Μα καλοκαίρι είναι αυτό;

Το γκρουπάκι των γνωστών μας φορτώνει για τα καλά Deep Purple, Πιτσιρίκο, και ο Δ. μου γυρνάει το κινητό του. Μέχρι εκείνη την ώρα δεν είχαμε ανταλλάξει παρά μερικές χαβαλετζίδικες ατάκες, το κέφι δεν μας περίσσευε και το κινητό του Δ. έλεγε πως θα έπεφτε ακόμα χαμηλότερα.

Τσεκάρω την είδηση σε διάφορες σελίδες, σε διάφορες γλώσσες. Κάποιοι δεν έχουν πάρει χαμπάρι ακόμα, κάποιοι το έχουν πρώτη είδηση.

Πραξικόπημα στα καρντάσια εδώ δίπλα.

“Όχι ρε φίλε”, λέω, “δεν έχω ακόμα σουηδικό διαβατήριο, πώς θα την πουλέψω αν αρχίσει κανένα νταραβέρι;”.

Ανέκαθεν οπαδός του δόγματος “αμύνεσθαι περι πάρτης”, δεν το σκέφτομαι καν να πολεμήσω για να προστατέψω την περιουσία των ξένων και των ρουφιάνων τους.

Οι θεωρίες και οι ερμηνείες δίνουν και παίρνουν. Μιλάω με τη γυναίκα μου στο τηλέφωνο, τσεκάρω για εισιτήρια για το φευγιό στο διαδίκτυο.

Είμαι σίγουρος πως κάποια ντόπια διαμάντια θα αισθάνονται τις αιμορροϊδες τους να τους γαργαλάνε, να σκέφτονται “ντου τώρα που κοπανιούνται μεταξύ τους” ή “μπας και να επαναφέρουμε και εμείς την δημοκρατία κάπως έτσι;”

Καλό θα είναι να μην είμαι εδώ, αν και όταν το αποφασίσουν.

Ο Δ. μας δείχνει σελίδα στο φατσοβιβλίο με γνωστό του, μάλλον από την εποχή του φανταριλικίου, φωτοσοπαρισμένη ελληνική σημαία μπροστά στην αγιασοφιά.

Λέω φωτοσοπαρισμένη γιατί θα είχε φύγει με την σημαία στον κώλο του ο κομμάντο σε περίπτωση που όντως την είχε ξεδιπλώσει εκεί, και πάντα στην καλύτερη των περιπτώσεων που θα έφευγε ζωντανός.

“Κοίτα τι ονειρεύονται οι μαλ@κες”, λέει.

“Καλά, αν πεταχτεί να την πάρει την Πόλη, πες του να δώσει τα χαιρετίσματά μου σε δεκαπέντε μύρια Τούρκους που θα συναντήσει φτάνοντας”, απαντάω.

Την κάνουμε σιγά σιγά και διακριτικά, εγώ και ο Δ. είμαστε λίγο ανήσυχοι και πάμε για μπυρίτσα.

Διότι μια μπυρίτσα είναι καλή απάντηση, όποια και αν είναι η ερώτηση.

Η κουβέντα περπατάει και η βραδυά περνάει πολύ χαλαρά.

“Είναι σε εξέλιξη μια ζύμωση” μου λέει κάποια στιγμή.

“Εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια που φεύγω και έρχομαι” του λέω, “το καρβέλι δεν βλέπω να βγαίνει”.

Γελάει, κάπου το ξέρει και ο ίδιος ότι στη ζύμωση θα μείνουμε. Τώρα αν φταίει η μαγιά ή το αλεύρι, θα το κρίνουν αυτοί που ζουν εδώ.

Αυτοί που θέλουν τρισδιάστατες ταινίες και παιχνίδια, και δισδιάστατη την πραγματικότητά τους, κοιτώντας την μόνιμα πίσω από την οθόνη του κινητού τους.

Δεν την λες λεπτή την ειρωνεία του πράγματος.

Την επόμενη ημέρα, και ενώ το παιχνίδι δεν έχει τελειώσει διαβάζω επιγραμματικά τίτλους.

Οι αναλύσεις από κάτω θα είναι μάπα, την ιστορία την λένε τα πρόσωπα και τα μάτια των στρατιωτών, και δεν χρειάζεται να διαβάσεις λέξη για να καταλάβεις τι έγινε.

Νέα παιδιά που δεν ήθελαν να κάνουν κακό σε κανένα.

Πάνοπλοι ενάντια στο άοπλο πλήθος, προτίμησαν να αφήσουν κάτω τα όπλα στις περισσότερες των περιπτώσεων παρά να κάνουν κακό στον όχλο που ήθελε να τους λιντσάρει.

Ο όχλος, φανατισμένος φυσικά, έπιασε να τους ξυλοκοπεί και να τους εξευτελίζει, αυτούς που ουσιαστικά τους έσωσαν τη ζωή και δείχνοντας ίσως ανυπακοή στους ανωτέρους ή υπερνικώντας τον ίδιο τους τον φόβο, δεν τους θέρισαν σαν στάχυα με τα πολυβόλα.

Την επόμενη φορά δεν θα τους χαριστούν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Την επόμενη φορά θα ξέρουν πως δεν μπορούν να περιμένουν οίκτο και δεν θα δείξουν οίκτο.

Η κατάσταση στην περιοχή, χωρίς να είμαι και κανένας ειδικός, μου φαίνεται πως μυρίζει πολύ μπαρούτι. Σαν να έχει χαθεί ο έλεγχος και οι τοπικές δυνάμεις φέρονται χαοτικά.

Μάλλον και εδώ ζύμωση γίνεται τελικά, αλλά επειδή το καρβέλι δεν θα αργήσει να φουσκώσει, αρχίζω να αισθάνομαι πως πήρα πολλή μεγάλη άδεια φέτος…

Την επόμενη λέω να πάω κατά Ισλανδία μεριά, το πολύ να μου σκάσει κανένα ηφαίστειο, να κλείσουν τα αεροδρόμια και να αράξω να τρώω φάλαινες με τους Βίκινγκς.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από το νησί μου

Βασίλης

Υ.Γ. Ελπίζω οι εξετάσεις σου να βγουν όσο πιο καλά γίνεται. Όσο για μέιλ με τις θετικές εντυπώσεις από τις διακοπές που μου είχες ζητήσει την τελευταία φορά, θα πρέπει να περιμένω μια ψιλοχύμα εξόρμηση με σκηνές, κιθάρες και κρουστά σε κάτι φαράγγια και δάση δίπλα στη θάλασσα που μου έχουν τάξει από την παρέα. Ο ένας μας υποσχέθηκε πως έχει όλα τα ζώα στο μέρος, ακόμα και ρινόκερους. Εγώ πάλι δεν τον πιστεύω να σου πω την αλήθεια, αλλά ποτέ δεν ξέρεις… Είναι ντροπαλοί λέει, δεν κάθονται να τους φωτογραφήσεις!

(Αγαπητέ Βασίλη, εγώ περιμένω φωτογραφία με τις πατούσες σου δίπλα στην θάλασσα και μια μικρή ανάλυση από ψυχιατρικής και ψυχολογικής πλευράς για το θέμα “γυμνές πατούσες”. Καλά, βρε Βασίλη μου, όλα εγώ θα στα λέω; Αν δεν θεωρείς ερωτεύσιμες τις πατούσες σου, βάλε τις πατούσες κάποιου άλλου. Βασίλη, μην ανησυχείς. Η Ελλάδα ανήκει σε άλλους, οπότε δεν την πειράζει κανείς γιατί θα βρει απέναντί του Γερμανούς, Κινέζους και άλλους που θα θέλουν προστατεύσουν τα αεροδρόμιά τους και τα λιμάνια τους. Να περνάς όμορφα. Σε ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.