Brexit: Το πρόβλημα είναι ο νεοφιλελευθερισμός

Πιτσιρίκο
Όσο κι αν προσπάθησα, δεν κατάφερα να συνεριστώ τους πανηγυρισμούς όσων χαίρονται για το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Μ. Βρετανία. Όχι βέβαια γιατί ανησυχώ μήπως κακοπέσει η ΕΕ -πολύ σωστά ο Τόνυ Μπεν την είχε χαρακτηρίσει το κλαμπ των αφεντικών-, όσο γιατί φοβάμαι ότι αυτή η έξοδος της Βρετανίας θα συμπέσει με την αρχή διεργασιών περαιτέρω συντηρητικοποίησης σε όλο τον κόσμο.

Προοίμιο: δεν μ ΄εχουν ποτέ ενθουσιάσει οι Άγγλοι σαν λαός· όσους γνώρισα μου φάνηκαν ψηλομύτες και υπεροπτικοί χωρίς αιτία, πιθανώς να έπεσα σε λάθος άτομα.

Ας μπούμε στο θέμα: φοβάμαι οτι οι αναγνώστες σου, ιδιαίτερα όσοι μένουν στη Βρετανία, έχουν υπερεκτιμήσει το πολίτικο κριτήριο των βρετανών ψηφοφόρων.

Δεν νομίζω ότι ο μέσος Άγγλος ψήφισε για να απαγκιστρωθεί η χώρα του από ένα κέντρο αποφάσεων που προωθεί άρον άρον νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις και καταρράκωση του welfare state, όσο τέλος πάντων έχει απομείνει.

Δεν είδα πουθενά τέτοιες προτάσεις κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

Ο περισσότερος κόσμος ψήφισε για την ανεξαρτησία της χώρας του, για μα να μην είναι υπόχρεος να ακολουθεί αποφάσεις που παίρνονται αλλού, για να περιοριστεί η αυθαιρεσία των “ξένων”, χωρίς να εμβαθύνει τη σημασία αυτών των λέξεων.

Γιατί αν αποφάσιζε η Μ. Βρετανία να ακολουθήσει ανεξάρτητη πολιτική θα έπρεπε να ζητήσει και την έξοδο από το ΝΑΤΟ.

Δεν είδα να τεθεί αυτό το θέμα από κανέναν.

Αλλά πάλι ποιος θα χαράξει και ακολουθήσει ανεξάρτητη πολιτική;

Ο γελοίος Nigel Farage ή ο ανεκδιήγητος Boris Johnson (που είναι και αμερικανός υπήκοος);

Άλλωστε, τα τελευταία πενήντα χρόνια έχει μήπως ακολουθήσει ποτέ η χώρα ανεξάρτητη πολιτική;

Είτε με συντηρητική είτε με εργατική κυβέρνηση έχει οργανώσει και πραγματοποιήσει βομβαρδισμούς και επεμβάσεις, ένοπλες και μη, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, πάντα προπομπός, τσιράκι και κολαούζος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, πιό πολύ και πιό καλά -αποτελεσματικά- από οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ.

Υπάρχουν μήπως ελπίδες να ακολουθήσει τώρα η Μ. Βρετανία μια άλλη, διαφορετική οικονομική πολιτική απ΄αυτή της ΕΕ;

Δεν βλέπω πού μπορούν να στηριχτούν αυτές οι προβλέψεις.

Ιστορικά μάλλον το αντίθετο έγινε: η ΕΕ ακολουθεί το δρόμο που έστρωσε η Margaret Thatcher.

Πρώτη διδάξασα, σε μία εποχή που οι άλλοι ευρωπαίοι κοιμόντουσαν, έδειξε ότι χρειάζεται σιδηρά πυγμή απέναντι στα συνδικάτα, ιδιωτικοποιήσεις παντού, έξαλλος πόλεμος στο κράτος πρόνοιας, καθιέρωσε τέλος πάντων αυτό που σήμερα ονομάζουμε νεοφιλελευθερισμό.

Όλες οι επόμενες κυβερνήσεις ακολούθησαν λίγο ή πού αυτή την πολιτική.

Τα αποτελέσματα βέβαια δεν ήταν ενθαρρυντικά: η βρετανική βιομηχανία κατάρρευσε, η αυτοκινητοβιομηχανία σχεδόν εξαφανίστηκε (μεγάλο μέρος έπεσε στα χέρια των γερμανών, αλήθεια τα τελευταία χρόνια έχετε δει να κυκλοφορούν πολλά αγγλικής κατασκευής αμάξια έξω από τη Μ. Βρετανία;) η οικονομία έχει ένα ενδημικά αρνητικό ισοζύγιο πληρωμών (https://en.wikipedia.org/wiki/Economy_of_the_United_Kingdom), και είναι ή δεύτερη πιο χρεωμένη χώρα στον κόσμο (σε αντίθεση με όσα μας πιπιλιζουν για το ελληνικό χρέος ο κάθε βρετανός υπήκοος χρωστάει 146244 δολλάρια)

Θα μπορέσει ο αναιμικός Jeremy Corbyn, αν ποτέ νικήσει τις εκλογές να αλλάξει τριάντα χρόνια νεοφιλελεύθερης χιονοστιβάδας;

Αμφιβάλλω ειλικρινά, δεν έχει ούτε τη δυνατότητα ούτε τη διάθεση.

Αν κάποιος αποφάσιζε να καταρτίσει ένα top ten των πιο αντιδραστικών χωρών του κόσμου στις πρώτες θέσεις θάπρεπε αυτοδικαίως να μπέι η Μ. Βρετανία, παρέα με την Ουκρανία, τις ΗΠΑ, Ελβετία, Ολλανδία, Ουγγαρία, κλπ.

Τότε γιατί όλες αυτές οι φιέστες; Με το σώνει και καλά πρέπει να δούμε το Brexit σα νίκη των προοδευτικών – αριστερών – εναλλαχτικών δυνάμεων;

Ακριβώς το αντίθετο.

Θα είναι μιά απαρχή για ακόμη πιο άγρια επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων σε όλη την ήπειρο και ακόμη πιο έξω, για οργανωμένα και καταξιωμένα πογκρόμ ενάντια στα μη συμμορφωμένα συνδικάτα, τους ξένους και μετανάστες κάθε είδους (και ευρωπαίους Β επιλογής) στη δημόσια υγεία και παιδεία, στους μισθούς, στις συντάξεις, θα περιοριστεί η δημοκρατία με τις “αναγκαίες” μεταρρυθμίσεις, με τον φτιαχτό πλουραλισμό, με την αυταρχική τραπεζοκεντρική κοινωνία των καταχρεωμένων πολιτών.

Το πρόβλημα δεν είναι αν η Μ. Βρετανία είναι μέσα ή έξω από την ΕΕ.

Το θέμα είναι τι πολιτική ακολουθεί και θα ακολουθήσει, και αυτή η πολιτική θα είναι νομοτελειακά αυτή του άκρατου νεοφιλελευθερισμού, δεν νομίζω κάποιος να έχει αμφιβολίες περί αυτού.

Συντροφικούς χαιρετισμούς από την Πάρμα Ιταλίας.

Gran.chan

(Αγαπητέ φίλε, δεν νομίζω πως πανηγυρίζει κάποιος για το Brexit. Αυτό που έχει χαροποιήσει πολλούς είναι η διάλυση αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ως βήμα, για να πάμε παρακάτω σε κάτι καλύτερο. Η Βρετανία θα κοιτάξει τα συμφέροντά της -όπως κάνει πάντα- και πολύ καλά θα κάνει. Ας το έκανε και η Ελλάδα κάποτε αυτό. Αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τραβάει, πρέπει να έχεις εναλλακτικές. Τώρα, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν μας παίρνει εμάς τους Έλληνες να κρίνουμε τους Βρετανούς. Να έχουμε και κάποια αντίληψη της κατάστασής μας. Επίσης, δεν μπορούμε να τσουβαλιάζουμε εκατομμύρια Βρετανούς, εκτός αν κάνουμε σάτιρα και παίζουμε με τα στερεότυπα. Ο άκρατος νεοφιλευθερισμός οδηγεί στον σοσιαλισμό. Ας αφήσουμε την “ελεύθερη οικονομία” να αγριέψει κι άλλο, να γίνει εντελώς αιμοβόρα και αδίστακτη. Έτσι θα τελειώσει. Μην ξεχνάμε πως οι καπιταλιστές ξεσκίζουν και τους άλλους καπιταλιστές. Έτσι είναι το σύστημα. Πάντως, το πρόβλημα δεν είναι ο νεοφιλελευθερισμός αλλά οι πολίτες που τον ανέχονται και δεν ενδιαφέρονται για τους συνανθρώπους τους. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.