Μοιρολόι

Γελάω, πιτσιρίκο, με τους ανθρώπους που «αργούνε». Αργούνε να καταλάβουν, μένουν πίσω. Γελάω από τη μία, θλίβομαι από την άλλη. Λυπάμαι γι’ αυτούς.
Πρέπει να κάνεις το ένα, πρέπει να κάνεις το άλλο, λένε.
Είναι λένε θέμα επιβίωσης.
Λάθος.
Ήταν θέμα επιβίωσης.

Τότε που αντιδρούσαμε, που αμφισβητούσαμε τα πάντα, που εξοργιζόμασταν με την υποκρισία.

Τότε που περιφρονούσαμε τη γελοιότητα τη στιγμή που άλλοι τη βρίσκανε αστεία και γελούσαν.

Ναι, τότε ήταν θέμα επιβίωσης.

Πάνε χρόνια από τότε.

Πέντε, έξι και ακόμα περισσότερα, πριν από όλη αυτή τη φαρσοκωμωδία της κρίσης και του «χρέους».

Πριν από δέκα-δεκαπέντε χρόνια, τα βλέπαμε, τα λέγαμε.

Δεν μας καθότανε καλά ο κόσμος, βλέπαμε την καταστροφή χωρίς να μπορούμε να προσδιορίσουμε τι βλέπουμε.

Τότε μας χαρακτήρισαν επαναστάτες χωρίς αιτία, γραφικούς, φαντασιόπληκτους.

“Επανάσταση για όλες τις αιτίες του κόσμου” είχα διαβάσει σ’ έναν τοίχο.

Τότε θέλαμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Δεν το κάναμε για την καύλα μας, ούτε για τη μαγκιά μας, το κάναμε για την επιβίωση.

Επειδή ξέραμε τον κόσμο, τον καταλαβαίναμε, βλέπαμε τι έρχεται.

Δεν βρίσκαμε άλλη λύση από την αλλαγή. Τότε ήταν θέμα επιβίωσης.

Τώρα όμως, δεν είναι θέμα επιβίωσης. Τώρα πάει η επιβίωση. Την χάσαμε.

Ηττηθήκαμε, πιτσιρίκο. Τελειώσαμε.

Είναι αργά να σκεφτόμαστε την επιβίωση. Πολύ αργά.

Ο χρόνος επιβίωσής μας συρρικνώθηκε.

Δεν αλλάξαμε, πέσαμε με το κεφάλι στο γκρεμό.

Και τώρα, περιμένουμε.

Έτσι το λέμε και παρεξηγούμαστε ξανά.

Γιατί κι αυτό πάλι δεν το καταλαβαίνουν και το ερμηνεύουν λάθος.

Γιατί ακόμα δεν μάθανε τον κόσμο.

Όταν λέμε περιμένουμε, δεν εννοούμε κάνουμε υπομονή.

Δεν εννοούμε ότι κάτι ελπίζουμε.

Τώρα ξέρουμε ότι δεν θα αλλάξει κάτι.

Δεν περιμένουμε κάτι καλό να συμβεί, κάτι τυχερό, όχι.

Δεν έχουμε όνειρα, δεν βάζουμε στόχους.

Ξέρουμε ότι το τέλος έρχεται.

Και το περιμένουμε.

Ανοίγουμε τα χέρια να το αγκαλιάσουμε.

Το κοιτάμε κατάματα και γελάμε. Δεν μας τρομάζει.

Η ελπίδα της επιβίωσης τέλειωσε. Μόνο το τέλος έμεινε.

Το τέλος έρχεται, κι εμείς το ξέρουμε, και το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε, είναι να το ζήσουμε, να το ευχαριστηθούμε μέχρι να έρθει.

Τελευταίες λεύτερες μέρες λέει ένα τραγούδι.

Να δημιουργήσουμε όσο προλαβαίνουμε.

Να προσφέρουμε για να νοιώσουμε καλά.

Να αισθανθούμε ελεύθεροι τις τελευταίες μας μέρες.

Να τελειώσουμε, τουλάχιστον, γελώντας.

Το τέλος είναι πολύ κοντά. Το νοιώθουμε. Λίγοι το βλέπουν.

Κάποιοι νομίζουν ότι τώρα είναι θέμα επιβίωσης.

Δυσκολεύονται, γκρινιάζουν, διαμαρτύρονται.

Είναι πολύ πίσω ακόμα. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει. Ποτέ δεν θα το κάνουν.

Το τέλος θα τους βρει μούρτζουφλους. Λυπάμαι γι’ αυτούς.

Πιτσιρίκο μου, δεν ξέρω τι λέω, μην μασάς.

Γιώργος

(Αγαπητέ Γιώργο, άλλο ζωή, άλλο επιβίωση. Θέλουμε ζωή, όχι επιβίωση. Αυτό ήταν ζητούμενο και σύνθημα περασμένων αιώνων, αλλά να που είναι πάλι επίκαιρο. Γιώργο, δεν ελπίζουμε τίποτα, δεν φοβόμαστε τίποτα, είμαστε καταναλωτές. Το τέλος μας θα είναι το τέλος της πιστωτικής μας κάρτας. Πάντως, η ανθρωπότητα δεν θα τελειώσει με εμάς, όπως δεν ξεκίνησε με εμάς. Γιώργο, δεν μασάω. Το έχω διαλύσει το στομάχι μου που τα καταπίνω όλα αμάσητα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.