Φυσιολάτρης

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, γεια σου!
Στις διακοπές απέχω από κάθε είδους ενημέρωση, αποφεύγω ακόμα και την οθόνη του κινητού μου -και τους έχω όλους μετά να γκρινιάζουν πως με έψαχναν, δεν παίρνω ποτέ μαζί ρολόι, κοιτάω τον ήλιο και οι πιο επεξεργασμένες τροφές που θέλω να καταναλώνω είναι ο καφές και το ποτό μου στο τέλος της μέρας.

Γυρνώντας, προσπαθώ να ενημερωθώ στα γρήγορα για να αποκτήσω μια επαφή με ό,τι συνέβη όσο έλειπα.

Μου φαίνονται όλα απίστευτα βαρετά κι αναρωτιέμαι πώς τα καταφέραμε και η καθημερινή μας ζωή δεν έχει καμία σχέση με το περιβάλλον των διακοπών μας.

Πώς γίνεται να είναι τόσο αποκομμένη από τη φύση;

Μετά από λίγο, με παρασέρνουν τα ωράρια, οι υποχρεώσεις, τα αντικείμενα και οι οθόνες, ξεχνάω τη φύση και βρίσκω ευχαρίστηση σε όλα τ’ άλλα και αρχίζω πάλι να λογαριάζω για σημαντικά όσα πριν λίγο μου φαίνονταν αδιάφορα.

Μου κάνει εντύπωση –ιδίως τα τελευταία χρόνια- η επιθυμία πολλών ανθρώπων να μεταφέρουν το περιβάλλον της καθημερινότητάς τους στον τόπο των διακοπών τους.

Από την ξαπλώστρα στην παραλία μέχρι τη δυνατή μουσική του beach bar και από τα κάθε είδους γκατζετάκια και τα θαλάσσια σπορ μέχρι το all inclusive –εκτός από θάλασσα – συνειδητοποιώ την απέχθεια ή την απάθεια του κόσμου προς τη φύση.

Είσαι στη θάλασσα και αρνείσαι να ξαπλώσεις το κορμί σου στην άμμο, να ακούσεις τον ήχο της θάλασσας, να κολυμπήσεις, να περπατήσεις στην άμμο, να στοχαστείς.

Αρνούμαι να πιστέψω πως και στον πιο κενό άνθρωπο η θάλασσα δεν ενεργοποιεί τη σκέψη, δεν ξυπνά συναισθήματα.

Όταν λοιπόν απομακρύνεσαι από την άμμο και δένεσαι με την ξαπλώστρα, απομακρύνεσαι από τη θάλασσα και αρκείσαι στην πισίνα, όλη μέρα συνδεδεμένος σε δίκτυα, όταν παύεις να αναζητάς το κελάηδημα των πουλιών και τον ίσκιο των δέντρων ακόμα και τις πάρα πολύ λίγες μέρες των διακοπών σου, απομακρύνεσαι από την ύλη σου, τη γη που σε γέννησε, την ποίηση.

Ακόμα και οι φωτογραφίες έχουν χάσει την αξία τους.

Τα τοπία έχουν ενδιαφέρον και ομορφιά, πια, μόνο αν συνοδεύονται από την μουτσούνα μας.

Όλοι με ένα selfie stick στο χέρι.

Έτσι αντιλαμβάνονται τη φύση; Καταλήγεις να σε προβληματίζει το ξεπούλημα της χώρας σου μόνο σε οικονομικό επίπεδο, τί κερδίζω τί χάνω, δεν την πονάς τη γη που χάνεις, γιατί οι αισθήσεις σου έχουν πια νεκρώσει και δεν αντιλαμβάνεσαι ήχους, μυρωδιές, άλλη ζωή γύρω σου πέρα από τη δική σου και της παρέας σου.

Πήγε κάποια στιγμή η κουβέντα στον κόσμο που δεν έχει τι να κάνει τα λεφτά του και τα ξοδεύει σε υπερτιμημένες ανούσιες απολαύσεις και υπερτιμημένα άχρηστα αντικείμενα.

“Και τι να τα κάνουν;” με ρώτησαν.

Και τι να απαντήσεις.

Σκέφτομαι ότι ο κόσμος πρέπει να άρχισε να γίνεται άπληστος και αχόρταγος, όταν έχασε την επαφή του με τη φύση.

Κολυμπάω στη θάλασσα και είμαι ευτυχισμένη.

Άντε να με πάρεις με ένα σκάφος να με πας σε μια ερημική παραλία, να έχω όλη τη θάλασσα για πάρτη μου, να κολυμπήσω γυμνή, χωρίς φωνές και θορύβους γύρω μου.

Αλλά μέχρι εκεί.

Τώρα, βέβαια, που το σκέφτομαι, απληστία είναι κι αυτό. Να θες τη φύση μόνο δική σου.

Λοιπόν, αυτό θα ήθελα κι εγώ.

Ένα νησάκι με ωραία θάλασσα για πάρτη μου και ένα laptop για να μιλάω με τους φίλους μου στο facebook.

Πόσος εγωισμός και παράνοια μπορούν να χωρέσουν σε έναν ανθρώπινο οργανισμό!

Πριν λίγο γύρισα -για να ξαναφύγω, ευτυχώς- και με χτύπησε πολύς ήλιος και αέρας, όπως καταλαβαίνεις.

Και να σκεφτείς ότι έκατσα για να σου γράψω μόνο μια ευχή.

Λοιπόν, να το χαίρεστε το κορίτσι σας!

Να έχει καλή υγεία και –απαραίτητα- καλή τύχη.

Να της εξασφαλίσετε παιδικά χρόνια με ανεμελιά και αθωότητα.

Για να γίνει γυναίκα αεράτη, με αυτοπεποίθηση και δύναμη να σηκώσει το βάρος της ζωής που της αναλογεί και να μην επιτρέψει σε κανέναν να την υποτιμήσει.

Δεν μου ζητήθηκε αλλά θέλω να αναφέρω κάποια βιβλία που μου έρχονται τώρα στο μυαλό και ίσως φανούν ενδιαφέροντα και χρήσιμα.

Πηνελόπη Δέλτα – Τα ανεύθυνα.
Έχει πολύ κλάμα, δεν κάνει για γυναίκα σε λοχεία, αλλά στο τέλος λέει πολύ ωραία πράγματα.

Daniel Goleman – Η συναισθηματική νοημοσύνη.
Βαριέμαι τα βιβλία ψυχολογίας, αλλά αυτό το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και κατατοπιστικό για τον τρόπο ανάπτυξης του εγκεφάλου και διαμόρφωσης του χαρακτήρα.

Rudolf Dreikurs – Το παιδί μια νέα αντιμετώπιση.
Έπεσε μόλις πρόσφατα στα χέρια μου. Αργά, τα έχω κάνει όλα λάθος. Έχω μια έκδοση του 1964 από τις εκδόσεις ΕΡΜΗΣ. Η νέα αντιμετώπιση μπορεί χρονολογικά να πάλιωσε, αλλά το βρήκα πολύ πιο χρήσιμο από πολλά σύγχρονα που έχω κατά καιρούς διαβάσει.

Τα παιδιά σίγουρα δεν μεγαλώνουν με εγχειρίδια χρήσης, αλλά επειδή είναι πολύ δύσκολη και πολύπλοκη υπόθεση, βοηθάνε και αυτά. Γιατί η πολλή αγάπη περνάει συχνά λάθος και μπερδεμένα μηνύματα και συνήθειες και στις δύο πλευρές.

Επίσης, να ξέρεις πως αυτός ο έρωτας θα είναι έρωτας χωρίς προηγούμενο.

Δεν είναι σαν τον έρωτα του μπαμπά με την κόρη, γιατί ο μπαμπάς έχει και όλη την ευθύνη και τη λάντζα του μεγαλώματος του παιδιού και κάπου εκεί χάνεται η μαγεία.

Είναι σαν τον έρωτα της ζωής του να τον παντρεύτηκε.

Ενώ ο έρωτας του θείου, είναι έρωτας με τη σπίθα πάντα αναμμένη. Θα σου αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τις γυναίκες. Την έχεις πατήσει για τα καλά!

Φιλιά στα πατουσάκια (της μπέμπας)

Υ.Γ. Με αφορμή το κείμενο του μπαμπά της Μαρίνας : Μια φίλη μου παίρνει τα μωρά της και φεύγει για Καναδά. «Δεν θέλω να φύγω, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο και γι’ αυτό ακριβώς το κάνω τώρα. Γιατί ξέρω πως θα είναι εξίσου δύσκολο, αλλά αναγκαστικό και για τα παιδιά μου να το κάνουν σε λίγα χρόνια. Θέλω το πιο δύσκολο να το περάσω εγώ για αυτά». Κλαίγαμε αγκαλιά για ώρα. Καλή τύχη Μιλάκι μου!

(Αγαπητή φίλη, είμαι ο άνθρωπός σας. Ξαπλώνω στην άμμο, κολυμπάω με τις ώρες, κοιτάω τον ουρανό και παρατηρώ τα σύννεφα. Φέτος εκτίμησα πολύ τα σύννεφα. Κάνουν τρελά παιχνίδια. Ειδικά, αν τα βλέπεις ανάσκελα. Τρελό σόου στον ουρανό αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι κοιτούν κάτω. Βέβαια, έχω κι ένα laptop στο σάκο μου, γιατί το γράψιμο είναι η δουλειά μου και ποτέ δεν κάνω διακοπές. Δεν μου αρέσουν οι διακοπές. Θα ήθελα να ζω σε ένα νησί -με καλό καιρό- όλο τον χρόνο. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να κάνουν παντού αισθητή την παρουσία τους, οπότε καλό είναι να τους αποφεύγεις. Οι Έλληνες κάνουν πολύ θόρυβο. Φωνάζουν “προσέξτε με”. Ευτυχώς υπάρχουν οι Ιταλοί που είναι ακόμα χειρότεροι. Είναι εντυπωσιακό ότι οι άνθρωποι βλέπουν ακόμα και το ηλιοβασίλεμα μέσα από μια κάμερα. Βλέπω διαρκώς ανθρώπους που πάνε στην παραλία, για να φωτογραφηθούν. Και να κάνουν τους χαρούμενους. Στις φωτογραφίες. Η θάλασσα άδεια. Η φύση δεν συγκινεί τους περισσότερους ανθρώπους. Την θέλουν “ελεγχόμενη”. Ό,τι δεν ελέγχουν, τους απωθεί. Σας ευχαριστώ για τις ευχές και τις προτάσεις σας. Να είστε καλά. Καλά μπάνια.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.