Για αυτούς που τσακώνονται στο Διαδίκτυο

arguing-on-the-internetΈνα από τα πιο πετυχημένα σχόλια για τους τσακωμούς στο Διαδίκτυο είναι το «Arguing on the internet is like running in the Special Olympics. Even if you win, you’re still retarded.» (Το να τσακώνεσαι στο Διαδίκτυο είναι σαν να τρέχεις στα Special Olympics. Ακόμα κι αν νικήσεις, συνεχίζεις να είσαι καθυστερημένος). Μετά κάποιος έφτιαξε κι αυτή τη φωτογραφία, κι έγινε ο κακός χαμός.

Δεν ξέρω ποιος το έχει γράψει -προφανώς κάποιος Αμερικανός γιατί είναι παλιό και οι Αμερικανοί είχαν μπουκάρει πρώτοι στο Διαδίκτυο- αλλά είναι καταπληκτικό.

Αυτό που το κάνει καταπληκτικό είναι ότι δεν είναι καθόλου πολιτικά ορθό.

Μεγάλη μάστιγα η πολιτική ορθότητα και έφτασε -με καθυστέρηση- και στην Ελλάδα, για να γίνει το άλλοθι του κάθε ηλίθιου.

Και βέβαια, αυτός που το έγραψε θέλει συνειδητά να προκαλέσει τσακωμούς για αυτό που έγραψε -στόχος του δεν είναι, φυσικά, τα καθυστερημένα παιδιά αλλά αυτοί που τσακώνονται στο Διαδίκτυο-, για να επιβεβαιώσει το σχόλιό του.

Και φυσικά, το πετυχαίνει, αφού ακόμα και σήμερα πολλοί τσακώνονται στο Διαδίκτυο για αυτό το σχόλιο.

Από την άλλη, το σχόλιο περιγράφει -με την υπερβολή του- μια μεγάλη αλήθεια.

Δεν έχει κανένα νόημα να τσακώνεσαι στο Διαδίκτυο.

Δεν ξέρω γιατί κάποιοι άνθρωποι τσακώνονται στο Διαδίκτυο.

Μάλλον θα νιώθουν μοναξιά ή θα είναι καταπιεσμένοι.

Πραγματικά, δεν κερδίζεις κάτι με το να τσακώνεσαι στο Διαδίκτυο. Ούτε ηθικά, ούτε υλικά.

Γενικά, στη ζωή, με τους τσακωμούς δεν κερδίζεις κάτι. Καλύτερα να σηκωθείς να φύγεις.

Ειδικά εμείς οι άνθρωποι που είμαστε πολύ μπρατσαράδες και δεν μπορούμε να ελέγξουμε την δύναμή μας, καλύτερα να φύγουμε γιατί μπορεί να σκοτώσουμε κανέναν και να έχουμε προβλήματα μετά.

Νομίζω πως το Διαδίκτυο έχει νόημα για να την λες στην εξουσία. Όχι για να τσακώνεται ο ένας πολίτης με τον άλλον.

Αλλά πολλοί άνθρωποι γουστάρουν να είναι δούλοι, οπότε τσακώνονται μεταξύ τους.

Δεν τσακώνομαι στο Διαδίκτυο. Είμαι της αρχής «δεν σε ενοχλώ, μη με ενοχλείς». Οι τσακωμοί στο Διαδίκτυο είναι και χάσιμο χρόνου. Μπορείς να κάνεις κάτι καλύτερο την ίδια ώρα. Να πας μια βόλτα. Να διαβάσεις ένα βιβλίο. Να διαβάσεις πιτσιρίκο.

Βέβαια, αν με ενοχλήσεις, θα σε μπλοκάρω ή, σπάνια πια -και μόνο αν κρίνω πως το ενοχλητικό πρόσωπο έχει κάποια εξουσία- θα του απαντήσω με ένα κείμενο και μπορεί να εξαφανιστεί για ένα διάστημα. Έχει γίνει αυτό. Δεν το ξεκίνησα εγώ, όμως. Ας πρόσεχαν. Κάποιοι νομίζουν ότι επειδή δεν απαντάω, δεν μπορώ να απαντήσω. Μπορώ, μπορώ. Απλά, συνήθως απαξιώ.

Από την άλλη, για να λέμε όλη την αλήθεια, έχει μεγάλη πλάκα το Διαδίκτυο.

Θα σας πω μια τρολιά που είχα κάνει αλλά μην την πείτε πουθενά.

Στην διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ, εγώ δεν είχα ούτε υπολογιστή, ούτε Διαδίκτυο.

Ήμουν της άποψης πως αυτά είναι αμερικανιές και προσπαθούσα να σηκώσω τους φίλους μου από τους υπολογιστές, για να παίξουμε ή να βγούμε έξω (σ.σ. Το τι δούλεμα έχω φάει από αυτούς τους φίλους μου από την ημέρα που έκανα το μπλογκ -και ειδικά μετά το σουξέ- δεν περιγράφεται. «Έλα μωρέ, σήκω από τον υπολογιστή, αυτά είναι αμερικανιές» και τέτοια.).

Μια φίλη μου ήταν πολύ του Διαδικτύου.

Ήμουν σπίτι της και μπήκα στον υπολογιστή της. Εντάξει, τσόντες έβλεπα, μη φανταστείτε πως κοιτούσα τίποτα κουλτουριάρικα.

Κάποια στιγμή βαρέθηκα τις τσόντες και άρχισα να κοιτάω διάφορα σάιτ.

Δεν ξέρω πώς έγινε και βρέθηκα σε ένα σάιτ ή φόρουμ με Αμερικανούς.

Το τι έγραφαν για τον πόλεμο στο Ιράκ δεν περιγράφεται. Πολύ πολεμοχαρείς και ενθουσιασμένοι.

Τα σχόλια έπεφταν βροχή. Ήταν όλοι της άποψης πως το Ιράκ πρέπει να εξαφανιστεί από τον χάρτη και πως δεν πρέπει να μείνει ούτε ένας Ιρακινός ζωντανός.

Ξαφνικά, συνειδητοποίησα πως μπορώ να γράψω κι εγώ. Μέχρι τότε δεν το ήξερα.

Χωρίς να το πολυσκεφτώ, επιλέγω ένα nickname του τύπου Great American και γράφω στα αγγλικά:

«Ρε παιδιά, μήπως ξέρετε πώς λέγεται η εταιρεία που βγάζει τα body bags; Θέλω να αγοράσω μερικές μετοχές της γιατί θα ανέβουν τις επόμενες μέρες».

«Body bags» είναι οι σάκοι που βάζουν τα πτώματα για να τα μεταφέρουν. Υπήρχαν νεκροί Αμερικανοί στρατιώτες και τους έβαζαν στους σάκους, για να τους στείλουν πίσω στην Οκλαχόμα.

Το τι έγινε δεν περιγράφεται.

Το τι βρίσιμο μου έριξαν είναι απερίγραπτο.

Τρανταζόμουν από τα γέλια. Χτυπιόμουν.

Νομίζω πως εκείνη την ημέρα αγάπησα το Διαδίκτυο.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.