι μήνες μετά δέχθηκε πρόταση για Αμερική.

Ήταν νωρίς για τη σχέση μας, ώστε να πάρω την απόφαση να τα παρατήσω όλα και να φύγω.

Είμαι πολύ χωριάτισσα για να φύγω από την Ελλάδα που είναι ένα μεγάλο χωριό.

Έκανε την υποχώρηση τότε και αποφάσισε να μείνει στην Ελλάδα για χάρη μου.

Είναι ο άνθρωπός μου, αλλά είμαστε οικογένεια του Σαββατοκύριακου.

Δεν το διαλέξαμε, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθουμε στις οικονομικές δυσκολίες, να κρατήσουμε και οι δύο τις δουλειές μας.

Για ένα διάστημα… που έγινε 2 χρόνια…

Δεν είναι μόνο οι καριέρες μας, που και για τους δύο θα ήταν κρίμα να εγκαταλείψουμε.

Ήταν η ανάγκη να δουλεύουμε και οι δύο.

Τώρα έχει μία δεύτερη ευκαιρία για την Ευρώπη.

Ετέθη το ερώτημα: Πάμε να ζήσουμε για ΠΑΝΤΑ στο εξωτερικό;

Αναγκάστηκα να κάνω λίστα με τα υπερ και τα κατά της ζωής «εκεί» και «εδώ».

Εκεί, θα είμαστε πάντα μονοι.

Έχουμε ήδη οικογένεια, άρα είναι ακόμα πιο δύσκολο να κάνουμε καινούριους φίλους, που ούτως ή άλλως είναι δύσκολο λόγω της ηλικίας μας.

Φίλους κάνεις μόνο αν μπορείς να επενδύσεις χρόνο σε αυτούς.

Ό,τι μα ό,τι και να μας συμβεί, θα είμαστε μακριά από αυτούς, στον ώμο των οποίων θα θέλουμε να κλάψουμε.

Εκεί θα ζούμε «αξιοπρεπώς», αλλά με τον μόνιμο καημό της πατρίδας, που δεν είναι άλλο από την ανάμνηση της όμορφης παιδικής μας ηλικίας, αλλά δεν μπορώ να φανταστώ πιο όμορφα παιδικά χρόνια για τα παιδάκια μου.

Θα ερχόμαστε πλέον μόνο στις διακοπές και μόνο στις κηδείες.

Ή εν τέλει στην δική μας κηδεία.

Όλη μας την ζωή θα περιμένουμε το νόστιμον ήμαρ.

Δε θα ζήσουν τα παιδιά μου τις γιαγιάδες και τις τηγανητές πατάτες τους και την αγάπη τους. Και τα ξαδέλφια τους. Και να παίζουν στο δρόμο. Και να σκαρφαλώνουν στα δένδρα.

Δεν θα ζήσουν να πηγαίνουν με τον παππού στο χωράφι, στα προβατάκια και στις κοτούλες. Δεν θα ακούσουν παραμύθια.

Εκεί θα μορφωθούν καλά. Αλλά θα μάθουν σε μία ζωή και μία κοινωνία που εκπαιδεύει τους πολίτες της να είναι μακριά από την πολιτική και να ευημερούν δουλεύοντας και καταναλώνοντας.

Θα προκόψουμε δουλεύοντας. Δεν θα τεμπελιάσουμε.

Αλλά εγώ θέλω να τεμπελιάσω κιόλας. Η τεμπελιά είναι ευφυΐα και δημιουργικότητα.

Το χειρότερο είδος Έλληνα, για μένα, είναι ο Έλληνας του εξωτερικού.

Είναι δηλαδή αυτός, που για τα λεφτά, γιατί γι’ αυτό έφυγε στο εξωτερικό, στράφηκε εναντίον του εαυτού του και πλέον κατηγορεί την Ελλάδα και τους Έλληνες, όντας πλέον ένας «άλλος», που πρόκοψε.

Στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια απαγορεύεται ο πολιτικός λόγος.

Εγώ, ως χωριάτισσα, πρώτη φορά ήρθα σε επαφή με την πολιτική σκέψη στο Πανεπιστήμιο. Αν δεν επιτρεπόταν και αυτό, που με τόση μανία το λοιδορούν, θα κοιμόμουν για πάντα.

Γιατί να σταθούμε μόνο στα αρνητικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων;

Λέμε ό,τι είναι ραγιάδες και ανέχονται τα πάντα, χωρίς να αντιδρούν, είτε γιατί είναι μαλάκες στη φύση τους, είτε γιατί είναι διεφθαρμένοι.

Μήπως όμως και οι Γάλλοι και οι Άγγλοι και οι λοιποί Ευρωπαίοι δεν είναι μαλάκες;

Και κάποιοι χωρίς παιδεία και κάποιοι αγενείς και βρωμιάρηδες και κάποιοι διεφθαρμένοι και φασίστες και παρτάκηδες Εκτός και αν πιστεύουμε πως δεν υπάρχει διαφθορά πουθενά αλλού. Μ

η μου πεις κι εσύ πως στην Γαλλία αντιδρούν. Άλλοι «αγανακτισμένοι» κι αυτοί…Επανάσταση, έτσι χύμα, είναι καταδικασμένη, αν δεν είναι πολιτικά-εννοώ ιδεολογικά-συντεταγμένη και οργανωμένη.

Η αυθόρμητη εκδήλωσή της μπορεί να είναι χύμα, αλλά όχι το περιεχόμενό της, το αίτημά της. Η επόμενη μέρα από αυτήν.

Θυμάμαι πέρσι το φθινόπωρο, που άρχισαν οι ροές των προσφύγων, με πόσο πάθος και αυταπάρνηση οι Έλληνες βοήθησαν τόσες χιλιάδες κόσμο.

Χρωστούσαμε της Μιχαλούς, αλλά δεν διστάσαμε ό,τι λεφτά είχαμε στην τσέπη να τα πάρουμε γάλατα και κρέμες και τρόφιμα.

Και όσο ζω θα θυμάμαι μια συνάδελφο αλληλέγγυα που είχε απαντήσει σε κλισέ σχόλιο εθνικόφρονα συναδέλφου «όποιος πεινάει, είναι παιδί μου. Θα αφήσω το παιδί μου να πεινάει; Και σε παρακαλώ πολύ να μην πιάνεις τα παιδιά μου στο στόμα σου».

Και αυτοί είναι Έλληνες.

Και αυτοί και η πεθερά μου, που κάποια Σαββατόβραδα μας ζητάει συγγνώμη αν μας πίκρανε, «γιατί αύριο θα κοινωνήσω».

Και οι Έλληνες γιατροί. Που στην ουσία εργάζονται δωρεάν. Που κάνουν λειτούργημα. Που πλέον δεν έχουν να ελπίζουν ούτε στο φακελάκι, γιατί ποιος έχει πλέον λεφτά για φακελάκια; Που είναι ικανότατοι και αγαπούν τους ασθενείς και τους ΣΥΜΠΟΝΟΥΝ. Και θα ενδιαφερθούν για τον καθένα προσωπικά. Και θα τον αγκαλιάσουν και θα τον φιλήσουν κι ας μην το επιτρέπει ο κώδικας δεοντολογία. Και ενώ σκοτώνονται στην δουλεία 15 ώρες, θα γίνουν και εθελοντές στα κοινωνικά ιατρεία.

Όλοι αυτοί δεν είναι η Ελλάδα; Αν φύγουν όλοι αυτοί «έξω», τι θα μείνει εδώ;

Εκεί θα χρειαστεί να δουλέψω. Θα είμαι μακριά από τα παιδιά μου και μία άγνωστη γυναίκα θα πληρώνεται για να τα αγαπάει, όσο θα λείπω.

Δεν λέω ότι δεν θα είναι καλή. Αλλά θα πληρώνεται .Για να τα αγαπάει. Εμείς γίναμε αυτό που γίναμε γιατί μεγαλώσαμε σε περιβάλλον αγάπης.

Κι εμείς στερηθήκαμε αλλά μάθαμε να αγωνιζόμαστε. Για το δίκαιο, για το σωστό, για το συνάνθρωπο. Και τα παιδιά μας θέλουμε να μεγαλώσουν όχι απλώς στην ευημερία, αλλά και να αγωνίζονται για το δίκαιο και να προσφέρουν στην κοινωνία.

Εδώ έχουμε ένα παλιόσπιτο 60 χρόνων, που προσπαθούμε να το κάνουμε όμορφο, με πολλή φαντασία και πολλή δημιουργικότητα και λίγα λεφτά και είναι συνεχώς γεμάτο κόσμο και αγάπη.

Εκεί θα έχω ένα ακριβό και όμορφο σπίτι αλλά δεν θα έρθει κανείς να το δει.

Θα παρακαλάω φίλους και συγγενείς να έρθουν να μας δουν.

Θα ακούω ελληνικά στο δρόμο και θα κάνω, όπως η μάνα μου, που την κοροϊδεύω γι’αυτό, που μιλάει σε αγνώστους, στο σούπερ μάρκετ, στο δρόμο, για οτιδήποτε φανταστεί κανείς, λες και είναι όλοι γείτονές μας.

Όπως μια φίλη μου, ερωτική μετανάστρια κάποτε στη Αγγλία, που πήρε από πίσω μια παρέα Ελλήνων.

Ακόμα και σήμερα, μου λέει «Δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί το έκανα. Έτσι, χωρίς λόγο.»

Εδώ αυτά που πόθησα τα βρήκα. Όσο θα έχω την γη, που θα με τρέφει δεν φοβαμαι τίποτα.

Αν έρθουν πιο δύσκολες μέρες θα πουλήσω και το βρακί μου να σπουδάσουν τα παιδιά μου και να φύγουν αυτά, αν το θελήσουν.

Εγώ νιώθω πως δεν μπορώ να ζήσω αλλού.

Όπως κάποια φυτά, αν τα ξεριζώσεις και τα μεταφυτεύσεις, προοδεύουν στο νέο μέρος, έτσι υπάρχουν και κάποια άλλα που άπαξ και τα ξεριζώσεις, μαραζώνουν και ξεραίνονται.

Μετά από όλα αυτά, θα απορείς που ακριβώς μιλάω για τον έρωτα. Μιλάω.

Όχι για τον έρωτα για τον σύντροφό μου. Που είναι δεδομένος και περνάει τα πάνδεινα…

Αλλά για τον έρωτα για την Ελλάδα.

Ξέρω πως δεν θα βρω εύκολα υποστηρικτές στην επιλογή μου. Μέχρι τώρα δεν βρήκα κανέναν. Δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω περαιτέρω.

Αλλά έτσι δεν είναι ο έρωτας; Δεν μπορείς να τον υποστηρίξεις με επιχειρήματα. Απλώς τον νιώθεις και εύχεσαι να μη σε προδώσει.

Τ.

(Αγαπητή φίλη, με μπερδέψατε. Ξέρετε η Ελλάδα έχει χρεοκοπήσει εδώ και έξι χρόνια, έχει 1,5 εκατ. ανέργους και από το 2008 έχουν φύγει στο εξωτερικό 600 χιλιάδες Έλληνες. Και σας φταίνε αυτοί που φεύγουν επειδή “θέλουν χρήματα”; Δηλαδή, να κάτσουν στην Ελλάδα να κάνουν τους ζήτουλες και να μην έχουν αξιοπρέπεια; Αλλά τα δικά σας παιδιά να φύγουν, αν θέλουν. Ωραίες απόψεις έχετε. Τι να σας πω, έχω βαρεθεί τον κάθε Έλληνα να κατηγορεί τον άλλον, για να αποδείξει την δική του ανωτερότητα και αγάπη για την πατρίδα. Δηλαδή, αυτοί που έφυγαν δεν αγαπάνε την Ελλάδα; Ήθελαν όλοι αυτοί να φύγουν; Γιατί δεν έφευγαν πριν; Στο τέλος, θα μου πείτε πως οι σωστοί Σύροι έμειναν στη Συρία και έφυγαν οι αλήτες. Τι, εκεί έχουν πόλεμο. Ε, και στην Ελλάδα πόλεμος είναι. Και οι Έλληνες θα συνεχίσουν να φεύγουν κατά χιλιάδες. Πολύ κακή συνήθεια του Έλληνα να ασχολείται με τον άλλον Έλληνα. Και βλέπω πως είναι ανίκητη. Αν νομίζετε πως μου γράψατε για τον έρωτα, κάνετε μεγάλο λάθος. Ο ερωτευμένος δεν κακιάζει με τους άλλους. Ζει τον έρωτά του. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.