Ένας ακόμη φαύλος κύκλος

annaΤης Άννας Χαλκιά
Οι άνθρωποι αλλάζουν, μια συγκυρία απόλυτα λογική. Γίνεται όλοι, από την παιδική μας ηλικία μέχρι την εφηβική και μετέπειτα στην πρώιμη ενηλικίωσή μας, να μην αλλάξουμε έστω λίγο; Να μην πειραματιστούμε; Να μην πειραχτούμε λίγο; Και δώστου πάλι από την αρχή.

Ε λοιπόν δεν γίνεται.

Ο καθένας ξεχωριστά μεγαλώνει και αλλάζει.

Και οι παρέες που ήξερες φεύγουν, οι φίλοι που είχες γίνονται άλλοι άνθρωποι που δεν τους γνωρίζεις και οι καλοί γονείς τέρατα που είναι έτοιμοι να σε κατασπαράξουν.

Έτσι έρχεται μια στιγμή που κάθεσαι σε ένα τραπέζι με όλους αυτούς τους ανθρώπους που περιβάλλουν την ζωή σου αυτά τα τελευταία χρόνια και συνειδητοποιείς αργά και βασανιστικά ότι δεν ξέρεις πια ποιοι είναι αυτοί.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους γονείς, κουρασμένοι άνθρωποι με μεγάλα κόκκινα μάτια που σου προκαλούν θλίψη σαν να μην έχουν περάσει καθόλου καλά στην ζωή τους.

Έτσι σου έρχεται και το τελικό χτύπημα ότι ούτε εσύ ξέρεις τον εαυτό σου και ότι μάλλον ήρθε ώρα να αντιμετωπίσεις αυτόν τον κολοσσό.

Ο φόβος είναι μεγάλος. Πρόκειται να χάσεις πολλά.

Και όπως μου είπε πριν λίγο καιρό μια σπουδαία για έμενα προσωπικότητα, «μόνη σου θα μείνεις και δεν πειράζει».

Οι άνθρωποι που ψάχνεις είναι εκεί έξω, όμως θα είναι δύσκολο να βρεθούν.

Θα πέσεις και θα ξαναπέσεις, θα απογοητευτείς πάρα πολύ από τους ανθρώπους- συνήθως είναι το καλύτερο πράγμα που ξέρουν να κάνουν.

Όμως, υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι που νιώθουν, καταλαβαίνουν και είναι πρόθυμοι να είναι εκεί.

Είναι οι άνθρωποι που είναι ζωντανοί μέσα τους και βασίζονται στο «εμείς» και όχι στο «εγώ», αυτό το κυριαρχικό «εγώ» που αποτελείται από ζήλια.

Αν είναι δυνατόν, πώς γίνεται να κρατήσεις μια φιλία αν είναι να ζηλεύεις τα πάντα;

Πώς γίνεται να βρίσκεσαι σε μια φιλία, όταν δεν χαίρεσαι με τις χαρές του άλλου και προτιμάς να τις υποτιμάς;

Έτσι παιδιά το πράγμα δεν τραβάει. Ας βασιστούμε στο «εμείς», για αλλαγή, και πολύ πιθανό να μην νιώθουμε τόσο μόνοι, να μην ζηλεύουμε, να μην μισούμε.

Αυτή η εγωμανία είναι σκορπισμένη σχεδόν παντού σε αγόρια και κορίτσια.

Δίνουν ιδιαίτερη προσοχή στην καταπληκτική εξωτερική τους εμφάνιση, πλουτίζοντας την με μάρκες, καλλυντικά, ζελέ για τα μαλλιά, φακούς επαφής για να αλλάζουν το χρώμα των ματιών τους.

Αν είναι δυνατόν! Γιατί να θες να αλλάξεις το χρώμα των ματιών σου τόσο πολύ για να δείξεις υποθετικά πιο όμορφος/η;

Να είσαι χαρούμενος που έχεις μάτια και βλέπεις και αντιλαμβάνεσαι.

Έτσι επικεντρώνονται τόσο πολύ στα υπέροχα σώματα, στις ακριβές μάρκες ρούχων, στα τέλεια στρωμένα μαλλιά και στα αψεγάδιαστα πρόσωπα που ξεχνάνε να εξασκούν και λίγο το μυαλό και ότι μπορεί να αποκαλεστεί «ψυχή’ ή εσωτερικός κόσμος.

Από μέσα, τίποτα κενοί.

Δεν είναι σε θέση να κάνουν μια σοβαρή συζήτηση και ούτε θέλουν στο κάτω κάτω.

Μα γιατί να θέλουν; Δεν έχουν μάθει και να αποζητούν κάτι παραπάνω πέρα από αψεγάδιαστη ομορφιά και φήμη που διαρρέεται μέσω των κοινωνικών δικτύων.

Πολλές φορές είναι ότι πρέπει για να κάνουν τέλεια οργανωμένο αναίσθητο σεξ, να παίξουν τις γλάστρες η τους μάγκες, τα αγοράκια να μιλήσουν για τα ποια είναι πιο μουνάρα και τα κοριτσάκια για τα νύχια και τα μαλλιά και τι χρώμα στρίνγκ φοράνε.

Πολύ όμορφα. Παιδιά κανένα βιβλίο παίζει; Καμία ταινία;

Μπα όχι, άγνωστα πράγματα.

Δεν λέω μπορεί να περνάνε πολύ ωραία, να διασκεδάζουν.

Όμως, δεν γνωρίζουν τίποτα πιο βαθύ.

Μένουν εκεί στάσιμοι.

Με πρώτη τους ανησυχία, αν είναι ωραίες γκόμενες και όμορφες και αν θα τις διαλέξουν τα αγόρια η για τα αγόρια το ποια παίρνει καλύτερες πίπες, είναι πιο μουνάρα και έχει μεγαλύτερα βυζιά.

Αγάπη σε ότι ζευγάρια δημιουργούνται από τέτοιες παρέες είναι λέξη άγνωστη.

Η αγάπη είναι απλά μια λεξούλα τόση δα, δεδομένη, που πρέπει να λέγεται χωρίς να κατανοείται το βάθος και η σημασία της λέξης, μετά από ένα μήνα το πολύ όμως χωρίζουν τα παιδια και πουφ πεταει στα σύννεφα αυτή η τόσο σημαντική λεξούλα που ειπώθηκε και τσουπ από την αρχή πάμε κατευθείαν στον επόμενο ή την επόμενη.

Ένας ακόμη φαύλος κύκλος ανθρώπων χωρίς ουσία.

Σίγουρα πολλοί από αυτούς θα μπορούσαν καλύτερα πέρα από τα επιφανειακά νταλαβερίσματα και την πλήρη αστοχασιά σε αμφιλεγόμενα θέματα αλλά δεν προσπαθούν για κάτι καλύτερο, πιο ουσιαστικό· μένουν εκεί στην μάζα ή ακόλουθοι του υποτιθέμενου πιο ωραίου η ωραίας.

Παιδιά έλεος. Όταν μπορέσεις σιγά σιγά να αρχίσεις να κεντάς αυτό που έχεις μέσα σου και καταλάβεις ότι το έξω δεν είναι αυτό που μετράει τόσο πια, θα μείνεις έκπληκτος από τις πτυχές του εαυτού σου, τα συναισθήματα, τις συζητήσεις, τα επίπεδα που μπορείς να φτάσεις και αυτό βγαίνει και έξω.

Όταν καταφέρεις να αρχίσεις να χτίζεις την σιγουριά του μέσα σου, κάτι που παίρνει καιρό, αυτό φαίνεται.

Έχεις έναν άλλο αέρα, μια διαφορετική στάση και αντίληψη που σε κάνουν πιο γοητευτικό, πιο όμορφο, πιο ενδιαφέροντα.

Ξυπνήστε και καλλιεργήστε τους εαυτούς σας.

Μην τρελαίνεστε για το ποια φωτογραφία θα ανεβάσετε στα κοινωνικά δίκτυα και το πόσο καύλα θα δείχνετε γιατί, αν το πάμε έτσι, μια μέρα μπορεί να σταματήσεις να δείχνεις έτσι και όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο, δεν θα ξέρεις τι να κάνεις.

Ας πάμε ένα βήμα παρακάτω, ας δουλέψουμε το «εμείς» και το μέσα μας, ώστε να έρθει να δέσει με αυτό που είμαστε εξωτερικά.

Μπορεί να είναι ωραίο να νιώθεις ότι αρέσεις στα αγόρια η στα κορίτσια αντίστοιχα, όμως όταν ζεις μόνο γι’ αυτό ή αντλείς ευτυχία μόνο από κάτι τέτοιο δεν θα μπορείς ποτέ να είσαι ευτυχισμένος.

Ας δούμε μπροστά μας τον άνθρωπο ως άνθρωπο και όχι αν οι αναλογίες του προσώπου και σώματος είναι κατάλληλες για να βγουν στην τέλεια αψεγάδιαστη κοινωνία μας.

Ότι δεν δείχνει επιδεικτικά ένας άνθρωπος υπάρχει μέσα του, δεν είναι ανάγκη να γυρνά και να ταρακουνά τον κόσμο για να το επιδείξει γιατί δεν το χρειάζεται αυτό, ξέρει καλά τι έχει μέσα του είναι συμφιλιωμένος με τον εαυτό του και έτσι μπορεί να προχωρήσει σε ουσιαστικές σχέσεις και στην δημιουργία του «εμείς».

Ας αρχίσουμε να μιλάμε , να παίρνουμε και να δίνουμε και όχι να δειχνόμαστε μανιακά.

Άννα Χαλκιά

(Αγαπητή Άννα, σε όμορφο δρόμο βρίσκεσαι. Δεν θέλω να δικαιολογήσω τους νέους ανθρώπους -ούτε κανέναν άλλον- αλλά δεν ξεχνάω πως οι νέοι ζουν σε μια κοινωνία στην οποία οι ίδιοι δεν έχουν επιλέξει τίποτα. Η εγωπάθεια, ο ατομικισμός, η αποθέωση της εικόνας και το φαίνεσθαι δεν ήταν δικές τους επιλογές. Για να μην αναφερθούμε σε παιδεία, θρησκεία, κοινωνικό σύστημα κλπ. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουν ευθύνη να αλλάξουν τον κόσμο. Να είσαι καλά, Άννα. Keep thinking. Keep writing.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.