Brexit

brexitΦίλε Πιτσιρίκο, ζυγώνει πια η μέρα του δημοψηφίσματος στην πολυαγαπημένη μου Βρετανία και, διαβάζοντας και το κείμενο που σου έστειλε η Ράνια από το Ηνωμένο Βασίλειο, πήγα και βρήκα ξανά την φίλη μου την Πυθία και μου είπε κάποια πραγματάκια, που με χρησμό δεν μοιάζανε είναι η αλήθεια.

Δεν πολυκαταλάβα αν προέβλεψε τελικά πως θα νικήσει το IN ή το OUT, οπότε την ρώτησα ξανά στα ίσια περιμένοντας μια πιο ξεκάθαρη απάντηση.

Φτιαγμένη όπως ήτανε και με περισσή όπως πάντα ευγένεια και καλοσύνη μου είπε επί λέξη τα εξής όμορφα: «Δε πας να γ@μηθείς ρε που τα θες όλα μασημένα στο στόμα. Κάτσε και σκέψου λιγάκι και ότι σκεφτείς στείλε το στον φίλο σου τον Πιτσιρίκο».

Τι να της πεις μετά; Πήγα που λες σε ένα Irish Pub στο κέντρο, παρήγγειλα μια μαύρη κι άρχισα να σκέφτομαι για το πολυαγαπημένο μου γ@μημένο βασίλειο.

Έχοντας ζήσει το προηγούμενο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκωτίας και πώς το Ναι έγινε Όχι τρεις μέρες μετά την ανακοίνωση της Royal Bank of Scotland και μερικών ακόμα επιχειρήσεων πως στην περίπτωση της ανεξαρτησίας θα μεταφέρουν τις δραστηριότητες τους εκτός Σκωτίας, τολμώ να πω πως τελικά οι Βρετανοί θα προτιμήσουν έστω και οριακά το ΙΝ δεδομένου ότι το City δεν επιθυμεί την έξοδο της χώρας από την ΕΕ.

Το πραγματικό ενδιαφέρον όμως με την Βρετανία βρίσκεται στο τι θα συμβεί μετά το δημοψήφισμα.

Και αυτό γιατί για πρώτη φορά στην ιστορία του το Ηνωμένο Βασίλειο θα βρεθεί αντιμέτωπο αφενός μεν με την εδραίωση μιας εξαιρετικά ισχυρής και εν δυνάμει πολιτικά κυρίαρχης ακροδεξιάς, κι αφετέρου δε με το εντελώς πιθανό ενδεχόμενο της διάλυσης του κόμματος των Εργατικών στο πολύ κοντινό μέλλον.

Αν μάλιστα στα παραπάνω προσθέσεις και το ενδεχόμενο θανάτου ή παραίτησης για λόγους υγείας της 92χρονης γριούλας που κάθεται στον θρόνο της γηραιάς αλβιώνας και την διαδοχή της από τον βάτραχο «πρίγκηπα» Κάρολο, τότε καταλαβαίνεις ότι το μείγμα γίνεται λιγάκι εκρηκτικό.

Ο αδίστακτος λαϊκιστής Ντέβιντ Κάμερον προκειμένου να ενισχύσει το τομάρι του – όπως αυτός νόμιζε – δεν δίστασε να προκηρύξει δύο δημοψηφίσματα τα οποία ενδέχεται να έχουν μη αναστρέψιμες συνέπειες τόσο για το Ηνωμένο Βασίλειο όσο και για την ευρωπαϊκή ήπειρο.

Ακόμη και η νίκη του Κάμερον στο δημοψήφισμα για την ΕΕ δεν πρόκειται τελικά να αποτρέψει την εκπαραθύρωση του από το νούμερο 10 της Downing Street ούτε την άνοδο και πολιτική νομιμοποίηση των ακροδεξιών, ρατσιστών και ακραία εθνικιστικών δυνάμεων στο Συντηρητικό κόμμα και στην Αγγλική κοινωνία.

Τραγικά θλιβερή από την άλλη πλευρά είναι και η θέση του ηγέτη των Εργατικών Corbyn, ο οποίος επέλεξε να βαδίσει αγκαζέ με τον Κάμερον τον δρόμο της υπεράσπισης του χειρότερου ανελεύθερου πολιτικού μηχανισμού των πολυεθνικών ανά τους αιώνες, της ΕΕ.

Στην πραγματικότητα, σπάει όλους τους δεσμούς που το κόμμα του είχε κρατήσει με την εργατική τάξη της Βρετανίας και με τα υπόλοιπα φτωχά λαϊκά στρώματα τα οποία βλέπουν στο πρόσωπο της ΕΕ το αδηφάγο τέρας που έρχεται να αποτελειώσει τις λιγοστές πιθανότητες που έχουν για μια αξιοπρεπή ζωή.

Οι Εργατικοί του Corbyn στέλνουν την βρετανική εργατική τάξη στους ακροδεξιούς. Και αυτό θα το καταλάβουν πολύ σύντομα.

Στην πραγματικότητα, η αριστερά σε πανευρωπαϊκό επίπεδο στρώνει με την πολιτική της συμπεριφορά τα χρόνια της κρίσης τον δρόμο για την επικράτηση ακραίων εθνικιστικών, ρατσιστικών και φασιστικών κομμάτων σε όλη την ήπειρο.

Θα είναι φοβερά τραγικά τα συμπεράσματα των ιστορικών του μέλλοντος για το πώς η ευρωπαϊκή αριστερά έστρωσε τον δρόμο για την πολιτική επικράτηση του φασισμού στις αρχές του 21ου αιώνα στην Ευρώπη, αρνούμενη να σηκώσει το λάβαρο της αντίστασης απέναντι σε μια σύγχρονη «Ιερά Συμμαχία» που καταδυναστεύει τους ευρωπαϊκούς λαούς και στην μετενσάρκωση του Μέτερνιχ, τον Γερμανό ΥΠΟΙΚ Σόιμπλε.

Μια αριστερά που συνεχίζει να μπουρδολογεί ακατάπαυστα για την ανάγκη πολιτικού μετασχηματισμού και εκδημοκρατισμού της Τυραννίας, δια των εκλογών, του διαλόγου και της πειθούς.

Είναι πραγματικά απορίας άξιο πως άνθρωποι ευφυείς, όπως ο Βαρουφάκης, δεν αποδέχονται την εξευτελιστική ήττα των απόψεων τους και συνεχίζουν να εκτίθενται προκαλώντας μεγαλύτερο κακό από το καλό που πιστεύουν ότι κάνουνε.

Είναι επίσης να απορεί κανείς που έντιμοι και άξιοι πολιτικοί όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου συνεχίζουν να μιλούν με πάθος για την δημοκρατία και την δικαιοσύνη και ταυτόχρονα δεν τολμούν να βγάλουν άχνα για να ζητήσουν την απομάκρυνση της χώρας από το τέρας της Ευρωζώνης και της ΕΕ που καταπίνει αμάσητη και την δημοκρατία και την ελευθερία και την δικαιοσύνη και την αξιοπρέπεια.

Ας ελπίσουμε τουλάχιστον πως η κατάρρευση των αριστερών οπορτουνιστικών πολιτικών σχηματισμών θα γίνει η αφετηρία για την γέννηση του καινούργιου.

Παρά την ελπίδα όμως, δεν το βλέπω αυτό να συμβαίνει. Τουλάχιστον όχι γρήγορα.

Νομίζω πως οι φασίστες μας έχουν προλάβει και πως τα χρόνια που θα έρθουν θα είναι μαύρα κατράμι.

Ίσως όμως αυτό να είναι τελικά αναγκαίο και απαραίτητο προκειμένου να ξυπνήσουν οι συνειδήσεις, να διαμορφωθούν οι νικηφόρες ιδεολογίες, να ατσαλωθούν ξανά οι άνθρωποι.

Ποιος γνωρίζει;

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, η Ευρωπαϊκή Ένωση έγινε ένα τέρας. Ο φασισμός είναι εδώ. Τραγική η αφασία των πολιτών -και στην Βρετανία- που αναζητούν εθνικιστικές “λύσεις”. Κάποιοι δεν έχουν αντιληφθεί πως ο φασισμός είναι ιδεολογία, ούτε πως ο φασισμός είναι καπιταλισμός. Αν άνοιγαν κάνα βιβλίο, θα το ήξεραν αυτό τουλάχιστον. Αλλά ούτε την Ιστορία της Ευρώπης τον περασμένο αιώνα δεν ξέρουν. Οπότε, θα την ζήσουν κι αυτοί. Ηλία, να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.