Μαύρη είναι η νύχτα στον βορρά

tom-waitsΤελευταίες 2 ημέρες με ήλιο (με δόντια) αυτό το σαββατοκύριακο, Πιτσιρίκο μου. Η επόμενη εβδομάδα έχει μηδέν και μείον στις προγνώσεις. Ακονίζουμε τα δόντια μας για να τον δαγκώσουμε αποτελεσματικά και τα βουρτσίζουμε για λόγους υγιεινής και επειδή έτσι μας έμαθαν από μικρά.

Δεν θα μιλήσω καν για το σκοτάδι που ήδη είναι επίπεδο καλιακούδας το πρωί και πέφτει ταχύτατα το βράδυ.

Με την αλλαγή της ώρας θα μας σκίσει την διάθεση σε χιλιάδες μικρά κομματάκια και θα μας αναθέσει να ξαναφτιάξουμε το παζλ με κλειστά τα μάτια.

Διαβάζοντας λοιπόν κανένα νέο για να ξέρω τι γίνεται στον κόσμο, κάνω μια στις τόσες το λάθος να σκρολάρω μετά το τέλος του άρθρου. Το μάτι μου πέφτει αναπόφευκτα στα διάφορα κλικοδολώματα.

«Δες πώς έγινε ο κώλoς της τάδε τηλε***** και η μούρη του δείνα τηλε***** μετά από 30 αποτυχημένες εγχειρήσεις».

Και που το βλέπω, δεν βλέπω καμία διαφορά μεταξύ κώλoυ και μούρης. Άσε που ούτε πριν υπήρχε για να πω τη μαύρη αλήθεια.

«100 χοντρές γάτες που πρέπει να δεις».

Εγώ πρέπει να τις δω; Εγώ ψυχογιατρός είμαι για δίποδα ρε παιδιά. Αυτές πρέπει να τις δει ένας κτηνίατρος ενδοκρινολόγος με εξειδίκευση στην παχυσαρκία. Εγώ τον ιδιοκτήτη τους πρέπει να δω.

«Αυτό το μυστικό φοβούνται οι γιατροί! Χάνεις 20 κιλά σε 2 εβδομάδες!».

Οι γιατροί όντως το φοβούνται, αλλά οι νεκροθάφτες δεν βλέπουν την ώρα να διαδοθεί.

Οπότε, αν μπλέξεις με το «μυστικό», φρόντισε να παραγγείλεις το φέρετρο στο σωστό μέγεθος, μην έχει μπόσικα και στριφογυρίζεις την ώρα που θα σε πάνε στον λάκο.

Εκτός του ότι κάνει φασαρία και είναι άχαρο, μπορεί να γίνει μετατόπιση φορτίου και να τραυματιστεί ο καλύτερός σου φίλος την ώρα που σε κουβαλάει με δάκρυα στα μάτια και σκέφτεται πως επιτέλους, τώρα θα σου πηδάει τη γυναίκα χωρίς να ψάχνουν κάθε φορά για δικαιολογίες και κρυψώνες από τον χοντρομ@λάκα (ναι, έτσι σε αποκαλούσαν).

Αν είσαι γυναίκα, κάνε τις αντίστοιχες μετατροπές γένους στο παραπάνω.

Άσε που παίζει μετά από χρόνια στην εκταφή να σε βρούνε μπρούμυτα και να νομίζουν πως βρυκολάκιασες.

Ή να κυνηγάνε τον άμοιρο γιατρό που εξακρίβωσε λανθασμένα τον θάνατό σου.

«Καυτές (συμπληρώστε όποια εθνικότητα/ηλικία/χρώμα μαλλιών θέλετε) στη γειτονιά σου, θέλουν να σε γνωρίσουν τώρα!».

Ποιόν; Εμένα; Στη γειτονιά μου;

Ω ρε φίλε, να προσέχω τώρα που πέφτουν τα σκοτάδια μη στήσουν τίποτα δόκανα και ξώβεργες οι λυσσάρες, και με μαγκώσουν εκεί που βγαίνω και τρώω τα ποδάρια μου στο τρέξιμο. Λογικο, πώς να μου αντισταθεί κανείς;

«Στα 40 του μιλάει 5 γλώσσες, μάθε το μυστικό του, κλίκαρε εδώ».

Και εγώ. Να σου το πω το μυστικό τζαμπέ και χωρίς να κλικάρεις εκεί;

Αν γεννηθείς σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, οι πιθανότητες να μεταναστεύσεις πριν καλά καλά πάρεις δίπλωμα οδήγησης είναι τεράστιες.

Αν αρχίσεις λοιπόν τις περιπλανήσεις, και γλώσσες θα μάθεις, και τοπικές διαλέκτους θα μάθεις, και απ’ όλα. Σιγά τα αυγά.

Να! Κλίκαρες στον Πιτσιρίκο και γέλασες λίγο, έμαθες κάτι και έπιασαν τόπο τα φράγκα.

«Μάθε γιατί αυτό το παιχνίδι θα σε κρατήσει ξύπνιο όλη τη νύχτα».

Ρε δε γ@μιέσαι; Αν θέλω να μείνω ξύπνιος όλη τη νύχτα πίνω δυο μπιτόνια καφέ και δεν κλείνει το μάτι ούτε με πρέσσα.

Νεολαία ρε παιδί μου, κάποτε μέναμε ξύπνιοι όλη τη νύχτα γιατί α) τον ξεχειλώναμε από την πολλή αυτοϊκανοποίηση, αργότερα β) με τίποτα γεμάτες όρεξη και ενέργεια κοπελίτσες, και κάπου στην πορεία γ) με ποτά και τσιγάρα σε κάποια μπυραρία πριν καταλήξουμε στο σπίτι για α) ή β).

Καλύτερα σαφώς β) αλλά συντριπτικά πιο συχνά α).

Έτσι είναι η ζωή, γεμάτη αποτυχία και απογοήτευση, και μάθαινες να εκτιμάς και το β) όταν σου τύχαινε.

Ή σου γινόταν η μαλ@κία (το α, για να μην μπερδευόμαστε) αρρώστια και δεν αγχωνόσουν πλέον.

Δεν λείπει φυσικά ποτέ κάτι για την Κιμ, την Αντζελίνα, κάποια βασιλική οικογένεια και διάφορα άλλα ντεκόρ που διανθίζουν τις οθόνες μας και ομορφαίνουν τις ημέρες μας.

Αλλά για κάτι άλλο είχα αρχίσει να σου γράφω και προσπαθώντας να διανθίσω το κείμενο με υπέροχα αστεία, μου διαφεύγει. Είναι και το Αλτσχάιμερ στη μέση.

Α! Για αυτό που βλέπουν τα ματάκια μου μετά τα κλικοδολώματα ήθελα να σου γράψω. Τα σχόλια!

Όπως σου έχω ξαναγράψει, δεν έχω λογαριασμό σε κανένα κοινωνικό δίκτυο.

Όσο και αν προσπάθησα να φτιάξω για να παρακολουθώ 1-2 πράγματα που θέλω, η ίδια η φύση αυτού του είδους «κοινωνικής επαφής» και «επικοινωνίας» με απωθεί.

Θα το καταφέρω κάποτε, αλλά μέχρι να συμβεί αυτό, ξεχνάω όχι μόνο το πάσγουορντ αλλά και το όνομα χρήστη μετά από λίγο.

Αυτό, όπως καταλαβαίνεις, με βάζει σε ένα είδος απομόνωσης από την έκθεση στην ατομική ηλιθιότητα μέσω διαδικτύου.

Ό,τι βλέπω το βλέπω στην καθημερινή μου ζωή.

Ή διαβάζοντας τα νέα βλέπω τα αποτελέσματα της πολιτικής, της οικονομίας και οποιουδήποτε άλλου παράγοντα που επηρεάζει την πραγματικότητα.

Απλά, τα βλέπω στη μεγάλη κλίμακα.

Αν όμως κάνω το λάθος και σκρολάρω λίγο πιο χαμηλά, τότε κρέμεται η μασέλα μου από την έκπληξη.

Καταλαβαίνω γιατί το δάσος είναι για τα μπάζα, γιατί βλέπω τα δέντρα ένα προς ένα.

Δεν θα μπω καν στη διαδικασία να αρχίσω να σκίζω τα ρούχα μου και να φωνάζω για την κατάντια κλπ.

Για να καταντήσουμε κάπως, σημαίνει λογικά πως από κάπου πιο ψηλά είχαμε αρχίσει και στην πορεία πέσαμε.

Μεγαλύτερο ψέμα δεν υπάρχει, αρκεί να καθίσει κανείς δίπλα σε μια παρέα άνω των 50 σε ένα καφενείο –καφετέρια αν είναι κυριλέ, λες και δεν σερβίρουν καφέ και στα δύο– και να στήσει αυτί.

Ακούς ακριβώς τις ίδιες παπαριές που διαβάζεις στα σχόλια στο ίντερνετ.

Ακριβώς τις ίδιες, απαράλλαχτες.

Είμαι σίγουρος πως αν μπορούσες να δεις την έκφραση του τύπου που γράφει στα σχόλια όταν το κάνει, θα ήταν φτυστός ο μπάρμπας που ξεστομίζει με στόμφο την χιλιοστή μαλ@κία σχετικά με κάτι που αδυνατεί να αντιληφθεί ή αγνοεί πλήρως, με τον φρέντο (γιατί καφενείο και καφετέρια φρέντο σερβίρουν, ξεχάστε τον βαρύ γλυκό) και την τσιγαριά στο χέρι.

Άρα, τι θέλει να πει ο ποιητής τελικά;

ignoranceΑυτό που θέλω να πω είναι πως η πληροφορία δεν μας έκανε σοφότερους, γιατί υπάρχουν και άλλοι παράγοντες όπως η προσωπικότητα και η νοημοσύνη οι οποίοι τελικά επηρεάζουν την ιδέα που σχηματίζουμε για τον κόσμο και για τον εαυτό μας.

Οι σκέψεις αυτές πηγάζουν από την ανάμνηση του ότι καμιά εικοσαριά χρόνια πριν, με την έλευση του διαδικτύου στην καθημερινή ζωή, χειροκροτήσαμε οι περισσότεροι την ελεύθερη ροή της πληροφορίας και της γνώσης σαν πανάκεια για οτιδήποτε στραβό στον κόσμο.

Λογαριάσαμε όμως χωρίς τους παράγοντες που προανέφερα, και φυσικά χωρίς την μαζική παραπληροφόρηση η οποία βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε άτομα με λιγότερο ή περισσότερο διαταραγμένες προσωπικότητες ή/και με χαμηλή ικανότητα ανάλυσης, κατανόησης και επίλυσης προβλημάτων.

Πέτα όσα μαργαριτάρια θες στα γουρούνια, όπως λένε και οι βόρειοι λαοί, δεν καταλαβαίνουν την αξία.

Ουσιαστικά, λογαριάσαμε χωρίς να υπολογίσουμε την ανθρώπινη φύση.

Δεν είναι όλοι έξυπνοι και καλοί ή κακοί και χαζοί, αλλά κάπου στο ενδιάμεσο φάσμα χαρακτηριστικών.

Αν τα θετικά χαρακτηριστικά καλλιεργούνται από την ελεύθερη ροή πληροφορίας, τα αρνητικά χαρακτηριστικά οξύνονται από την έλλειψή της.

Όμως, στην αρνητική εξέλιξη συντελεί και η παραπληροφόρηση.

Ίσως να γίνεται και χειρότερα, αν το καλοσκεφτεί κανείς.

Κατηγορήσαμε την τηλεόραση για προαγωγή της παθητικότητας.

Όσο κοιτάς το διαδίκτυο όμως, τόσο περισσότερο διαπιστώνεις πως η ίδια παθητικότητα έχει επικρατήσει και σε αυτό το μέσο.

Εκτός και αν θεωρείται το ανούσιο ποστάρισμα φωτογραφιών και σχολίων ενεργή συμπεριφορά με τη θετική έννοια.

Η συζήτηση και η νοοτροπία καφενείου απλά άλλαξαν καφενείο.

Δεν σώζεται το πράγμα, από όπου και να προσπαθείς να το δεις.

Θέλει βόμβα υδρογόνου και χτίσιμο από την αρχή.

Το μόνο που μένει να δούμε είναι αν αυτό το χάος θα τελειώσει με έναν κρότο ή με ένα κλαψούρισμα, όπως είχε γράψει και ο ποιητής.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

hackers(Αγαπητέ Βασίλη, υποθέτω πως πρέπει να ξέρει κάποιος για ποιο λόγο μπαίνει στο Διαδίκτυο· και αυτό ισχύει για όλα τα πράγματα. Αν μπαίνει στο Διαδίκτυο επειδή δεν έχει παρέα, επειδή βαριέται, επειδή δεν ξέρει τι να κάνει, είναι ένα θέμα. Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι στο Διαδίκτυο, και αυτό το ξεχνάμε. Συχνά γίνεται χαμός στα social media με κάποιο θέμα ή κάποιο πρόσωπο αλλά αυτό δεν συμβαίνει και στην κοινωνία. Οπότε, δεν είναι ασφαλές να βγάζουμε συμπεράσματα από το Διαδίκτυο για αυτό που συμβαίνει στην κοινωνία. Το 2011 είχες -από τα social media- την εντύπωση πως γίνεται επανάσταση στην Ελλάδα, το 2012 έγιναν εκλογές και έγινε πρωθυπουργός ο Σαμαράς. Επειδή η δουλειά μου είναι στο Διαδίκτυο -και επειδή δεν υπήρχε περίπτωση να μου συμβούν όλα αυτά τα όμορφα πράγματα που μου έχουν συμβεί αν δεν ήταν το Διαδίκτυο-, ξέρω και πώς να το χρησιμοποιώ και να το εκμεταλλεύομαι· με την καλή έννοια. Ειλικρινά, απορώ με όλους αυτούς που σπαταλάνε τον χρόνο τους στο Διαδίκτυο, χωρίς να έχουν κάποιο όφελος ή κάποια ευχαρίστηση από αυτό. Δεν υπήρχε περίπτωση να είχα λογαριασμούς στα social media, αν η δουλειά μου δεν το απαιτούσε. Από την άλλη, επειδή δούλεψα σε παραδοσιακά μέσα όπως το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και τα έντυπα, είναι πολύ καλύτερα στο Διαδίκτυο. Αν θέλεις να είσαι πραγματικά ελεύθερος, μόνο στο Διαδίκτυο μπορείς να το πετύχεις αυτό. Βέβαια, πρέπει να θέλεις να είσαι ελεύθερος. Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο υπαλλήλους κομμάτων, ολιγαρχών, αφεντικών κλπ. Από την άλλη, το Διαδίκτυο είναι το μέσο που σου επιτρέπει να μην έχεις αφεντικό. Όσο για την ενημέρωση, ας μην ξεχνάμε πως υπάρχουν χιλιάδες ΜΜΕ σε όλο τον κόσμο, αλλά την αλήθεια την μαθαίνουμε από τους χάκερς. Βασίλη, αν κάτι μου κάνει εντύπωση στο Διαδίκτυο είναι πως ο ένας χρήστης στρέφεται κατά του άλλου. Όχι κατά της εξουσίας. Δηλαδή, είναι ο άλλος σπίτι του και την πέφτει σε έναν άλλον που είναι στο δικό του σπίτι και τσακώνονται. Τι ηλίθιοι. Και νομίζουν πως είναι έξυπνοι. Και δεν καταλαβαίνουν πως, ενώ αυτοί σκοτώνονται μεταξύ τους, κάποιοι βγάζουν χρήματα από τους τσακωμούς τους. Να είσαι καλά, Βασίλη. Και μη χαλιέσαι, κι εδώ χαλάει ο καιρός. Όσο μπορεί να χαλάσει ο καιρός στην Αθήνα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.