Life management εξ αποστάσεως

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, να που σου ξαναγράφω στα καπάκια γιατί η υπόθεση του ερωτευμένου φίλου σου μου ακούγεται πολύ ενδιαφέρουσα.

Επειδή το κείμενο που ακολουθεί, εκτός από την ψυχοθεραπευτική μαλακία που το δέρνει με μαστίγιο είναι και σχετικά μακρύ και βαρετό, δεν περιμένω να το διαβάσεις όλο, πόσο μάλλον να το δημοσιεύσεις.

Αν βαριέσαι λοιπόν -και δεν θα σε κατηγορήσω γι αυτό- μπορώ να συστήσω στον φίλο σου την κλασσική ελληνική συνταγή για την καψούρα:

Μισό με ένα μπουκάλι ουίσκι την βραδιά, τρία πακέτα τσιγάρα – όχι λάιτ, κατά προτίμηση άφιλτρα, βαριά καψουροσκυλάδικα και ξενύχτια μέχρι να βρεθεί κανένα γκομενάκι ελευθερίων ηθών να του την πέσει, αυτός να ενδώσει και να γεμίσει ενοχές για το πόσο εύκολα πρόδωσε τον έρωτα της ζωής του.

Περνάνε όλα, δοκιμασμένο από χιλιάδες σερνικά στα βαλκάνια.

Αν δεν βαριέσαι, συνεχίζεις την ανάγνωση.

Πριν αρχίσω όμως με τα επαγγελματικά, πρέπει να σου πω το ανέκδοτο με τον δερματολόγο.

Πάει λοιπόν ο τύπος στον δερματολόγο/αφροδισιολόγο και του λέει “γιατρέ, έχω ένα φιλαράκι που έχει ένα πρόβλημα…”.

Και η πoυτάνα ο δερματολόγος απαντά “καλά, καλά, κατέβασε το παντελόνι να δω το φιλαράκι σου”.

Ιατρικό χιούμορ, χαχαχα, ευθυμήσαμε πάλι και πώς τα λες έτσι ρε παιδί μου… Κάτσε να δεις τι ακολουθεί.

Πάμε τώρα στα σοβαρά ζητήματα που απασχολούν τον φίλο σου.

Μου δίνεις πολύ λίγα δεδομένα φίλε Πιτσιρίκο, για αυτό και οι όποιες προτάσεις μου θα ακούγονται γενικές και αόριστες.

Αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ.

Το πρώτο βήμα για την αναζήτηση λύσης σε ένα πρόβλημα είναι η καταγραφή των δεδομένων και των πόρων που διαθέτουμε για το σκοπό αυτό.

Θα αρχίσω με το “ερωτευμένος μέχρι τα μπούνια”, το οποίο πολλές φορές χρησιμοποιείται για/από άτομα τα οποία πέφτουν με τα μούτρα και εξιδανικεύουν σχετικά εύκολα πρόσωπα και καταστάσεις.

Μπορεί αυτή η προδιάθεση να αλλάζει από περίοδο σε περίοδο βέβαια.

Όπως και να έχει, αν μιλάμε για ένα τέτοιο άτομο ή/και σε μια τέτοια περίοδο, καλό θα ήταν να εξετάσει καλύτερα το θέμα, πριν πάρει μεγάλες αποφάσεις και μετά βρεθεί ξεβράκωτος και απογοητευμένος.

Μην ξεχνάς άλλωστε πως η απόσταση ενισχύει την τάση για εξωραϊσμό προσώπων και πραγμάτων, και πως μια στενότερη και πιο μακροχρόνια επαφή συνήθως φέρνει τα πράγματα σε ένα άλλο πλαίσιο, αυτό της καθημερινής τριβής και της ρουτίνας.

Όταν το αντικείμενο του πόθου βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά ή βρίσκεται γενικότερα εκτός βεληνεκούς και είναι πρακτικά απλησίαστο, όλη η σχέση και η σκέψη επικεντρώνεται στο να μειωθεί η απόσταση.

Με λίγα λόγια, ένα μεγάλο πρόβλημα επισκιάζει πολλά μικρότερα τα οποία είτε υπάρχουν αλλά μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα, ή απλά περιμένουν να επιλυθεί το μεγάλο για να αναδυθούν.

Τα παραπάνω ισχύουν και για λιγότερο παρορμητικούς χαρακτήρες, σαφώς.

Γενικά, το καλύτερο μοντέλο για να μπει κανείς σε έναν καλό δρόμο είναι κατά τη γνώμη μου αυτό της γνωσιακής και συμπεριφοριστικής θεραπείας.

Αυτό γιατί είναι το πιο πρακτικό, είναι απλή καθημερινή σοφία σε μια καλά δομημένη μορφή για καλύτερη διαχείριση της καθημερινής ζωής.

Τίποτα υποκειμενικό, τίποτα μάμπο-τζάμπο παπαριές.

Αφού λοιπόν καταγράψεις το βασικό πρόβλημα και τους πόρους που διαθέτεις για να το επιλύσεις, αρχίζεις την ανάλυση την οποία επιστημονικά λένε κάπως (ανάλυση της γνωσιακής/συμπεριφοριστικής αλυσίδας στα σουηδικά), αλλά εγώ την αποκαλώ “τι είχαμε, τι χάσαμε”.

Κοινώς, φτιάχνεις την εξίσωση και προσπαθείς να την λύσεις, χάνοντας όσο λιγότερο γίνεται.

Το μοντέλο έχει ως εξής:

Κατάσταση – Σκέψεις, Συναισθήματα, Σωματικές Αντιδράσεις – Απάντηση – Βραχυπρόθεσμες και Μακροπρόθεσμες Συνέπειες.

Θα σου δώσω ένα παράδειγμα:

Κατάσταση: Ερωτεύθηκα ένα καλοκαίρι μια κοπέλα από την Στουδιαόλουτημάναλαντ, η οποία γύρισε το φθινόπωρο σπίτι της και στη δουλειά της, και τώρα άντε περίμενε πότε θα ξαναπάρει άδεια και θα μαζέψουμε λεφτά για να έρθει.

Σκέψεις: Μου λείπει, την θέλω, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτή, θα είμαι ευτυχισμένος μόνο αν την έχω, θέλω να ζήσω αυτόν τον έρωτα.

Συναισθήματα: Λύπη, απογοήτευση, εκνευρισμός, προσμονή, έρωτας.

Σωματικές αντιδράσεις: Πονάει η κοιλιά, σφίγγεται το στήθος, ζάλη.

Διευκρίνιση εδώ: τις σκέψεις τις εκφράζεις με μια πρόταση, τα συναισθήματα με μια λέξη, τις σωματικές αντιδράσεις δεν τις ελέγχεις και δεν τις προκαλείς.

Πάμ’ παρακάτ’.

Απάντηση: Κάθομαι και μιλάω μαζί της στο Skype με τις ώρες, ζαλίζω τα παπάρια στους φίλους μου, ασχολούμαι με τη δουλειά μου για να ξεχαστώ, ονειροπολώ.

Βραχυπρόθεσμα: Ξεχνιέμαι, μου περνάει η στεναχώρια για λίγο και ευθυμώ επιφανειακά.

Μακροπρόθεσμα: Δεν λύνω το πρόβλημα, βυθίζομαι στην στεναχώρια, και παραμελώ τη δουλειά μου. Oι φίλοι μου βαριούνται να με ακούνε, το αίσθημα αρχίζει και παγώνει γιατί ο καιρός περνάει, νομίζω πως αυτή δεν κάνει αρκετές θυσίες για να με έχει, γνωρίζω/ει άλλον/η που είναι πιο προσβάσιμο σκηνικό και τα μουτζώνω.

Καλό θα είναι πριν αρχίσεις την προσπάθεια επίλυσης να καταγράψεις και το σχήμα του ποιός είσαι για εσένα, ποιός νομίζεις πως είσαι για τους άλλους, ποιοί είναι οι άλλοι για εσένα, ποιά είναι τα θέλω σου, τα πρέπει σου και τα πιστεύω σου.

Αφηρημένα όλοι τα ξέρουμε, όταν τα βάλεις στο χαρτί όμως είναι διαφορετικά και σε βοηθούν να δεις αν αυτά που λες τη μια στιγμή έρχονται την άλλη σε αντίφαση με τον πυρήνα των προσωπικών σου πιστεύω.

Πίσω στην επίλυση της εξίσωσης.

Πού την σπάμε αυτή την αλυσίδα λοιπόν;

Σε διάφορες παθολογικές καταστάσεις, είτε στο γνωσιακό κομμάτι, είτε στο συμπεριφοριστικό κομμάτι.

Δηλαδή ή αλλάζεις τον τρόπο που σκέφτεσαι και που βιώνεις τα αισθήματα και τα σωματικά ερεθίσματα, είτε αλλάζεις την απάντηση σου σε αυτά.

Κομμάτι δύσκολο να ξε-ερωτευθείς ηθελημένα, εκτός και αν κάτσεις να σκεφτείς πραγματικά πως πχ “ρε μαλάκα, αυτά έλεγα και για τις άλλες και μετά πήρα τα κομμάτια μου και σερνόμουν”.

Κοινώς, να επανεξετάσεις τα αισθήματά σου και τις σκέψεις σου και να αντιληφθείς πως τελικά πρόκειται για ένα γνωσιακό σχήμα που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που το αντικείμενο του πόθου σου είναι λίγο πιο συναρπαστικό από την/τον μέση/ο μπουρούχα/ο που συναντάς καθημερινά, και τείνεις να του προσδίδεις ανώτερα χαρακτηριστικά.

Οπότε οι προσδοκίες σου εκτοξεύονται, μόνο και μόνο για να απογοητευθείς όταν βρεθείς αντιμέτωπος με την σκληρή καθημερινή πραγματικότητα.

Δηλαδή, πως όλοι μας είμαστε μέσοι μπουρούχοι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλο, και νεράιδες και πρίγκιπες υπάρχουν μόνο στα παραμύθια.

Θέλει απίστευτη προσπάθεια και ενέργεια για να φτάσει κανείς σε τέτοιου είδους συνειδητοποίηση.

Πρέπει ο διαλογισμός να σπάει κόκκαλα, να κοντεύεις να αιωρείσαι σε ανεμοδαρμένες πλαγιές του Θιβέτ, ενώ η λευκή σου γενειάδα ανεμίζει στους αέρηδες των Ιμαλαΐων, δένοντας αρμονικά με την πορτοκαλί φορεσιά σου.

Στο βάθος ηχεί ένα γκονγκ.

Γκονγκκκκκκκκκκκ…..

Μόνο εσύ μπορείς να πείσεις τον εαυτό σου, η γνώμη των φίλων κυλάει πάνω σου και φεύγει.

Η κλασική ατάκα του φίλου είναι “και για την άλλη τα ίδια έλεγες” και η κλασική απάντηση είναι “αυτή δεν είναι σαν τις άλλες”.

Το συμπεριφοριστικό μοντέλο σε αυτή την περίπτωση μου φαίνεται πιο αποτελεσματικό.

Δύσκολο μεν, πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι, θέλει θάρρος και θυσίες αλλά αποδίδει.

Σκληρές καταστάσεις απαιτούν ακραίες αποφάσεις.

Τι κάνεις δηλαδή; Ζυγίζεις το τι χάνεις και τι κερδίζεις, και, αν θεωρείς πως κερδίζεις, απλά παίρνεις μια βαθιά ανάσα και βουτάς.

Εύκολο να το λες και δύσκολο να το κάνεις, θα μου πεις εσύ.

Αν λύνονταν εύκολα τα προβλήματα, δεν θα ήταν προβλήματα.

Ο μόνος τρόπος για να δεις τελικά αν ο έρωτας ο άσβεστος ήταν αληθινός ή απλά δεν είχες άλλα προβλήματα και είπες να δημιουργήσεις ένα, είναι να μαζέψεις τη ζωή σου και να την θέσεις στην υπηρεσία του.

Υποθετικό ερώτημα στον φίλο σου: Αν ήταν ένα το σωσίβιο για τους δυο σας, θα της το έδινες και θα πνιγόσουν;

Ναι!

Ναι ε;

Δηλαδή, αν θυσίαζες μέχρι και τη ζωή σου για αυτή, τι φοβάσαι και δεν πας να την βρεις; Μην χάσεις τη δουλειά σου;

Αντιφατικό.

Επανεξέτασε λοιπόν το αν αυτός ο άνθρωπος σημαίνει αυτό που πιστεύεις ή θες να πιστεύεις πως σημαίνει για εσένα και πάρ’ το από την αρχή.

Υπάρχει και η εκδοχή να μην θες ή να μην μπορείς τελικά να κάνεις κάτι για αυτό, ούτε για το γνωσιακό ούτε και για το συμπεριφοριστικό κομμάτι.

Αυτό που μένει τότε είναι η αποδοχή, που –όπως σου έχω ξαναγράψει παλιότερα– είναι σημαντική νίκη.

Έτσι είναι, κάνε κουράγιο μέχρι να περάσει, αφού δεν μπορείς ή δεν θες να το αλλάξεις.

Αν θες, δοκιμάζεις.

Αν δεν τα καταφέρεις, δοκίμασες.

Αν όχι, κάνε το γαργάρα και θα συνηθίσεις.

Δεν είναι ήττα η αποδοχή, είναι νίκη.

Το να αντιληφθείς τα όριά σου και να σταματήσεις να ζεις με υποθέσεις και όνειρα θριάμβων, αν τα πράγματα ήταν καλύτερα, είναι τεράστιο βήμα προς την αυτογνωσία.

Σημαντικός παράγοντας στο άγχος και στην κατάθλιψη είναι η αδυναμία αποδοχής και οριοθέτησης του εαυτού μας μέσα στο πλαίσιο της πραγματικότητας, θεωρώ προσωπικά.

Σκέψεις του τύπου “δεν είναι πως δεν μπορώ, δεν προσπαθώ αρκετά αλλιώς θα μπορούσα, και αν τα πράγματα ήταν αλλιώς θα…” είναι σαν γόμα που σβήνει το περίγραμμα του εαυτού μας και κάνει τα όρια και την ταυτότητά μας δυσδιάκριτα σε σχέση με την πραγματικότητα.

Αυτό το τελευταίο είναι προσωπική ερμηνεία και απόδοση των πραγμάτων, μάμπο-τζάμπο παπαριές, οπότε μην το δένεις και κόμπο.

Προέρχεται καθαρά από την προσωπική μου εμπειρία στην ψυχιατρική και ψυχοθεραπεία, καθώς και στην καθημερινή ζωή.

Αν η γιαγιά μου είχε καρούλια κλπ…

Αυτό που θέλω να πω τελικά όμως, είναι πως η ζωή είναι μια περιπέτεια.

Το τέλος δεν το ξέρει κανείς μας.

Ούτε το πώς, ούτε το πότε.

Άρα, όποια ευκαιρία αφήνεις, το πιθανότερο είναι πως την χάνεις.

Μπορούμε να κάτσουμε να βρούμε χίλιες δικαιολογίες για το τι μας ώθησε ή μας εμπόδισε στο να κάνουμε πράγματα, αλλά αυτό που μένει τελικά είναι το αποτέλεσμα και με αυτό ζούμε εμείς και οι άλλοι.

Συνοψίζοντας επιστημονικά όλα τα ανωτέρω ωσάν γιατράρα που είμαι, συστήνω στον φίλο σου το εξής:

Σκέψου, ξανασκέψου, βουρ στον πατσά ή τουμπεκί ψιλοκομμένο.

Ή διαφορετικά, παραδοσιακή ελληνική συνταγή με βαρύ σεκλέτι, αμφίβολης ποιότητας μουσική και εξαρτησιογόνες ουσίες.

Με φιλικούς χαιρετισμούς και τις καλύτερες ευχές μου στον φίλο σου, από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Λέω και τον καφέ, διαβάζω τα ταρό, λύνω και μάγια, βρίσκω χαμένα αντικείμενα και φέρνω πίσω χαμένους έρωτες. Φιλικές τιμές γνωριμίας, Δον Βασίλ, τηλ +467…..

(Αγαπητέ Βασίλη, φυσικά και το διάβασα όλο το κείμενο. Το διάβασε και ο φίλος μου και σε ευχαριστεί πολύ. Εγώ του είπα να είναι ευτυχισμένος για αυτό που έζησε, και που μπορεί να το ζήσει ξανά. Και να είναι χαρούμενος που μπορεί και αισθάνεται, κι ας υποφέρει τώρα. Εσύ τα λες καλύτερα από μένα. Νομίζω πως το κείμενό σου θα βοηθήσει πολλούς φίλους αναγνώστες-ριες. Αυτά είναι τα σοβαρά προβλήματα. Τα ερωτοψυχικά. Πάντως, Βασίλη, είσαι φοβερός. Το καλύτερο παιδί μας πήραν οι Σουηδοί. Να είσαι καλά, Βασίλη. Σε ευχαριστώ. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.