Ευλογημένο μέρος

naxosΑγαπημένε φίλε,
σου γράφω από τον παράδεισο. Είναι δύσκολο να σου περιγράψω πώς είναι ακριβώς αλλά θα προσπαθήσω όσο μπορώ.

Είναι ένα μέρος που ΔΕΝ υπάρχουν ξαπλώστρες.

Είναι ένα μέρος που ΔΕΝ πιάνουν τα τηλέφωνα.

Είναι ένα μέρος που ΔΕΝ υπάρχει ίντερνετ (εγώ που ξέρω τα μέρη αυτά ξέρω ένα μικρό κομματάκι που έχει).

Είναι ένα μέρος που ΔΕΝ μαζεύονται κοπρίτες πολιτικοί.

Είναι ένα μέρος που είναι γεμάτο δέντρα που έχοντας μαζί σου 2 καρέκλες και 2 πετσέτες μπορείς να την βγάλεις και μία εβδομάδα κάτω από αυτά.

Είναι ένα μέρος με απέραντη άμμο.

Είναι ένα μέρος με απέραντη θάλασσα.

Είναι το μέρος που εμείς που μείναμε πίσω μαζεύουμε τα κομμάτια μας για τον μεγάλο αγώνα που μας περιμένει μόλις γυρίσουμε στην Αθήνα.

Είναι το ευλογημένο μας μέρος.

Είναι ο δικός μας παράδεισος.

Είναι το μέρος που οι μεγάλοι, τα παιδιά, τα σκυλιά τρέχουν, παίζουν, φιλιούνται ελεύθερα. Και δωρεάν.

Ας ψάξει ο καθένας και η καθεμία τον δικό του και τον δικό της παράδεισο.

Μόνο τότε ίσως μάθουν τους εαυτούς τους και την Χώρα που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν.

Αυτή την Χώρα αγαπάμε εμείς. Αυτή την Ελλάδα.

Και γι’αυτήν θα παλέψουμε.

Έχουμε χρέος να το κάνουμε.

Δεν θα σου γράψω ποια είναι η παραλία. Εσύ ίσως την ξέρεις. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι είναι στην Νάξο.

Και σου στέλνω από δω γιατί ξέρω ότι κάτι τέτοια σ’αρέσουν πολύ. Όπως και σ’ εμάς.

Παίρνω το σκυλί μου και πάμε για βούτες και πατητές.

Τα λέμε σε λίγες μέρες από το Αλυκό.

Την αγάπη μου

Αντώνης

(Αγαπητέ Αντώνη, είναι παράδεισος η Νάξος αλλά να μην το γράφουμε και πάρα πολύ γιατί θα πλακώσουν όλοι οι άσχετοι. Ήδη, η Αγία Άννα καταστράφηκε και δεν θυμίζει σε τίποτα την υπέροχη Αγία Άννα που γνώρισα πριν από πολλά χρόνια, ο Άγιος Προκόπιος πάει ντουγρού για μπετονιέρα και η μοναδική Πλάκα δεν θα αργήσει και πάρα πολύ, αν κρίνω από το θέαμα που είδα τα τελευταία χρόνια. Αντώνη, ξέρω ποια παραλία είναι αλλά δεν λέμε, για να μην πλακώσει κόσμος. Αν και ο κόσμος -ευτυχώς- πάει στον κόσμο. Ο ένας πάνω στον άλλον.Το γουστάρουν αυτό. Κουβαλάνε την Αθήνα μαζί τους και στα νησιά. Οπότε, μένουν παραλίες και για εμάς, που δεν μπορούμε την πολυκοσμία. Αντώνη, στο Αλυκό, αν είναι αργά, μπορείτε να κάνετε και έρωτα. Αν έχει ακόμα κόσμο -όσο κόσμο μπορεί να έχει το Αλυκό-, μπορείτε να πάτε στους κέδρους. Προσοχή μόνο, γιατί έχει και φιδάκια εκεί. Έρωτας και φίδια. Ένα μήλο λείπει για να είναι ο Παράδεισος. Πάρτε κι ένα μήλο. Να είσαι καλά, Αντώνη. Και να περάσετε όμορφα. Θα ήθελα κι εγώ να ήμουν στη Νάξο. Του χρόνου πια.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.