Περιμένοντας τον Πιτσιρίκο (σπουδή στο θέατρο)

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, κάθομαι και σπάζω το κεφάλι μου αυτές τις ημέρες, μπας και καταφέρω να βρω ένα θέμα για το θεατρικό που σου ζητάνε. ΄Οχι τίποτα άλλο, αλλά λεφτά είναι αυτά ρε αδερφέ, δεν τα φτύνεις κιόλας στις εποχές που περνάμε.

Δεν είναι εύκολο πράγμα η συγγραφή και γενικά η καλλιτεχνική έμπνευση.

Είναι μεγάλη υπόθεση να παίρνεις μια ιδέα και να την μετατρέπεις σε κάτι έμψυχο.

Ναι, έμψυχο.

Όταν κάτι είναι αποτυχημένο καλλιτεχνικά, δεν μπορείς παρά να το χαρακτηρίσεις άψυχο.

Βαρύ ακούγεται το «καλλιτεχνικά αποτυχημένο», διορθώνω: όταν κάτι είναι πολύ μακριά από την προσωπική αισθητική μας.

Κανείς δεν είναι αυθεντία για να μπορεί να ορίσει τι είναι τέχνη και τι δεν είναι, τι είναι όμορφο και τι είναι άσχημο.

Περισσεύουν άλλωστε αυτοί που κατέχουν από τεχνική -αν και ενίοτε ούτε καν αυτό το προσόν δεν έχουν- και αυτόματα χρίζονται και μοναδικοί κατέχοντες την αλήθεια σε ό,τι αφορά την τέχνη.

Ακόμα χειρότερα, πολλοί περισσότεροι τους αναγνωρίζουν την ιδιότητα αυτή και κρέμονται από τα χείλη τους.

Καλά οι πρώτοι, οι αυθεντίες.

Αυτοί έχουν τον κύκλο τους, τρώνε και από το σύστημα.

Έχουν με λίγα λόγια να κερδίσουν από το τι θα πουλήσει.

Οι δεύτεροι;

Που κάθονται και αναμασάνε όλες τις βλακείες που ακούν και χάσκουν με προσποιητό θαυμασμό ακόμα και όταν τα μάτια και τα αυτιά τους πονάνε από αυτό που βλέπουνε ή ακούνε;

Άλλες φορές βλέπουν ένα έργο τέχνης που κάτι τους λέει, και παρ’ όλα αυτά ντρέπονται να το παραδεχτούν ανοιχτά γιατί ο τάδε και ο δείνα κριτικός έγραψε μια μακροσκελή παπαριά για να μας πείσει γιατί ο καλλιτέχνης και τα έργα του θα έπρεπε να καούν στην πυρά.

Ας επανέρθω όμως στο θέμα μας γιατί, αν αρχίσω να βγάζω χολή κατά παντός υπευθύνου, δεν τελειώνουμε εδώ μέσα.

Τι θα μπορούσε να καθορίσει το αν ένα θεατρικό έργο είναι πετυχημένο;

Σαφώς μιλάμε για εμπορική επιτυχία, οπότε φαντάζομαι πως, αν κοτσάρεις το «written by Πιτσιρίκος» κάτω από τον τίτλο, τα εισιτήρια για την σεζόν θα φύγουν χωρίς να καταλάβει κανείς τι παίχτηκε.

Εννοείται φυσικά πως πολλοί από τους ορκισμένους εχθρούς σου θα έρθουν να δουν τι φριχτά πράγματα έχεις να πεις για τις τράπεζες που καίγονται και να σκίσουν τα ιμάτιά τους επειδή βεβηλώνεις την μνήμη των αθώων εργαζομένων που κάηκαν από την έλλειψη πυροσβεστικού συστήματος, εξόδου κινδύνου, ανικανότητας της αστυνομίας να ελέγξει τους προβοκάτορες (της) κλπ κλπ.

Δεν νομίζω πως θα είναι αυτό το περιεχόμενο του έργου σου όμως.

Οι εξεγέρσεις και πορείες με βανδαλισμούς, με κόσμο, νεκρούς, τραυματίες κλπ ανήκουν στην Ελλάδα του παρελθόντος.

Τσάμπα θα τα ακουμπήσουν τα φράγκα οι πολέμιοί σου, αν και δε βαριέσαι, θα τους τα πληρώσει το κόμμα.

Νομίζω πως ένα θεματάκι φιλοσοφικού/σουρεαλιστικού περιεχομένου θα ταίριαζε καλύτερα στο πνεύμα της εποχής.

«Περιμένοντας τον Πιτσιρίκο»

Written by Πιτσιρίκος

Πράξη πρώτη. Πρόσωπα: Άρης, Ηλίας, Βασίλης, Παόκι. Σούρουπο ανοιξιάτικο, 15-20 χρόνια από τώρα. Σε έναν χωματόδρομο, ανάμεσα σε ελαιόδεντρα, ο Ηλίας συναντά τον Βασίλη. Δύο φτωχοδιάβολοι, απροσδιορίστου ηλικίας αλλά σίγουρα πάνω από 50.

Η. (Από δεξιά) Ηλίας

Β. (Από αριστερά) Βασίλης

(δίνουν τα χέρια, κοιτάνε γύρω γύρω νευρικά και αμήχανα)

Η. Εδώ είχαμε δώσει ραντεβού;

Β. Νόμιζα πως ήταν αλλού, αλλά εδώ μπορείς να πεις πως είναι καλά.

Η. Άρα, οι άλλοι δεν το ξέρουν, γιατί και εμείς οι δύο αβέβαιοι φαινόμαστε.

Β. Λες να μην έρθει κανείς;

Η. Αν έρθει ο Πιτσιρίκος, δεν με νοιάζει για τους άλλους.

Β. Μα εγώ νόμιζα πως πρέπει να είμαστε όλοι μαζί για να βγει κάτι καλό.

Η. Νομίζω πως υπερεκτιμάς τον εαυτό σου, Μπίλλυ-μπόη. Δεν σε πειράζει που σε λέω έτσι, ε;

Β. Καθόλου, απεναντίας το πραγματικό μου όνομα είναι Μπίλλυ, Βασίλης είμαι μόνο στα επίσημα χαρτιά. Αλλά τι σε κάνει να πιστεύεις πως έχω μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μου;

Η. Φαίνεται διάβασες πολλές φορές κολακευτικά σχόλια στο μπλογκ, και κάπου το καβάλησες το καλάμι. Και να! Πού είμαστε τώρα; Είκοσι χρόνια μετά στην ερημιά, περιμένοντας τους άλλους. Δεν είμαστε καν σίγουροι αν κατάλαβαν το μέρος που θα συναντιόμασταν.

Β. Τι σχέση έχει το μέρος που είμαστε με το αν είμαι ξιπασμένος και ναρκισσιστής ρε συνάδελφε; Και στο κάτω κάτω, εμείς βρεθήκαμε, έτσι δεν είναι;

Η. Μπορεί να ήταν και σύμπτωση. Εσύ δεν έλεγες σε κάτι κείμενά σου πως τον μεγαλύτερο ρόλο στη ζωή τον παίζει η τύχη;

Β. Και το πιστεύω ακόμα, παρά την ατυχία μου!

Η. (γυρνάει προς τα δεξιά της σκηνής, κοιτάει προσεκτικά) Κάποιος έρχεται!

Β. Λες να είναι ο Πιτσιρίκος;

Η. Δεν πρέπει να είναι δικός μας. Άσε που είναι πολύ νωρίς και μπορεί να είμαστε σε λάθος μέρος.

Β. Ο αρνητισμός σου έχει αρχίσει και μου τη δίνει, φίλε Ηλία. Τι ώρα είχαμε πει όμως;

Η. Απόγευμα προς το βραδάκι.

Β. Άρα, σωστά έρχεται, αν είναι δικός μας.

Η. Αφού δεν είναι ούτε απόγευμα, ούτε βραδάκι…

Β. Ναι, είναι αυτό που λέμε σούρουπο. Άρα απόγευμα προς βραδάκι.

Η. Άσε κατά μέρος αυτά τα ψυχολογικά κόλπα, δεν πιάνουν με εμένα. Λες να είναι ο Άρης; Κάτσε να τον φωνάξω. ΑΑΑΑΡΡΡΡ…..

Β. Σκάσε, μαυρόασπρο κασκόλ φοράει. Παιζει να είναι το Παόκι, και αν είναι το Παόκι θα μας πάει γαμιώντας μέχρι τον πύργο τον λευκό έτσι και αρχίσουμε και φωνάζουμε Άρη στα καλά των καθουμένων.

Η. Είναι μακριά από εδώ;

Β. Ποιός; Το Παόκι; Καμιά τριανταριά μέτρα πάνω κάτω.

Η. Ο πύργος.

Β. Μακριά. Δεν ξέρω για εσένα, αλλά και στα δέκα μέτρα να ήταν, εμένα να με πάνε δέκα μέτρα γαμιώντας θα μου κακοφαινόταν. Δεν θα μου γίνει ο κώλος μπουγάτσα με πέος σε αυτή την ηλικία….

Η. Ένα δίκαιο το έχεις, σε είχα παρεξηγήσει τελικά. Δεν είσαι τόσο μαλάκας όσο φαίνεσαι μάλλον.

Β. Τα φαινόμενα απατούν, οι πολιτικοί εξαπατούν και οι τοκογλύφοι απαιτούν.

Η. (χαμηλόφωνα) Παίζει και να είσαι τόσο μαλάκας τελικά…

Β. Σε άκουσα. Δεν φταίω εγώ που μου έρχονται οι συνειρμοί έτσι. Συνειρμικά.

Η. (μέσα από τα δόντια) Πολύ μαλάκας…

Ο Βασίλης συγκρατιέται για να μην βάλει τα κλάματα από την ταπείνωση, το Παόκι μπαίνει στη σκηνή και η προσοχή στρέφεται σε αυτόν.

Π. Πού είστε ρε καρντάσια;

Β. Εδώ.

Η. Πολύ μ@λάκας…

Π. Ποιός είναι μαλλλάκας ρε καρντάσι; Ακόμα δεν ήρθα!

Η. Τίποτα, ένας από τους αποψινούς καλεσμένους. Ηλίας.

Π. Τι, ο Ηλίας είναι μαλάκας; Εγώ θα στοιχημάτιζα πως ο Βασίλ…

Η. Όχι, εγώ είμαι ο Ηλίας. Όσο για το στοίχημα, θα το κέρδιζες. Πολύ μαλάκας σου λέω.

Β. Βασίλης, αν και λέω να πηγαίνω.

Π. Γιατί με το πού ήρθα να πηγαίνεις; Γάβρος είσαι ρε μουνί;

Β. Όχι, μαλάκας κατά γενική ομολογία.

Π. Έλα ρε Μπίλλλλυ, σε πειράζουμε. Αμάν πια. Με τον Ηλία συναντηθήκαμε εχθές στο καφενείο και είπαμε να σε δουλέψουμε όταν συναντηθούμε. Ίσα για να τεστάρουμε λίγο την ψυχολογία του ψυχιάτρου.

(Κλείνει το μάτι πονηρά στον Ηλία, χωρίς ο Βασίλης να το αντιληφθεί. Ο Ηλίας ανταποδίδει χαμογελώντας και παίρνει την πάσα)

Η. Καλά ρε, το πίστεψες;

Β. Ξέρω και εγώ τι να πιστέψω πια; Όπως πάνε τα πράγματα, ούτε τον ίδιο μου τον εαυτό δεν θα εμπιστεύομαι.

Π. Και καλά θα κάνεις φίλε. Το έχουν μοντάρει το παιχνίδι οι γάβροι και είμαστε καταδικασμένοι.

Β. Τι σχέση έχουν οι γάβροι;

Η. Οι γάβροι είναι οι εβραίοι του θεσσαλονικιού. Φταίνε για τα πάντα! Κρύβονται πίσω από όλες τις συνομωσίες.

Π. Λάθος φίλε, οι εβραίοι είναι οι γάβροι των μη θεσσαλονικιών.

Β. Ο, τι πείτε, γάμησέ το… Μήπως έχεις δει τον Άρη;

Π. Παίζουν στο Βικελίδης, ρε φίλε, τα σκουλήκια, και στο μπουρδέλο τους δεν πατάω παρά μόνο όταν πάμε και τους κερνάμε πίκρα. Άσε που παίζουν…

Β. (χαμηλόφωνα) Δεν είμαι ο μόνος μ@λάκας εδώ…

Η. Τον Άρη του μπλογκ εννοεί ο μ… ο Μπίλλυ.

Π. Παίζει να είναι αυτός που έρχεται από πίσω σας.

Α. ΤΖΑ!!!!

(ο Άρης αρπάζει τον Βασίλη πισώπλατα, ο Βασίλης πετάγεται)

Β. Γαμώ την παναγιά μου θα πάθω έμφραγμα! Ρε πούστη, μικρά παιδιά είστε όλοι εδώ πέρα;

Α. Καλά ρε, χέστηκες πάνω σου κοτζάμ μαλάκας;

Β. (παίρνει βαθιά ανάσα, κλείνει τα μάτια για δέκα δευτερόλεπτα, τα ξανανοίγει) Ο επόμενος που θα με πει μαλάκα, θα έχει πολύ άσχημα ξεμπερδέματα. Σας το λέω από τώρα για να μην ξαφνιαστείτε οι δυο όταν θα δαγκώνω το λαρύγγι του τρίτου.

Α. ΟΚ ρε φίλε. Δεν το ήξερα πως είσαι τόσο ευαίσθητος.

Β. Ούτε εγώ το ήξερα γαμώ τον χριστό μου… Τριάντα χρόνια διαλογισμού για να φτάσω σε νιρβάνα, όλη η πρόοδος χαμένη σε λιγότερο από δεκαπέντε λεπτά.

Π. Τον Πιτσιρίκο τον έχει δει κανείς;

Α. Τσουκ

Η. Όχι

Β. Ούτε εγώ.

Α. Ξέρει πού θα συναντηθούμε;

Β. Μάλλον τελικά όλοι το ξέραμε.

Π. Την ώρα;

Β. Και στην ώρα μέσα είμαστε, παρά τις όποιες αμφιβολίες (κοιτάει λοξά τον Ηλία ο οποίος σφυρά αδιάφορα).

Η. Καλά ρε μ@λάκες, και Βασίλη, αυτός δεν μας πρότεινε να συναντηθούμε σήμερα εδώ;

Κοιτάζονται ο ένας με τον άλλο αμήχανα, κανένας δεν μπορεί να θυμηθεί πώς κατέληξε σε εκείνο το σημείο, εκείνη την ημέρα και ώρα.

Αυλαία.

Οι χαρακτήρες έχουν απλά τα ονόματα των παιδιών, δεν έχουν βασιστεί κατά κανένα τρόπο στην εντύπωση που έχω αποκομίσει από τα κείμενα τους. Απλά μου φάνηκε αστείο να μας κάνω λίγο κάφρους μεταξύ μας. Ελπίζω να γέλασες. Αυτά.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίιλης

Y. Γ. Αν ο Κόλιν Φάρελ δεν μπορεί, τότε προσπάθησε να φέρεις τον Σπύρο τον Γραμμένο να με παίξει όταν θα ανέβει στο Μπρόντγουεϊ.

(Αγαπητέ Βασίλη, μάλλον δεν έχεις ασχοληθεί πολύ με το θέατρο για να πιστεύεις πως έχει χρήματα. Το θέατρο στην Ελλάδα δεν έχει χρήματα. Επίσης, εσύ φαντάζεσαι συμβόλαια και τέτοια. Τίποτα από αυτά δεν υπάρχει. Μόνο συμπάθεια και αμοιβαία εκτίμηση, μεταξύ κάποιων ανθρώπων και αυτό είναι όλο. Βασίλη, μεγάλη ιδέα έχεις για εμένα. Και για το θέατρο. Δεν είναι έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα. Την άποψή μου για το θέατρο -όπου σταμάτησα να πηγαίνω πέρσι- την έχω γράψει: “…τι να μου πει εμένα μια θεατρική παράσταση, όταν οι ήρωες είναι στην κοινωνία, στα σύνορα και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης; Τι να μου πει το δράμα του μικρού Αστυάνακτα στις Τρωάδες, όταν η θάλασσα ξεβράζει κάθε μέρα μωρά;”. Βασίλη, πολύ ωραίο το θεατρικό σου. Αυτό θα το ανεβάσουμε του χρόνου. Στη Σουηδία. Βλέπω να σου έρχομαι. Στην Ελλάδα θα απαγορεύεται να εκφράζεσαι ελεύθερα. Οι κρατικοδίαιτοι δημοσιογράφοι θα αποφασίζουν και το πρόγραμμα των θεάτρων. Φιλελεύθεροι κατά τα άλλα. Φασίστες, όμως. Να είσαι καλά, Βασίλη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.