Ένα αγνοημένο θέμα

Καλησπέρα πιτσιρίκο,
Ανακάλυψα το μπλογκ σου εδώ και 5 μήνες περίπου και είμαι πολύ χαρούμενη για αυτό. Αν ζούσα στην Ελλάδα, θα το ανακάλυπτα νωρίτερα, αλλά ποτέ δεν είναι αργά!

Ωστόσο, αυτό που νοιώθω πως δεν έχει ειπωθεί, ίσως και να έχει και να μην το είδα, είναι για την βία που καθημερινά ασκούμε στους άλλους γήινους συγκατοίκους μας, τα ζώα.

Πώς περιμένουμε να σταματήσει η βία γύρω μας, όταν εμείς οι ίδιοι συμβάλλουμε στην διαιώνιση της βίας προς τους πιο αδύναμους;

Όταν εμείς οι ίδιοι κλείνουμε τα μάτια και στεκόμαστε απαθείς μπροστά σε όλον αυτόν τον πόνο που τραβάνε καθημερινά δισεκατομμύρια γουρούνια, αγελάδες και κοτόπουλα;

Πώς θέλουμε να λεγόμαστε καλοί άνθρωποι, όταν κλείνουμε τα μάτια μπροστά σε όλη αυτή τη βιαιότητα;

Με ποιο δικαίωμα θεωρούμε ότι τα ζώα είναι ιδιοκτησία μας;

Με ποιο δικαίωμα τα έχουμε σκλαβωμένα στα εκτροφεία και τους προκαλούμε τόσο πόνο;

Το σώμα τους, το γάλα τους, το δέρμα τους, τα παιδιά τους, είναι δικά τους, όχι δικά μας.

Ας ανοίξουμε τον κύκλο της συμπόνοιας μας και να αγκαλιάσουμε όλα τα όντα και όλη τη φύση με όλη της την ομορφιά, όπως είπε και ένας άλλος χορτοφάγος, ο Αϊνστάιν.

Η βία ξεκινάει από το πιάτο μας και είναι ηθική επιτακτική ανάγκη να τη σταματήσουμε.

Ξέρω πως η πλειοψηφία των αναγνωστών θα γελάσει μαζί μου, γιατί «έχουμε σοβαρότερα προβλήματα».

Ωστόσο, το ζήτημα αυτό έχει πολλές και σοβαρές προεκτάσεις, συμπεριλαμβανομένων των συνανθρώπων μας αλλά και το περιβάλλον.

Για παράδειγμα, ενώ 800 εκατομμύρια άνθρωποι λιμοκτονούν στον πλανήτη, η περισσότερη από την παραγωγή καλαμποκιού και σόγιας χρησιμοποιείται ως τροφή για το ένα δισεκατομμύριο οικόσιτα ζώα που γίνονται ανθρώπινη τροφή κάθε χρόνο μόνο στην Αμερική.

Επίσης, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη, η βασική αιτία υπερθέρμανσης του πλανήτη οφείλεται στην κτηνοτροφία.

Υπάρχουν πολλές πηγές στο διαδίκτυο για όσους θα ήθελαν να ενημερωθούν.

Σε ευχαριστώ.

Μαρία

Υ.Γ. Ήθελα καιρό να σου γράψω για αυτό, αλλά το απέφευγα γιατί φοβόμουν τι θα γράψεις σε εκείνες τις παρενθεσούλες στο τέλος και δεν ήθελα να απογοητευτώ. Όμως πια δεν με νοιάζει. Ας με περιφρονήσεις και εσύ και οι υπόλοιποι αναγνώστες. Η προστασία του εγώ μου δεν έχει καμία σημασία μπροστά σε αυτή την αδικία. Σου γράφω σήμερα γιατί 2 Οκτωβρίου είναι η παγκόσμια μέρα των ζώων στα εκτροφεία. Μαζί με χιλιάδες άλλους χορτοφάγους, επέλεξα να διαμαρτυρηθώ, νηστεύοντας για 24 ώρες. Νηστεία, γιατί, πριν τα ζωάκια πάνε στα σφαγεία, τους στερούν την τροφή.

(Αγαπητή Μαρία, κι εγώ μαζί σου. Αν διαβάζεις το μπλογκ ξέρεις πως με τα ζώα περνάω τις μέρες μου και τα γεράκια έχουν κάνει το σώμα μου φωλιά. Γιατί να σε περιφρονήσω που αγαπάς τα ζώα; Εγώ να σε περιφρονήσω ή να σε κοροϊδέψω που αγαπάς τα ζώα;

Μαρία, ποτέ δε θα πειράξω
τα ζώα τα καημένα·
μην τάχα σαν εμένα,
κι εκείνα δεν πονούν;
Θα τα χαϊδεύω πάντα,
προστάτης τους θα γίνω.
Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω
στους δρόμους να πεινούν.

Aν δεν μιλούν κι εκείνα
κι ο λόγος αν τους λείπει,
μήπως δεν νιώθουν λύπη,
δεν νιώθουν και χαρά;
Μήπως καρδιά δεν έχουν,
στα στήθη τους κρυμμένη,
που τη χαρά προσμένει
κι αγάπη λαχταρά;

Aκόμα κι όταν βλέπω
πως τα παιδεύουν άλλοι,
εγώ θα τρέχω πάλι
με θάρρος σταθερό,
θα προσπαθώ με χάδια
τον πόνο τους να γιάνω,
κι ό,τι μπορώ θα κάνω
να τα παρηγορώ.

Αγαπητή Μαρία, η διαφορά μου με εσένα είναι ότι εγώ -εκτός από τα ζώα- αγαπάω και τα φυτά. Και τα φυτά πονούν και υποφέρουν από τους ανθρώπους. Οπότε, με βλέπω να πεθαίνω από την πείνα. Μαρία, το μόνο παράπονο που έχω από εσένα είναι που ανακάλυψες το μπλογκ μου μόλις πριν από πέντε μήνες. Πώς ζούσες τόσα χρόνια, χωρίς να με διαβάζεις; Πάντως, παρατηρώ πως όλο και πληθαίνουν οι αναγνώστες του μπλογκ από το εξωτερικό. Είμαι ένας από τους λίγους σύγχρονους Έλληνες που κάνουν διεθνή καριέρα. Να είσαι καλά, Μαρία. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.