Νιώθω γέρος

Πιτσιρίκο μου καλησπέρα,
Πιάνω τον εαυτό μου να αναπολεί περασμένες δεκαετίες, συνήθως με αφορμή κάτι που βλέπω στο διαδίκτυο ή, πιο σπάνια, στην τηλεόραση.

Νοσταλγώ, σκεφτόμενος την αθωότητα που υπήρχε στα δικά μου μάτια.

Όχι ότι δεν υπήρχαν τα προβλήματα που υπάρχουν και σήμερα. Ίσως όχι σε αυτό το βαθμό, αλλά υπήρχαν

. Και τα κατανοούσα και έλεγα πως θα παλέψω να τα αλλάξω όταν μεγαλώσω.

Αλλά, ρε γαμώτο, ήταν αλλιώς οι άνθρωποι τότε. Είχαν ένα χαμόγελο, μια απλότητα και μια αυθεντικότητα. Που δεν την συναντώ τόσο συχνά πια.

Άσε που είναι δύσκολο να βοηθήσεις τους άλλους, όταν πρέπει να βοηθήσεις τον εαυτό σου πρώτα, να αποκτήσει δυνάμεις και μετά να χυθείς στον αγώνα.

Δεν υπάρχει επικοινωνία πια.

Είναι όλα γρήγορα και καταναλώνονται γρηγορότερα.

Γρήγορη τέχνη, γρήγορη παιδεία, γρήγορη τεχνολογία και όλοι τρέχουν αλαφιασμένοι να συνειδητοποιήσουν ότι δεν μπορούν να τα θέλουν όλα.

Δεν μπορούν να τα αποκτήσουν όλα.

Αχ, αυτός ο υλισμός στις μέρες μας είναι άλλο πράγμα.

Δεν ήταν έτσι παλιά.

Όντως, την βγάζαμε με λίγα και όχι επειδή δεν είχαμε, αλλά δεν υπήρχε νόημα να έχεις πολλά.

Όταν άρχισα να βλέπω την αλλοίωση αυτή, την εξάπλωση του υλισμού στην καθημερινότητα, από τους φίλους μου πρωτίστως, είχα απογοητευτεί και στεναχωρηθεί.

Γιατί έβλεπα καταστάσεις ανούσιες, χρήματα να ξοδεύονται για ανύπαρκτους λόγους και να ξεκινάει εκείνο το κίνημα του trendy, που σήμερα είναι must, επιβεβλημένο.

Χάθηκε η επικοινωνία μεταξύ μας.

Τώρα όλοι για την πάρτη τους και κακά τα ψέματα, η όλη αυτή οικονομική, πολιτιστική, κοινωνική και πολιτική κρίση, έχει βγάλει το χειρότερο εαυτό μας.

Σε ζητήματα ανθρωπιάς και διαπροσωπικών σχέσεων πλέον μυρίζει άσxημα το επίπεδό μας.

Ίσως να μην υπήρχε ποτέ και απλά τώρα η τρικυμία να ξέβρασε τη βρωμιά μας.

Ίσως, και κάποιοι που λειτουργούσαν ως φάροι ελπίδας ή έδιναν προσφέροντας, να πνίγηκαν σε αυτή την τρικυμία και να επιβίωσαν εκείνοι που πατούν επί πτωμάτων.

Κάποτε ειπώθηκε πως η κρίση θα ήταν μια ευκαιρία να χαλαρώσουμε λίγο, να βάλουμε προτεραιότητες και να επιστρέψουμε σε μια πιο λιτή εποχή, όχι των στερήσεων, αλλά εκείνης της ουσιαστικής, αυτής με το νόημα σε ότι επιλέγεις.

Δυστυχώς, ούτε που αγγίξαμε αυτή τη προσέγγιση.

Η κατανάλωση έχει ξεφύγει και ο κακός μας εαυτός, σε κατάσταση σήψης θριαμβεύει, φορώντας ψεύτικα προσωπεία ομορφιάς.

Κανένα άρωμα, όμως, δεν μπορεί να κρύψει τη μυρωδιά.

Οι νέοι πρέπει να αλλάξουμε τη ζωή, ώστε η επόμενη γενιά να συνεχίσει κ.ο.κ.

Μα νιώθω γέρος, δε χαμογελάω και δε μπορώ να δω μακριά.

Κάθε μέρα κάτι με βασανίζει.

Και τους φίλους μου το ίδιο. Όσοι απόμειναν δηλαδή…

Δ.

(Αγαπητέ φίλε, εγώ δεν αναπολώ τίποτα. Πάντα έτσι ήταν τα πράγματα. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι πως ο καθένας δείχνει ποιος πραγματικά είναι και βλέπουμε την αληθινή διάσταση των πραγμάτων. Τέρμα οι ψευδαισθήσεις και οι αυταπάτες. Αυτό είναι πολύ θετικό. Να μη φοβόμαστε την αλήθεια. Αν θέλετε να νιώσετε πάλι νέος, ερωτευτείτε. Και θα τα βλέπετε όλα όμορφα. Και τους ανθρώπους υπέροχους. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.