Πατούσες και γιατροί

patouses nΠιτσιρίκο,
Σου στέλνω κι εγώ μια πατουσο-φωτογραφία, που όμως έρχεται να γράψει το Πατούσες – Ευρώπη 1-1· ή μήπως είναι πλέον παραπάνω; Την φωτογραφία αυτή την τράβηξα μερικές μέρες πριν ξεκινήσει το ιδιότυπο αυτό κίνημα της πατούσας.

Είχαμε πάει με κάποιους φίλους σ’ ένα θερινό σινεμά και θαυμάζαμε τους θεατές που παρακολουθούσαν την ταινία από ψηλά, λίγο πιο χαλαροί από μας.

Βλέπαμε (τυχαία;) την ταινία SUNTAN, που μιλάει για έναν γιατρό σ’ ένα νησάκι κάπου στην Ελλάδα, ξέρεις από εκείνους που είναι μόνοι τους, διασκορπισμένοι στα διάφορα νησιά, και ξέρεις, όσο αφορά τουλάχιστον αυτό το κομμάτι, η ταινία ήταν πολύ ρεαλιστική.

Ήμασταν μια παρέα γιατρών, ειδικευομένων.

Είναι μάλλον μια από τις τελευταίες ταινίες που θα δω με την παρέα μου.

Οι φίλοι μου κουράστηκαν, από την κατάντια των ειδικευομένων στα νοσοκομεία μας, από την μη εκπαίδευση, από τις ατέλειωτες απλήρωτες ή στην καλύτερη κακοπληρωμένες εφημερίες, από την αγνωμοσύνη των ασθενών -που έχουν και αυτοί το δίκιο τους αλλά αυτό είναι μια άλλη μεγάλη συζήτηση, από τις προσβολές των ειδικών που εφημερεύουν από το σπίτι τους, από το ξύλο στα επείγοντα που μόνο εμείς τρώμε βασικά.

Κουράστηκαν να είναι ο σάκος του μποξ σε ένα σύστημα που καταρρέει, σε ένα σύστημα που τα ίδια του τα οργανικά κομμάτια δεν θέλουν και δεν μπορούν να αλλάξουν.

Κουράστηκαν και να μην έχουν καμιά ελπίδα.

Γιατί σε αυτό το σύστημα δεν μπορείς -και μάλλον δεν θες κιόλας- να γίνεις κομμάτι του.

Οι φίλοι μου λοιπόν παραιτήθηκαν.

Φεύγουν για Αθήνα σε λίγες μέρες, και από εκεί για το εξωτερικό.

Ακολουθούν το παράδειγμα πολλών άλλων φίλων που έχουν φύγει ήδη. Κι ακόμη περισσότερων που μετράνε μέρες για το πτυχίο για να φύγουν και αυτοί.

Εγώ μένω ακόμη, αλλά κοιμάμαι, όπως στον πόλεμο, με το ένα μάτι ανοιχτό να κοιτάει εκεί έξω.

Κι αυτό με ενοχλεί πολύ.

Κράτησα αυτή τη φωτογραφία για να μπορώ να θυμάμαι ότι κάποτε ήμασταν μαζί και βλέπαμε θερινό σινεμά, πίνοντας μπύρες το καλοκαίρι.

Και γιατί κουράστηκα να βλέπω τους φίλους μου να φεύγουν…

Ν.

Υ.Γ. Επειδή όμως το χρωστάω σε κάποιους ανθρώπους, εγώ μένω ακόμη γιατί είχα την τύχη να έχω δίπλα μου κάποιους από εκείνους τους λίγους που ξεχωρίζουν. Αλλά κουράστηκαν πια και αυτοί…

(Αγαπητή φίλη, κουράζονται κάποτε οι άνθρωποι. Όταν δεν έρχεται μια -μικρή έστω- νίκη, κουράζεσαι. Γεμάτη η ιστορία της ανθρωπότητας από τέτοιους ανθρώπους. Το όνειρο των Ελλήνων είναι να μείνει η Ελλάδα στην Ευρώπη αλλά να φύγουν από την Ελλάδα. Εδώ χρειάζεται ψυχολόγος. Κορυφαίος ψυχολόγος μάλιστα. Καλή τύχη στους φίλους σας και σε εσάς. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.