Περί κολοκυθόπιτας και άλλων δαιμονίων

patouses mΠιτσιρίκο,
Καιρό θέλω να σου γράψω αλλά ποτέ δεν το έκανα. Αντιθέτως, σου μιλάω. Όπως μιλάω και σε έναν πολύ καλό μου φίλο τις ώρες της μοναξιάς. Από μικρή είχα αυτό το συνήθειο. Ξεκινάω και κάνω φανταστικές συζητήσεις που οδηγούν σε σκέψεις, τις οποίες όλο λέω να γράψω σε χαρτί, μα αυτές χάνονται όταν πάνε να αποτυπωθούν. Ας είναι…

Σε λίγες μέρες φεύγω και εγώ, να ακολουθήσω το δρόμο της ξενιτιάς.

Η κρίση για μένα δεν ξεκίνησε πριν 6 χρόνια αλλά πριν 20, όταν, τελειώνοντας τις σπουδές μου, ανακάλυψα πως η υπόλοιπη ζωή μου θα ήταν να περιμένω το επόμενο Σαββατοκύριακο και τις λίγες μέρες του Αυγούστου που θα είχα διακοπές. Φρίκη!

Μάζεψα λοιπόν τα μπογαλάκια μου και πήγα σε ένα μέρος μακριά από την Αθήνα, που απλά είχα κάποιους φίλους.

Δε βρήκα τη γη της επαγγελίας αλλά τουλάχιστον, μετά τη δουλειά, μπορώ να ρίξω μια βουτιά.

Ανοίγω το παράθυρο και βλέπω φύση.

Φτιάχνω κολοκυθόπιτα και το μόνο αγορασμένο είναι το ταψί.

Ας είναι καλά ο κυρ-Κώστας που έβαλε φέτος στάρι και έχουμε και αλεύρι.

Να σημειώσω εδώ πως το μυστικό της πίτας αυτής –που δεν είναι πίτα γιατί είναι ανοιχτή- είναι ότι θέλει αγάπη για να γίνει.

Όπως θέλουν και όλα τα όμορφα πράγματα σε αυτή τη ζωή.

Και αυτό για μένα είναι το πρόβλημα όλου του πλανήτη: Έλλειψη αγάπης.

Ο άνθρωπος γεννιέται καλός.

Δε χρειάζεται τίποτα να το αποδείξει αυτό. Φτάνει να κοιτάξεις ένα μωρό.

Κοιτάς τα μάτια του και σου χαρίζεται ο κόσμος όλος.

Το πράγμα στραβώνει στο γεγονός ότι τα παιδιά τα μεγαλώνουν ενήλικες.

Ενήλικες κουρασμένοι, αγχωμένοι, κακόμοιροι, ζηλιάρηδες που δε βλέπουν το θαύμα της ζωής, γιατί το μόνο σίγουρο είναι πως θα πεθάνουμε μια μέρα, παρά αναλώνονται στο φαίνεσθαι και στον ανταγωνισμό, λες και είμαστε ακόμα στις σπηλιές.

Ο γιος μου, μπαίνει στην εφηβεία πια, στο σχολείο ζήτημα να έχει κάνει πέντε ομαδικές εργασίες.

“Εκπαιδεύεται” σε ένα σύστημα που προάγει τον ατομικισμό, τον ανταγωνισμό και τη μαλακία που τους δέρνει.

Για αυτό λοιπόν -και για πολλά άλλα- τα βροντάω και την κάνω.

Το πάλεψα πολύ καιρό αλλά μάταιος κόπος.

Δεν είναι εύκολο στην ηλικία μου με ένα παιδί να κάνω νέα αρχή σε έναν καινούργιο τόπο που πάλι δεν θα έχω κανέναν.

Αλλά όπως τα κατάφερα την πρώτη φορά θα τα καταφέρω και τώρα.

Πάρε λοιπόν και τις δικές μου πατούσες και ελπίζω σύντομα να σου στείλω μια νέα από κάποια άλλα παράλια της Μεσογείου…

Σε φιλώ γλυκά

Μ.

Υ.Γ. Για να μη χαλάσω την παράδοση, ως υστερόγραφο, ας ευχηθώ χρόνια όμορφα, γεμάτα αγάπη στον Ηλία. Να είσαι πάντα καλά Ηλία να γράφεις συχνά για να έχει ο πιτσιρίκος μας, άφθονο χρόνο για βουτιές και βόλτες!

(Αγαπητή φίλη, είναι φυσικό ο άνθρωπος να θέλει να ζει στη φύση. Κι όμως, σήμερα αυτό μοιάζει αφύσικο. Οι άνθρωποι γεννιούνται και μεγαλώνουν σε κοινωνίες, όπου οι ίδιοι δεν έχουν επιλέξει τίποτα. Από το όνομά τους, την θρησκεία τους, την παιδεία τους και όλα τα υπόλοιπα, όλα έχουν επιλεγεί από άλλους. Μετά αναρωτιόμαστε πού είναι το πρόβλημα. Φυσικά και θα τα καταφέρετε εκτός Ελλάδας. Οι Έλληνες προπονούνται σκληρά εντός Ελλάδας -όπου όλα σχεδόν είναι αδύνατα-, οπότε τα καταφέρνουν πολύ καλά σε κράτη που δεν στρέφονται συστηματικά κατά των πολιτών τους. Καλή τύχη σε εσάς και στον γιο σας. Περιμένω τις πατούσες και από τη νέα μεσογειακή παραλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.