Σχέσεις μεταξύ ανθρώπων

Oι ώρες πια δεν περνούν δημιουργικά αλλά βυθισμένες σε μια άσκοπη μεριά – ματιά.
Αισθήματα που δεν ένιωσες ποτέ και πόνος –φόβος που κολλάει αλλά ξεπερνιέται– το φορτίο είναι βαρύ μόνο στο μυαλό, παραισθήσεις οι συνθήκες, και η αγάπη ένα μεταλλασσόμενο ψέμα κεντημένο από λεπτεπίλεπτα λόγια που χαϊδεύουν τα αυτιά και την καρδιά, την χιλιοραγισμένη καρδιά που έσπαγε από ψέματα, λεκτικά χαστούκια και αλλά τόσα.

Κι έτσι έσφιγγε και έχτιζε τοίχουςμ μέτρα ψηλούς, για να κρυφτεί απ’ των ανθρώπων την μαγκιά που γουστάρουν να δίνουν και ύστερα να παίρνουν.

Αλλά ήταν ποτέ πραγματικά;

Και ναι και όχι.

“Αν δεν σου ‘χα δώσει εγώ αγάπη, δεν θα ‘χες νιώσει ποτέ πως είναι να σε αγαπούν πραγματικά και αυθεντικά και να σε σέβονται”.

Αυτό από πολλούς θα το ακούσεις.

Ποτάμια οι ρυτίδες που δείχνουν τα ταξίδια του πόνου, του φόβου και της χαράς, της αγάπης του έρωτα και μιας στιγμής ευτυχίας και αγαλλίασης.

Επικοινωνία και κατανόηση – αλληλοκατανόηση τα μεγαλύτερα όπλα του ανθρώπου που μπροστά μόνο κοιτάει και ξέρει να βοηθάει και να αγαπάει.

Ό,τι λες να το εννοείς, ειδάλλως να μην το πεις καθόλου, να στέκεσαι στο ύψος όσων ισχυρίζεσαι ότι μπορείς και ότι θα κάνεις, αλλιώς, αν είσαι ανίκανος τις πράξεις σου να πράξεις να μην το λες καθόλου, ανίκανος όμως είσαι πολλές φορές από επιλογή.

Δειλός είναι αυτός που λέει και δεν κάνει, που ισχυρίζεται και μετά από λίγο τα χάνει.

Ό,τι δεν αντέχεις να κάνεις να μην το κάνεις καθόλου αν ξέρεις βαθιά μέσα σου ότι δεν το εννοείς, γιατί κάποιος που γκρέμισε τους τοίχους γιατί νόμιζε ότι βρήκε κάποιου είδους αλήθεια για να ταιριάξει την δική του ανάγκη, την πληγή και αλήθεια θα πληγωθεί.

Μα αυτά είναι μέσα στην ζωή, οι πληγές είναι παράσημα όπως μου είπε και η μητέρα μου και λογικό είναι να υπάρχουν, αν δεν μπορείς όμως ή όσο μπορείς τουλάχιστον μην πληγώνεις τους άλλους.

Και αν θες τόσο πολύ όντως πράξη να κάνεις όσα λες, να προσπαθήσεις περισσότερο από όσο νομίζεις ότι προσπαθείς, να δίνεις συνέχεια παραπάνω από όσο νομίζεις ότι μπορείς να δώσεις γιατί όλοι μπορούν παραπάνω από όσο νομίζουν και όταν αισθανθείς πλήρης, δες τι πήρες και εσύ από τους άλλους.

Από τους περισσότερους συναισθηματικά μπορεί να μην έχεις πάρει τίποτα και από ελάχιστους μπορεί να έχεις γνωρίσει καινούργια μονοπάτια που δεν περιλαμβάνουν κακία και εγωισμό.

Να αγαπάς και να αγαπιέσαι, είναι από τα πιο όμορφα συναισθήματα.

Δίχως όμως την επικοινωνία, την αλληλοκατανόηση, την ισότητα και την ΑΛΗΘΕΙΑ η ομορφιά αυτή γίνεται κάλπικη και επιφανειακή.

Άνοιξε το μυαλό, το σώμα σου και αφήσου στον αυθεντικό σου εαυτό, γνώρισε τα όρια σου.

Βρες την δική σου αλήθεια για να μπορέσεις να αγαπήσεις τον εαυτό σου και έπειτα τον άλλο πραγματικά και αυθεντικά.

Τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν, όταν όμως έχουν βασιστεί σε ψέματα, εγωισμούς η σε έλλειψη επικοινωνίας ποτέ τίποτα δεν εξελίσσεται ή δεν παίρνεις κάτι ουσιαστικό από την οποιαδήποτε σχέση.

Αγαπώ αληθινά.

Keep it real as possible.

Άννα Χαλκιά

(Αγαπητή Άννα, τι ωραία που είναι να είσαι 18 χρονών. Αν κι εγώ δεν θα ήθελα να ήμουν πάλι 18, γιατί είχα τεράστια αγωνία στα 18 μου χρόνια. Χώρια που ήμουν ένας άλλος άνθρωπος, που με δυσκολία τον αναγνωρίζω σήμερα. Σήμερα, όταν διαβάζω όσα έγραφα στο ημερολόγιό μου στα 18, λέω “ποιος είναι αυτός;”. Άννα μου, βαριά κουβέντα θα σου πω -και δύσκολη επειδή οι γονείς σου είναι φίλοι μου και εσένα σε ξέρω από μωρό- αλλά ίσως θα πρέπει κάποια στιγμή να σκεφτείς να πας να ζήσεις σε μια πιο ελεύθερη κοινωνία από την ελληνική. Οι Έλληνες ελευθερωνόμαστε από αυτά που μας φορτώνουν -όταν είμαστε παιδιά- μετά από πολλά χρόνια, ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές κοινωνίες οι άνθρωποι δεν είναι φορτωμένοι με όλα αυτά τα βάρη που είμαστε εμείς φορτωμένοι. Δηλαδή, εμείς μεγαλώνουμε πετώντας βάρη, ενώ αυτοί μεγαλώνουν, μαζεύοντας όλα τα καλά της ζωής. Να είσαι καλά, Αννούλα. Σε αγαπάω. Αληθινά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.