Unfollow – Παραπολιτικά

Γεια σου πιτσιρίκο,
Με αφορμή ότι κάποιοι δημοσιογράφοι του Unfollow βρήκαν δουλειά στα Παραπολιτικά, και αφού έχω διαβάσει και την άποψη του Άρη Χατζηστεφάνου επί του θέματος, θέλω να γράψω κάποιες σκέψεις που έχω.

Δεν έχω ακόμα αποφασίσει εάν είμαι εναντίον ή το καταλαβαίνω.

Σίγουρα πάντως δεν είμαι υπέρ και δε μου αρέσει.

Θα γράφουν ότι θέλουν;

Πιθανότατα. Διαφορετικά, δεν θα δεχόντουσαν να εργαστούν εκεί.

Όμως, για κάθε Παραπολιτικά που θα αγοράζεται από κάποιον που θα θέλει να διαβάσει το ένθετο τους, ο εφοπλιστής, που το όνομά του εμπλέκεται σε διαφορες ποινικές υποθέσεις, θα βάζει κάποια χρήματα στη τσέπη του.

Δεν έχω δικαίωμα να τους κατακρίνω, μπορώ όμως να κρίνω.

Συνειδητοποιώ λοιπόν, πως, ενώ στη θεωρία καλά τα λέμε, το σύστημα είναι τόσο ισχυρό, που μας αναγκάζει να κάνουμε υποχωρήσεις και θυσίες, που δε συνάδουν με τα πιστεύω μας.

Θλίβομαι, αλλά νιώθω και ανακούφιση.

Μη παρακολουθείς αυτό το κανάλι, μην αγοράζεις αυτή την εφημερίδα, μην εργαστείς γι αυτή την εταιρία, μην αγοράζεις αυτά τα ρούχα, μην αγοράζεις αυτές τις ηλεκτρονικές συσκευές, μη τρως σε αυτά τα φαστ φουντ.

Ένας διαρκής αγώνας να αποφεύγεις ότι υπηρετεί-εξυπηρετεί το σύστημα.

Μπορεί κάποιος να τα καταφέρει;

Δύσκολο. Γι αυτό νιώθω και ανακούφιση. Για τις δικές μου αμαρτίες.

Όμως, η ανακούφιση δεν είναι αρκετή για να καλύψει το αίσθημα της ήττας που γεννιέται κάθε φορά που χάνεις μία μάχη.

Προσωπικά, μόνο εσένα γνωρίζω που τα έχει καταφέρει, Γι αυτό και σε θαυμάζω, ακόμα κι αν γνωρίζω πως κάποια στιγμή μπορεί κι εσύ να αναγκαστείς να γίνεις γρανάζι σε αυτη τη μαλακία που ζούμε.

Ενώ λοιπόν καταλαβαίνω πως όλοι είμαστε άνθρωποι και έχουμε ανάγκες, ενοχλούμαι όταν μαθαίνω για δημοσιογράφους, που σέβομαι και θεωρώ έντιμους, πως κάνουν τέτοιες υποχωρήσεις.

Γιατί, ναι μεν, όλοι είμαστε άνθρωποι, δεν επηρεάζουμε όμως όλοι συνειδήσεις.

Φιλιά από την επιτέλους δροσερή Γερμανία

Γιώργος

ΥΓ1. Τις ίδιες σκέψεις έχω κάνει στο παρελθόν πχ και για το Μπογιόπουλο. Έναν δημοσιογράφο που σέβομαι απεριόριστα.

ΥΓ2. Δε μπορώ να καταλάβω, πως γίνεται, τόσα χρόνια, να μην έχει δημιουργηθεί ένα ΜΕΓΑΛΟ ανεξάρτητο δίκτυο ενημέρωσης, που να συμμετέχουν πολλοί από αυτούς που προανέφερα, και προτιμά ο καθένας να έχει ένα μικρομεσαίο ενημερωτικό site, με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να κάνει και δουλειές με ξεπουλημένα κανάλια και εφημερίδες.

ΥΓ3. Αυτό το δίκτυο ενημέρωσης δε μπορώ να το φανταστώ χωρίς εσένα.

(Αγαπητέ Γιώργο, έχω εμπιστοσύνη στον Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο, τον Αγουστίνο Ζενάκο και τους άλλους δημοσιογράφους του Unfollow. Το πιο εύκολο για αυτούς θα ήταν να γίνουν ΣΥΡΙΖΑ, να στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ, και να βγάζουν σήμερα πολλά χρήματα, όπως κάνουν πάρα πολλοί δημοσιογράφοι. Δεν το έκαναν. Το σχόλιο του Άρη Χατζηστεφάνου για την επαγγελματική συμφωνία κάποιων δημοσιογράφων του Unfollow με τα Παραπολιτικά -με δικό τους έντυπο μια φορά το μήνα- με καλύπτει απόλυτα. Ο Άρης είναι δημοσιογράφος -εγώ δεν είμαι- και ξέρει πολύ καλύτερα αυτά τα θέματα, ενώ είναι και ένας ακέραιος άνθρωπος. Ο Χαραλαμπόπουλος, ο Ζενάκος και οι άλλοι δημοσιογράφοι του Unfollow θα κριθούν για την δημοσιογραφία τους. Μέχρι τώρα, είναι άψογοι. Επειδή τους γνωρίζω προσωπικά, ξέρω πως δεν πρόκειται ποτέ να δεχτούν παρεμβάσεις στη δημοσιογραφική τους δουλειά. Γιώργο, πέρσι το ραδιόφωνο των Παραπολιτικών μου έκανε πρόταση συνεργασίας. Δεν είναι, βέβαια, η πρώτη πρόταση που μου γίνεται από το 2010 που αποφάσισα να μην δουλεύω σε ΜΜΕ. Άλλωστε, και από τον ΣΚΑΪ έφυγα επειδή αρνήθηκα να υπογράψω το νέο συμβόλαιο. Ήταν επιλογή μου. Ξέρεις, Γιώργο, για να το κάνω προσωπικό και να γίνει αντιληπτό από όλους, υπάρχει ένα θέμα: Όλοι είναι πρώτοι στην κριτική -προς τους άλλους- αλλά κανείς δεν σκέφτεται πώς ζω εγώ. Να πουν δηλαδή «πώς ζει αυτός ο άνθρωπος;». Αντιθέτως, αν κι έχω αρνηθεί μέχρι σήμερα -μετά την χρεοκοπία της χώρας- να δουλέψω στα ΜΜΕ, πάρα πολλοί με αντιμετωπίζουν σαν να είμαι καθεστωτικός δημοσιογράφος και όχι ένας πολίτης που γράφει από το σπίτι του. Χώρια που τη μια μέρα είμαι εξτρεμιστής ακροαριστερός, την επόμενη φασίστας, τη μεθεπόμενη τρομοκράτης και διάφορες τέτοιες ηλιθιότητες. Αυτά για το πρώτο σε αναγνωσιμότητα ατομικό σάιτ/μπλογκ της χώρας. Είναι προφανής η μιζέρια και η ηλιθιότητα πολλών ανθρώπων. Ε, αφού οι άλλοι δεν σκέφτονται πώς ζω εγώ, γιατί να με ενδιαφέρει η γνώμη τους και η χολή τους; Είναι μεγάλη η ευθύνη των πολιτών που δεν στήριξαν -όσο έπρεπε- τις προσπάθειες που έγιναν για ανεξάρτητα ΜΜΕ. Είναι ευθύνη και των δημοσιογράφων και των πολιτών που δεν φτιάχτηκε -μετά από 7 χρόνια χρεοκοπίας- ένα μεγάλο εναλλακτικό ΜΜΕ. Τα έχω γράψει πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια. Ε, αφού δεν το κάναμε και δεν θέλουμε να το κάνουμε, ο καθένας πρέπει να κοιτάξει πώς θα επιβιώσει μόνος του. Αυτό κάνουν ο Χαραλαμπόπουλος και ο Ζενάκος, αυτό σκοπεύω να κάνω κι εγώ, αφού οι Έλληνες δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα μας. Την προσπάθειά μου την έκανα. Εφτά χρόνια ήταν αρκετά. Δυστυχώς, το μόνο που κατάφερα ήταν να χάσω πάρα πολλά χρήματα. Εύχομαι καλή δημοσιογραφία στον Λευτέρη και στον Αυγουστίνο -και στα άλλα παιδιά- και σε αυτή τη νέα τους δουλειά. Εγώ είμαι πάντα μαζί τους, τους έχω εμπιστοσύνη -και το ξέρουν- και είμαι πάντα στην διάθεσή τους. Γιατί πριν από πέντε χρόνια, καθίσαμε στο ισόγειο ενός ρεμπετάδικού και ονειρευτήκαμε μια νέα δημοσιογραφία για μια καλύτερη Ελλάδα. Και προσπαθήσαμε. Τουλάχιστον προσπαθήσαμε. Να είσαι καλά, Γιώργο.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.