Όλα καλά θα πάνε, μόνο αν θέλεις να προσπαθήσεις γι΄ αυτά

The Science of Sleep (2006)Της Άννας Χαλκιά
Δυστυχώς, στις μέρες μας, είναι γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι πάσχουν από διάφορες ψυχολογικές ασθένειες, χαρακτηρίζονται ψυχασθενείς και πολλές φορές έχουν ειδική μεταχείριση. Οι άνθρωποι τρελαίνονται, χάνονται, διαλύονται, καταστρέφονται, καταστρέφουν οι ίδιοι τον εαυτό τους με τον χειρότερο δυνατό τρόπο που φτάνει μέχρι και στην αυτοκτονία.

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι οδηγούνται σε αυτήν την κατάσταση εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί στην Ελλάδα, κυρίως της οικονομικής.

Οικογένειες που δεν έχουν να φάνε, γονείς άνεργοι που μετράνε μέχρι και τα πενήντα λεπτά.

Αυτή η μάστιγα, όμως, δεν θολώνει μόνο το μυαλό των γονιών που έχουν να θρέψουν τις οικογένειές τους και βυθίζονται στον όλεθρο που ακολουθεί μόλις απολυθούν από την δουλειά τους· αυτή η ανεργία φοβίζει και όλα τα νέα παιδιά που καλούνται να κάνουν το βήμα τους στον πραγματικό κόσμο.

Σίγουρα, ο πραγματικός κόσμος έχει δυσκολίες -δεν θα είναι όλα εύκολα- όμως, από την στιγμή που ένας δεκαοκτάχρονος κατανοήσει ότι όλα του τα όνειρα για σπουδές και εργασία, είναι σχεδόν αδύνατο να συμβούν, ή θα χρειαστούν παραπάνω χρόνια, προτιμάει, αν τα καταφέρει, να φύγει από την χώρα και να φτιάξει την ζωή και τα όνειρα του σε έναν άλλο τόπο.

Αμέτρητα είναι όμως και τα παιδιά που δεν έφυγαν· δεν είναι ότι δεν το ήθελαν· και βέβαια ήθελαν να φύγουν, να ξεφύγουν από τα δίχτυα αυτής της δυστυχίας, της ανεργίας, της κατάθλιψης, της διάλυσης.

Έτσι έμειναν και έβαλαν πίσω τα όνειρα και τις επιθυμίες και έχασαν πολλές στιγμές που καλείται να ζήσει στην προκειμένη περίπτωση ένας «φοιτητής».

Έμειναν εδώ, εργάστηκαν σκληρά, για να μαζέψουν χρήματα, ενώ συγχρόνως βοηθούσαν και στο σπίτι.

Είναι και αυτά τα παιδιά μικροί αγωνιστές που περνάνε πολλά, που χάνουν και φοβούνται, δεν μπορούν όμως να κάνουν αλλιώς, και με αυτόν τον τρόπο βυθίζονται όλο και περισσότερο σε αυτή την δίνη της ανεργίας και της μιζέριας.

Έρχεται, όμως, μια στιγμή που αυτά τα παιδιά φτάνουν τα τριάντα και συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν καταφέρει να κάνουν σχεδόν τίποτα από όσα ονειρευτήκαν και ότι ούτε σπουδές ολοκλήρωσαν.

Αντίθετα, έμειναν εδώ, δουλεύοντας και δίνοντας τα περισσότερα χρήματα σε βασικές ανάγκες όπως τροφή, φάρμακα κλπ.

Συνειδητοποιούν ότι χάθηκε πολύς και πολύτιμος χρόνος, και ότι σιγά σιγά γίνονται ακριβή αντίγραφα των γονιών τους, γεμάτοι κούραση, απωθημένα και κατάθλιψη.

Οι περισσότεροι, για να φτιάξουν τις ζωές τους ή για να δώσουν κάποιο ξαφνικό ενδιαφέρον, δημιουργούν σχέσεις -πολλές φορές ανούσιες- που βασίζονται μόνο στον ενθουσιασμό· έτσι και αλλιώς, έχουν σταματήσει να νιώθουν, γιατί έτσι έμαθαν και από τα επικαλούμενα πρότυπα, τους γονείς: να δουλεύουν όσο πιο πολύ γίνεται, να μην ζουν.

Έτσι και έκαναν: εργάζονταν, κυρίως σε δουλειές που δεν τους άρεσαν και δεν είχαν κανένα ενδιαφέρον παρά μόνο τα χρήματα.

Στη συνέχεια, κάνουν και ένα παιδάκι στο όποιο -καταλήξουν δεν καταλήξουν άνεργοι- είναι πολύ πιθανό να μεταδώσουν με τα χρόνια όλα τα απωθημένα και την κατάθλιψη, και ξαφνικά πραγματοποιείται ένας φαύλος κύκλος που, αν δεν είναι αρκετά δυνατός κάποιος να τον σπάσει, δεν σταματάει ποτέ· συνεχίζει ακάθεκτος, και τα άτομα που διασχίζουν αυτόν τον κύκλο πολλαπλασιάζονται· πολλαπλασιάζονται τα ρομποτάκια, τα αναίσθητα πλασματάκια που ακολουθούν ρητές εντολές και φοβούνται μέχρι θανάτου να ξεφύγουν από την ρουτίνα, να την σπάσουν.

Αυτοί πολλές φορές είναι και οι άνθρωποι που, πριν πεθάνουν, φωνάζουν,ουρλιάζουν και αυτό γιατί δεν έζησαν.

Τραγικό δεν είναι;

Κανείς όμως από αυτούς που βυθίζονται έτσι, δεν έχει το θράσος, το θάρρος να κάνει το βήμα να ξεφύγει από αυτό τον βυθό της κατάθλιψης και να βγει στην επιφάνεια, ώστε να αρπάξει την δική του ζωή πριν την χάσει.

Βέβαια, αρκετοί από αυτούς τους ανθρώπους προτιμούν έναν άλλο τρόπο αυτοκαταστροφής, και αυτός είναι τα ναρκωτικά η το αλκοόλ.

Πίνουμε και παίρνουμε φάρμακα γιατί πονάμε και θέλουμε να ξεφύγουμε.

Μάλλον δεν αντέχουμε πια να αντικρίζουμε τον πόνο στα μάτια και να προσπαθήσουμε να τον αλλάξουμε, με έναν τρόπο που δεν θα οδηγήσει πίσω στον δρόμο του φαύλου κύκλου, πίσω στην κατάθλιψη, την βαρεμάρα, τον ζωντανό θάνατο.

Έτσι, αφήνουμε την ζωή να περνάει, μέχρι που κάποια στιγμή που θα γυρίσουμε πίσω να κοιτάξουμε, δεν θα γνωρίσουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς, δεν θα ξέρουμε ποιοι είμαστε, χαθήκαμε στο τίποτα, δεν αγαπήσαμε, δεν ζήσαμε, δεν ρισκάραμε τελικά αρκετά και, αντί να τα αλλάξουμε αυτά, σε όποια χρονική περίοδο και αν τα συνειδητοποιήσουμε, προτιμούμε να τα αφήσουμε για αύριο, και αυτό το αύριο γίνεται ποτέ· το ποτέ στο οποίο επαναπαυόμαστε και ρουτινιάζουμε, μαραζώνουμε αργά και βασανιστικά.

Η ζωή είναι γεμάτη μαγεία, αγάπη, χαρά, ευτυχία, θαύματα, ενδιαφέρον, πόνο, δυστυχία, κλάμα, πολύ πόνο· κοίτα να τα ζήσεις όλα, γι΄ αυτό είσαι φτιαγμένος· τα μάτια τα έχεις όχι μόνο για να βλέπεις και να χαμογελάς αλλά και για να κλαις, να κλαις με λυγμούς.

Γι’ αυτό λοιπόν, ας προσπαθήσει ο καθένας να ξεφύγει από την δυστυχία, να προσπαθήσει να κάνει ένα βήμα έξω από αυτήν και να θυμηθεί πώς είναι να νιώθεις τα πάντα αληθινά σαν μικρό παιδί.

Όλα καλά θα πάνε, μόνο αν θέλεις να προσπαθήσεις γι΄ αυτά.

Άννα Χαλκιά

(Αγαπητή Άννα, εγώ δεν έχω ξεχάσει πώς είναι να είναι ένας άνθρωπος 18 ετών, όπως είσαι εσύ. Ανήκεις στη γενιά που πρέπει να διεκδικήσει δυναμικά τη ζωή που έχει μπροστά της και να μην χάσει καθόλου χρόνο, κλαίγοντας για τα λάθη των προηγούμενων γενιών. Αυτό το τελευταίο, σε μερικούς Έλληνες μένει κουσούρι μέχρι τα 60. Ελπίζω εσύ και η γενιά σου να τα αλλάξετε όλα. Κι εμένα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου. Για μένα θα είσαι πάντα η Αννούλα, η κόρη του Βασίλη και της Φώφης.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.