Πόσο πολύ;

orfeas euridikiΓεια σου Πιτσιρίκο. Ο έρωτας είναι για μένα το μοναδικό ίσως συναίσθημα που μπορεί να σου αναστατώσει την ψυχή, να σου θολώσει το μυαλό, να σου γυρίσει την ζωή ανάποδα, να σε λυτρώσει, να σε σκλαβώσει και να σε απελευθερώσει.

Γράφει ο Τίτος Πατρίκιος «Κι έπειτα για ποια λευτεριά του αδέσμευτου μιλάς; Μες στη σκλαβιά τη θέλω εγώ τη λευτεριά σου. Μες στη σκλαβιά, που για να καταλύσεις, αναγνωρίζεις πρώτα κι αποδέχεσαι».

Και κάπου αλλού ο ποιητής του έρωτα και της επανάστασης προσθέτει:

«Ποτέ δε θα σε βαρύνει ότι σου έδωσα γιατί πάντα υπήρξε δικό σου ότι σου έδωσα, το λουλούδι ή το ξύλο, η λέξη ή ο τοίχος που στηρίζουν τον περιπλανώμενο έρωτα που αναπαύεται πυρωμένος στα χέρια μας, αλλά από όσα έδωσα, σου δίνω, σου εμπιστεύομαι, θα είναι η μυστική φωνή του νερού εκείνη που μια μέρα θα πει στη γλώσσα σου όσα εσύ κι εγώ αποσιωπήσαμε, θα διηγηθεί τα φιλιά μας στη γη στο αλεύρι, θα συνεχίσει να αλέθει σιτάρι, νύχτα, σιωπή, λέξεις, διηγήσεις, τραγούδι». Μαγικοί στίχοι.

Εγώ υπήρξα τυχερός γιατί τον έζησα και τον ζω τον μεγάλο έρωτα.

Και ο γάμος και κυρίως το παιδί αποτελούν δοκιμασίες που και με αυτές μια σχέση κρίνεται ξανά.

Κρίνεται το πώς εξελίσσεται και πώς παραμένει δυνατή και ζωντανή μέσα στον χρόνο.

Δια πυρός πλάθονται οι άνθρωποι κι αποκτούν εκείνα τα χαρακτηριστικά που τους κάνουν ξεχωριστούς.

Όλα και όλοι μεταβάλλονται με τον χρόνο, η μορφή όμως που παίρνουν μπορεί να εξακολουθεί να είναι όμορφη ή μπορεί να γίνει αποκρουστική.

Δεν εξαρτάται από τον θεό ούτε από τις συνθήκες. Από εμάς εξαρτάται.

Να πω πως δεν υπάρχει έρωτας χωρίς θυσία και αφοσίωση. Δεν υπάρχει έρωτας χωρίς φωτιά.

Στον έρωτα δεν σου λείπουν οι φίλοι, δεν σου λείπουν οι γονείς. Σου λείπει μονάχα η/ο αγαπημένη/ος σου.

Χωρίς αυτήν/όν δεν έχει νόημα η ζωή. Και δεν αποτελεί αυτό σχήμα λόγου.

Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω πως μπορούν να ζουν μακριά άνθρωποι που αγαπιούνται πολύ.

Εκτός κι αν από απείρως υπέρτερες δυνάμεις εξαναγκάζονται να το κάνουν

. Και πάλι μονάχα προσωρινό μπορεί αυτό να είναι. Ανάγκη και όχι επιλογή.

Γράφει ξανά ο επαναστάτης Νερούντα, «Αν εσύ δεν ζεις, αν εσύ αγαπημένη αγάπη μου, αν εσύ είσαι νεκρή, όλα τα φύλλα θα πέφτουν πάνω στο στήθος μου, θα βρέχει στην ψυχή μου νύχτα μέρα, το χιόνι θα καίει την καρδιά μου, θα περπατώ με κρύο και φωτιά και θάνατο και χιόνι, τα πόδια μου θα θέλουν να πάνε όπου εσύ κοιμάσαι, αλλά θα συνεχίσω να ζω, γιατί εσύ με θέλησες αδάμαστο, και, αγάπη μου, γιατί εσύ ξέρεις ότι είμαι όχι μόνο ένας άνθρωπος αλλά όλοι οι άνθρωποι».

Και έχει δίκιο. Ο μοναδικός εχθρός ενός αληθινά μεγάλου έρωτα είναι ο θάνατος.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ Γ. Όποιος φίλος ή φίλη δεν μπορεί, δεν αντέχει ή δεν θέλει, να κάνει εκείνο που είναι -ή φαίνεται πως είναι το καλύτερο- για τον αγαπημένο/-η του, ας μην το ψάχνει πολύ. Δεν τον/την αγαπάει τόσο όσο χρειάζεται. Ας τον/την αφήσει ελεύθερο/η να πορευτεί τον δικό του/της δρόμο. Αλλιώς είναι βέβαιο πως κάποια στιγμή θα το βρει μπροστά του/της.

Και κάτι τελευταίο. Σημασία δεν έχει μόνο το αν αγαπάς. Μεγαλύτερη σημασία έχει το «πόσο πολύ».

(Αγαπητέ Ηλία, δεν έχω σχόλιο. Σημασία έχει ν’ αγαπάς. Την αγάπη μου. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.