Το βιβλίο

Καλησπέρα σας,
Θα είμαι σύντομη.
Τρεις μικρές ιστορίες που αφορούν το διάβασμα:

1) Χρόνια πριν, μπορεί δέκα, μπορεί είκοσι, έτυχε να δω σε συνέντευξη της κρατικής τηλεόρασης το Γ. Κιμούλη να μιλάει για τον πατέρα του. Έλεγε ότι ο πατέρας του διάβαζε πολύ και όταν τον φώναζαν αποσπώντας τον από το βιβλίο του, το έκλεινε με προσοχή και το έκρυβε. Αυτή του η κίνηση λοιπόν έκανε τον ηθοποιό να το θεωρήσει κάτι ενδιαφέρον, καθότι κρυφό και ενδεχομένως απαγορευμένο. Έτσι λοιπόν αγάπησε το διάβασμα. (respect, δεν έχω άλλα λόγια).

2) Φέτος το καλοκαίρι, έτρεχα την κόρη μου σε γιατρούς, και κάποια στιγμή που την περίμενα στον ακτινολόγο, έβγαλα το βιβλίο μου και διάβαζα. Wolinski, «Ανοιχτή Επιστολή στη γυναίκα μου», vintage έκδοση 1984, το βρήκα στη βιβλιοθήκη του μακαρίτη του πατέρα μου.

Με βλέπει λοιπόν ο καλός γιατρός, νέος άνθρωπος, και αναφωνεί («ωχ», σκέφτομαι εγώ, η καφεϊνοεξαρτώμενη, «θα μου την πει τώρα για το πλαστικό καφεδάκι μου»):

«Να σας βγάλω μία φωτογραφία, τρία χρόνια δεν έχω δει άνθρωπο να μπαίνει εδώ μέσα με βιβλίο».

Πιάσαμε την κουβέντα για το πόσο δεν διαβάζουν οι Έλληνες έναντι άλλων λαών (π.χ. Ρώσων, έχω μία φίλη ρωσίδα που μου τη λέει συνέχεια γιατί οι Ρώσοι είναι όλοι με ένα βιβλίο στο χέρι).

3) Ιστορία, ή μάλλον θεωρία, ή υπόθεση εργασίας, τρίτη και φαρμακερή:
έχοντας, ένεκα των σχολείων, σεμιναρίων κ.α. που έχω δουλέψει, επαφή με νέους ανθρώπους -μαζί με αυτούς και τα παιδιά μου και τους φίλους τους-, έχω διαμορφώσει την εξής υπόθεση: στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, το διάβασμα θα είναι παράνομο – απαγορευμένο – προνόμιο λίγων.
Θα πηγαίνουμε στον γραμματικό για να μας διαβάσει το γράμμα, να μας συμπληρώσει την αίτηση, κ.ο.κ.

Παρατηρημένο, όποτε ζητήσει κάποιος από ένα νέο άνθρωπο να διαβάσει μία σελίδα, ένο άρθρο, κάτι τέλος πάντων και να του πει τη γνώμη του, θα διαπιστώσει ότι ζητάει κάτι πολύ δύσκολο, αν όχι ακατόρθωτο.

Χάνεται σταδιακά η ικανότητα ανάγνωσης και κατανόησης του γραπτού λόγου.

Το πιστεύω ακράδαντα.

Αν βρω και κανένα τρελό ακόμα, θα κάνω έρευνα, έτσι να κάνουμε και ένα διδακτορικό για να γουστάρουμε.

Μακάρι να βγώ ψεύτρα. Η εμπειρία δυστυχώς προς το παρόν δείχνει το αντίθετο.

Επίσης, όσοι νομίζουμε ότι είμαστε καλύτεροι, ας δούμε ότι και τα βλαστάρια μας προς τα εκεί πάνε, όσο και αν προσπαθούμε για το αντίθετο.

Σκ@τ@ στα μούτρα μας.

Πολλά είπα, ελπίζω να μη σας κούρασα πάρα πολύ,

Ας διαβάσουμε όσο μπορούμε και ας βγάζει ο καθείς τα συμπεράσματά του,

Φιλιά

Λ.

(Αγαπητή φίλη, η βιβλιοθήκη του Γιώργου Κιμούλη είναι πολύ μεγάλη. Και τα έχει διαβάσει όλα τα βιβλία της βιλβιοθήκης. Μου έχει πει και μια πολύ αστεία ιστορία για την βιβλιοθήκη του αλλά δεν μπορώ να την γράψω. Υπάρχουν και παιδιά με γονείς που διαβάζουν που δεν διαβάζουν τίποτα. Και το αντίθετο. Οι Έλληνες δεν διαβάζουν βιβλία, οι Ελληνίδες διαβάζουν. Πάντως, πολλοί δεν διαβάζουν ούτε στο Διαδίκτυο. Τίτλους διαβάζουν. Μόνο. Εντάξει, οι Έλληνες δεν χρειάζεται να διαβάζουμε γιατί είμαστε παντογνώστες. Γεννιόμαστε παντογνώστες. Αν κι έχω διαβάσει αρκετά -όχι όσο άλλοι, όμως-, πάντα εντυπωσιάζομαι με την αμηχανία που προκαλούν πια σε διάφορες παρέες οι αναφορές σε βιβλία. Είναι σαν να μιλάς για εξωγήινους. Οπότε, δεν μιλάς. Είναι κρίμα να περάσει η ζωή ενός ανθρώπου και να μην διαβάσει κάποια σπουδαία βιβλία. Έχω την εντύπωση πως οι νεότεροι Έλληνες διαβάζουν λιγότερο και από τους προηγούμενους. Αυτός που δεν έχει διαβάσει δεν θα γράψει ποτέ καλά. Δεν γίνεται να αγαπάς το γράψιμο και όχι το διάβασμα. Είναι σαν να αγαπάς το κολύμπι και να μην αγαπάς την θάλασσα. Να είστε καλά. Καλό διάβασμα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.