Του Έρωτα και του Θανάτου

Γεια σου Πιτσιρίκο,
πόσες φορές ξεφτιλίστηκα για έρωτα, τόσο που μου έρχεται να βάλω τα κλάματα. Ναι, ο έρωτας είναι τυφλός, είναι σαδιστής, είναι χειριστικός, είναι κίνητρο, είναι πολλά. Όμως δεν ξέρω ακριβώς. Νομίζω πως είναι αντιφατικά λίγο τα δεδομένα του.

Δεν ξέρω αν φταίει ότι πλέον εκλογικεύω τα συναισθήματά μου αλλά πιστεύω πραγματικά πως οποιοσδήποτε μπορεί να ταιριάξει με οποιονδήποτε.

Αρκεί να σου γίνει αυτό το κλικ, και να εξυπηρετεί κάτι ο ένας στον άλλον.

Δηλαδή, μπορεί εγώ να θέλω να ζω το δράμα μου και να διαλέγω διαρκώς ανθρώπους που με απορρίπτουν ή που δεν έχουμε ίδια θέλω κλπ. μόνο και μόνο γιατί ηδονιζόμαστε απ’τον πόνο ή την απώλεια (που ίσως είναι πιο ανάλαφρη από μια πραγματική απώλεια που ρισκάρεται σε μια πραγματική σχέση).

Εγώ είχα ερωτευτεί που λες όταν ήμουν πιτσιρικάκι έναν μουσικό, και έπαθα ζημιά, νόμιζα πως όπως αγγίζει τα χέρια του πάνω στο όργανο, όπως συμπεριφέρεται στη σκηνή στους συμπαίχτες του μουσικά, έτσι θα είναι όλο αυτό το πολύπλοκο πράγμα σαν άνθρωπος και απέναντί μου.

Ε, εντάξει φαντάζεσαι πόσο άκυρη σκέψη ήταν να συγκρίνω τη μουσική με εξωμουσικούς παράγοντες.

Παρ’ όλ’ αυτά, πριν φτάσω στην συνειδητοποίηση, ήμουν τόσο σίγουρη ότι θέλω να ζήσω με αυτόν τον άνθρωπο τον πρώτο μου έρωτα που το κρα που έβγαζε απ’το στόμα του το άκουγα για αηδονιού φωνή.

Ήξερα πως δε θα ήμασταν μαζί, πως χτες ήταν μ’ άλλη και αύριο μ’ άλλη και εγώ απλά ήμουν κάποια που και να μην ήμουν εγώ θα ‘ταν κάποια άλλη και αυτό το δεχόμουν για τον εαυτό μου γιατί θεωρούσα μάλλον πως μου δίνει αξία το να μου δώσει ένα τόσο δα ψιχουλάκι.

Εγώ το δεχόμουν με ευλάβεια.

Όμως, δεν αφουγκραζόμουν ένα κομμάτι του εαυτού μου.

Ήμουν λες και ήμουν σε έναν διαρκή πυρετό και έρχεται αυτός στη χάση και στη φέξη και μου δίνει τη δόση μου.

Πιτσιρίκο, δεν ευχαριστιόμουν καθόλου την ερωτική πράξη, το έκανα μόνο και μόνο για να μπορέσω να έχω πρόσβαση στη μυρωδιά του, να μπορώ να τον αγκαλιάσω λίγο παραπάνω, να τον αφουγκραστώ, να τον χαζεύω, να τον κανακεύω.

Αφού τέλειωσε αυτή η ιστορία- ερωτεύτηκε και ήθελε να δοκιμάσει να είναι εκεί πιστός-, είδα το φως το αληθινό.

Μουσικός κι αυτός βέβαια. Αλλά έπαθα πλάκα. Είδα τι πάει να πει φιλί, τι πάει να πει κάνω έρωτα και εκείνη τη στιγμή τα κορμιά μας δημιουργούν, συνδιαμορφώνουν κάτι νέο δηλαδή, όχι έτοιμη κονσέρβα πορνό.

Περάσαμε 2 χρόνια έρωτα, αγάπης, χαράς, απόστασης, πηγαινοερχομών, εξελισσόμασταν μαζί σε διάφορα υπαρξιακά επίπεδα, μπορούσαμε να κουβεντιάζουμε τα πάντα χωρίς να παρεξηγούμαστε.

Μετά έφυγα και ήρθα στην Τουρκία. Δυο χρόνια συνεχίσαμε, αλλά κάπως εγώ απ’τη μεριά μου φρίκαρα. Στενοχωρήθηκα.

Δεν μου έβγαινε πια το ερωτικό και ένιωθα χάλια, ενοχή, δεν ξέρω.

Γιατί περνούσα τέλεια μαζί του, ένιωθα ερωτευμένη, ότι τον αγαπώ, ότι τον θαυμάζω, ότι θέλω να είναι καλά, θέλω να τον μυρίζω, να τον αγκαλιάζω άλλα όχι σεξ.

Ανοίξαμε κάπως τη σχέση είπαμε, καλά, μαλακίες μη φανταστείς, εγώ ενώ ένιωθα ωραία και ελεύθερη με τη σκέψη αυτή που έχουμε συνεννοηθεί δεν είχα ανάγκη να κάνω τίποτα με κανέναν. Αλλά χωρίσαμε.

Ε και μετά ξεκινάνε έρωτες εδώ, όπου με τη φρίκη που είχα φάει απ’την προηγούμενη σχέση που με καμία αφορμή ή δικαιολογία τέλειωσε απλά λόγω σεξουαλικού μου θανάτου σοκαρίστηκα.

Θρηνούσα βασικά ότι αν ακόμα αυτή η σχέση που ένιωθα έτσι, τελειώνει γιατί έτσι, τότε καμιά σχέση δεν θα πετύχει και απλά πρέπει να έχεις διαρκώς μνήμη θανάτου.

Ε, και άρχισα τις επαφές με τύπους τόσο αταίριαστους ώστε να μην ξαναέρθω στο ίδιο σημείο.

Κατάλαβα πως ουσιαστικά εγώ είχα ανάγκη περισσότερο τη σχέση μου με τη μουσική και υποσυνείδητα χρησιμοποιούσα έναν μουσικό ως μέσο.

Οπότε αποφάσισα να μελετάω περισσότερο και να κάνω ερωτική παρέα με άσχετους φαινομενικά με μένα, ώστε να μη φτάσω πότε ξανά σεξουαλικά στην τυραννία της οικειότητας.

Τέλος πάντων, το λήγω εδώ γιατί το ένα φέρνει το άλλο και θα αργήσω να τελειώσω, μπορεί να καταλήξω στα παιδικά μου χρόνια που έζησα πολλές απώλειες, και έμαθα τον εαυτό μου διαρκώς να του υπενθυμίζω να μη χαλαρώνει γιατί πάντα εκεί που δεν τον περιμένεις να σου ο θάνατος.

Ο θάνατος με την ευρύτερη έννοια, όλες οι αλλαγές είναι ένας θάνατος, το τέλος του σχολείου, της σχολής, της σχέσης, μια μετακόμιση, αλλαγή χώρας κλπ.

Ξέρω πως υπάρχουν και ωραίες αλλαγές.

Κι ο θάνατος σε φέρνει αντιμέτωπο και σου φανερώνει μια άλλη ζωή· θες δε θες ζεις αλλιώς με απώλεια και με νέα δεδομένα.

Το βάρυνα το κλίμα, βγήκα εκτός θέματος.

Για μένα όμως ο έρωτας έχει να κάνει απόλυτα με τον θάνατο, όπως και η τέχνη.

Αυτό διαπραγματεύεται σε όλες της τις εκφάνσεις.

Δεν ξέρω ρε Πιτσιρίκο μου, δεν μπορώ να τα γράψω όλα αυτά που σκέφτομαι, δεν έχω συνοχή το ξέρω.

Και εμένα η δασκάλα μου με μάλωνε στις εκθέσεις.

Και η άνοιξη όταν μπαίνει, οι μυρωδιές που σου ξυπνάνε όλες σου τις αισθήσεις, και υπάρχει μια ανείπωτη καύλα για όλα.

Και μέσα σ’αυτό και η μνήμη θανάτου όχι για να σε τρομάξει, όχι, αλλά για να σε κάνει να ρουφήξεις τη ζωή.

Καλό καλοκαίρι Πιτσιρίκο!

Εύχομαι να είσαι καλά και να κοιμάσαι καλά.

Εγώ όταν δεν είμαι καλά και δεν μπορώ να κοιμηθώ κλείνω τα μάτια μου στο μαξιλάρι και σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που αγαπώ, που ζούνε ή δε ζούνε πια τι σημασία έχει, εκείνη τη στιγμή όλοι συντονιζόμαστε.

Και ο ένας φέρνει τον άλλον.

Αν αργεί να με πάρει ο ύπνος, φτάνω μέχρι και σε πρόσωπα που δεν ξέρω αλλά θυμάμαι αχνά απ’τα παιδικά μου χρόνια.

Και ξέρεις τι; Αλήθεια λειτουργεί, γλυκοκοιμάσαι με όλη την καλή σου ενέργεια και σκέψη των ανθρώπων σου.

Σου στέλνω και μικρό απόσπασμα από τους στίχους του Σαββόπουλου και μια βρεγμένη αγκαλιά από τη θάλασσα – δηλαδή θα θελα να ‘ναι βρεγμένη η αγκαλιά μου!

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ’ τα πεύκα και στ’ αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

(Αγαπητή φίλη, το σεξ δεν είναι το ίδιο σημαντικό για όλους τους ανθρώπους. Δεν είμαστε ίδιοι. Πάντως, ο Φρόιντ δεν έλεγε να μην σηκωνόμαστε από το κρεβάτι -εμένα τρεις φορές την ημέρα μου φτάνει- αλλά να κάνουμε την ερωτική μας διάθεση δημιουργία. Πώς νομίζετε ότι έχουν γίνει όλα αυτά τα αριστουργήματα. Από έρωτα που κάτι του συνέβη. Οπότε, βάλτε τον έρωτά σας στη μουσική που αγαπάτε. Μια και είπατε για ψίχουλα, αυτό το τραγούδι που λέει «Λίγα ψίχουλα αγάπης σου γυρεύω» θα ήταν γελοίο, αν δεν ήταν τόσο αληθινό. Εδώ μιλάμε για έρωτες. Και έρωτας καμιά φορά είναι να την θέλεις -ή να τον θέλεις- τόσο πολύ που να μην μπορείς. Κάνατε πολύ καλά που βάλατε το τραγούδι του Σαββόπουλου. Να υπάρχει και κάποιος που είναι ερωτευμένος με τον εαυτό του. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.