Γκρι πέτρες

Πιτσιρίκε, θα σου πω κάτι. Αν και κάτοικος εξωτερικού και εγώ εδώ και 10 χρόνια, έχω κουραστεί να διαβάζω όχι τόσο για τους Έλληνες που φεύγουν από τη πατρίδα, όσο να διαβάζω Έλληνες που φύγαν, ρίχνουν μαύρη πέτρα και να βγάζουν μια χολή έχθρα και μίσος για τη χώρα μας. Έχω γνωρίσει πολλούς τέτοιους στα ξένα, μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια. Στην αρχή ενοχλούμουν έντονα αλλά μετά λέω, κάτσε, δε ξέρεις γιατί και πώς έφυγε ο κάθε ένας.

Πιτσιρίκε, έφυγα τις χρυσές εποχές του ´04, όταν ο δικός μου κλάδος πάντα είχε κρίση γιατί ο τομέας μου έχει να κάνει με τη δημιουργία και τη παραγωγή αλλά σε μια χώρα μεταπρατών, εισαγωγέων και φυσικά οικονομικής ευμάρειας έμοιαζε άσχετος και άχρηστος με την οικονομική πραγματικότητα.

Έφυγα λοιπόν για σπουδές και εξειδίκευση σε νότια και κεντρική Ευρώπη.

Άλλαξα πολύ μέσα σε αυτά τα χρόνια εκεί. Καλές χώρες, οργανωμένες.

Έφυγα όμως γιατί δεν άντεχα πια να ζω σε μουσεία.

Η Ευρώπη πιτσιρίκε νομίζω ότι είναι εάν περασμένο μεγαλείο διηγώντας το να κλαις. Τουρισμός και μόνο. Εάν σάπιο μουσείο.

Και από τότε που ήμουν εκεί, η Ευρώπη” όλο και αποκαλύπτει τη σαπίλα της.

Οι σοβάδες πέφτουν, η μπόχα πίσω από την “ομορφιά” και τη “τάξη” άρχισε να διαπερνά πια εμφανώς τις όμορφες γυψοσανίδες.

Φαντάσου μέχρι και Ελβετοί (χαιρετίσματα Ηλία) που μιλάω βλέπουν την Ελβετία να αλλάζει και να μην αισθάνονται “ασφάλεια” (οικονομική κυρίως).

Πια παρακολουθώ τα πράγματα από τη σχεδόν άπω Ανατολή.

‘Έχει ενδιαφέρον να βλέπεις τη Δύση (μεταφορικά και κυριολεκτικά) από την Ανατολή.

Ένας κόσμος εδώ τελείως διαφορετικός που μετα από 6 χρόνια συνεχίζει να με εκπλήσσει.

Από εδώ στέκεσαι και βλέπεις οτι η “Δύση” δεν είναι το μόνο κέντρο, αισθάνεσαι την απόσταση όχι χιλιομετρικά αλλά πολιτισμικά.

Ξέρεις το όνομα της Κίνας (ναι αυτής με τη αδιάκοπη και πολυτάραχη ιστορία των 3.000+ χρόνων) σημαίνει “Κέντρο”, “Μέση”.

Και εδώ βέβαια, έχω ένα σωρό πράγματα να παραπονεθώ, όμως 2 πράματα με κρατάνε για λίγο ακόμα εδώ.

Πρώτα από όλα η ομοιότητα με την Ελλάδα σε συμπεριφορές.

Όταν πρωτοήρθα έλεγα θα πάθω πολιτισμικό σοκ.

Ε που λες, πιτσιρίκε, σαν πάτησα το βρωμοπόδαρό μου στο Χονγκ Κονγκ αισθάνθηκα σα να είμαι στην Αθήνα κάτω στο κέντρο.

Ο κόσμος η βαβούρα, η αγορά…

Ακόμα και οι ανηφόρες κατηφόρες τη πόλης, όπως Ασιάτης φίλος που επισκέφθηκε την Αθηνά με ρώτησε γιατί η πόλη μας έχει ανηφόρες κατηφόρες και δεν είναι επίπεδη. Όπως όλες οι άλλες.

Εν ολίγοις αισθάνθηκα πολύ πιο κοντά στην Ελλάδα στην Ασία -μιας και ζω σε διάφορες πόλεις- παρά στην Ολλανδία που τόσο αγαπάς.

Είμαστε τόσο κοντα στο τρόπο που οι άνθρωποι σχετίζονται, θέλουν να ξέρουν για εσένα.

Βέβαια, έχουμε και πολλές διαφορές.

Α, και αν νομίζεις οτι η ελληνική οικογένεια είναι μοναδικό φαινόμενο, που να δεις και εδώ τι γίνεται. Ίδια ακριβώς η δομή, οι σχέσεις.

Μετα που λες, πιτσιρίκε, οι πολιτισμοί εδώ είναι πανάρχαιοι. Και το αισθάνεσαι.

Πίσω από τις oled οθόνες, τα γυάλινα high-tech κτίρια, τον καταναλωτισμό τους, διακρίνεις εμφανώς ή πιο διακριτικά το πολιτισμό τους.

Ναι, οι μίξεις είναι περίεργες πολλές φορές στο “Δυτικό” μάτι αλλά ξέρεις, ειναι ο τρόπος τους να ενσωματώνουν, να εξελίσσουν και να δημιουργούν το όποιο μέλλον τους.

Ενσωματώνουν πολύ γρήγορα και εξελίσσονται πολύ γρήγορα εδώ.

Είπαμε, ναι ίσως άκομψα, ίσως βίαια αλλά με το καιρό -γιατί ο χρόνος έχει άλλο νόημα εδώ, σε πολιτισμούς και φιλοσοφίες αιώνων- μετασχηματίζονται τα πράγματα.

Που λες λοιπόν, σιγά σιγά λέω να τα μαζεύω και από εδώ και να γυρνάω πίσω μαζί με τη γυναίκα μου πια.

Ασιάτισσα εκείνη, γνωριστήκαμε στην Ευρώπη, αλλά λέμε να γυρνάμε σπίτι.

Χαίρομαι που δειλά δειλά βλέπω και άλλους να γράφουν εδώ πως είτε γυρνάνε είτε σκέφτονται να γυρίσουν.

Δε περιμένουμε τίποτα από τη χώρα -ή μάλλον το κράτος- αλλά ελπίζουμε σε κάποιους ανθρώπους και κυρίως στο χώρο.

Γιατί, ξέρεις, μέσα από αυτή τη 10ετή πορεία, στο μικρό μου μυαλό έβγαλα τη θεωρία ότι γύρω από το Αιγαίο, ανάμεσα στην Δύση και στην Ανατολή βρίσκεται ένα άλλο “Κέντρο” που και αν διαλυθούν τα πάντα, από εκεί μπορούν να ξανακινήσουν όλα.

Και τώρα μέσα σε αυτές τις παγκόσμιες κοσμογονικές αλλαγές που πια τίποτα δεν είναι δεδομένο -χα! Αχ βρε πάντα επίκαιρε, Ανατολίτη αλλά και τόσο Δυτικέ Ηράκλειτε-, ο χώρος αυτός ίσως να παίξει ένα κάποιο ρόλο.

Και η θεωρία μου λέει οτι η γεωγραφία, το κλίμα και η φύση γύρω είναι η αρχή των πάντων , διαχρονικά.

Με όλο το σεβασμό στους αγώνες και πορείες που συμμετείχες, ποτέ δεν περίμενα ότι οι αγώνες στο δρόμο θα έχουν αποτέλεσμα από τη στιγμή που οι πολίτες δεν αλλάζουν· οι πορείες δε μπορούν να το κάνουν αυτό, ίσως μόνο μια γενικευμένη επανάσταση μόνο, που και αυτή θα έρθει μετά από γενικευμένη ανάγκη και όχι από ιδεολογίες.

Λέγοντας αυτό, θεωρώ ότι η αλλαγή ξεκινάει από μικρά πράγματα, από μονάδες που ίσως να γίνουν μικρά παραδείγματα, που ίσως να γίνουν ομάδες και κάποτε μεγαλύτερες ομάδες επιρροής για αλλαγής.

Πίστευα και πιστεύω ακράδαντα, και ακόμα πιο πολύ τώρα ότι πρέπει να δούμε εμείς τι θα κάνουμε γι’ αυτό το χώρο και όχι η χώρα για εμάς.

Ας φέρουμε λοιπόν πίσω ότι καλό είδαμε από Δύση και Ανατολή και ας το μετουσιώσουμε σε ένα σύγχρονο Ελληνικό πολιτισμό όσοι και όσο μπορούμε.

Χαίρομαι λοιπόν που κόσμος σκέφτεται να γυρίσει, χαίρομαι που κάποιες πέτρες κατάμαυρες που πετάχτηκαν πριν από λίγες μέρες ή πολλά χρόνια, ίσως να αλλάζουν σιγά σιγά χρώμα και να γίνονται σκούρο γκρι, ίσως και μια υποψία λευκού.

Φιλικά,

Τάκης

(Αγαπητέ Τάκη, δεν είναι μίσος και χολή για την Ελλάδα αυτό που βγάζουν πολλοί από τους συμπατριώτες μας που έφυγαν. Είναι αγάπη για την Ελλάδα και αυτό που θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα. Η πίκρα είναι που κάνει τους ανθρώπους να λένε πικρά λόγια. Επίσης, τα πικρά λόγια δεν συγκρίνονται με το κακό που έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν στην Ελλάδα πολιτικοί, ολιγάρχες και συντεχνίες. Η Ελλάδα αλλάζει όχι επειδή το θέλει -η ελληνική κοινωνία μισεί τις αλλαγές- αλλά με το ζόρι. Οι πορείες και οι διαδηλώσεις είναι ένα κομμάτι της αντίστασης· δεν φτάνουν μόνο οι πορείες. Οι Έλληνες μοιάζουν παραδομένοι πια αλλά εγώ πιστεύω ότι θα αντιδράσουν και θα αντεπιτεθούν για να απελευθερώσουν τη χώρα τους. Αν δεν συμβεί αυτό, τίποτα το υγιές δεν μπορεί να γίνει στην Ελλάδα. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.