Τους αγώνες δεν τους κληρονομείς, ρε χάπατο

greece-soldΚομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Θα το έχετε ακούσει πολλές φορές, συνήθως τέτοια εποχή.
Τι γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου.
Εγώ προσωπικά δεν ξέρω τι γιορτάζουμε πια.

Γιορτάζουμε, λένε, το ΟΧΙ.

Ποιο ΟΧΙ, ακριβώς, γιορτάζουμε;

‘Ετσι το ‘χω απορία.

Το ΟΧΙ στο πρώτο μνημόνιο;

Στο δεύτερο;

Στο τρίτο;

Στο δημοψήφισμα;

Το όχι άλλο κάρβουνο;

Ακούς εκεί γιορτάζουμε το ΟΧΙ.

Και ποιοι γιορτάζουμε το ΟΧΙ;

Εμείς;

Σοβαρά τώρα;

Οι νενέκοι γιορτάζουν το ΟΧΙ και θέλουν να τους πάρεις στα σοβαρά από πάνω, μη χειρότερα.

Κατά τη γνώμη μου, πρέπει και αυτό το ΟΧΙ να γίνει ΝΑΙ, όπως τόσα άλλα, γιατί η ιστορία επιτάσσει να προσκυνάμε μέχρι να παγώσει η κόλαση.

Εξάλλου, η μόνη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου που παραλίγο να έχει νόημα ήταν εκείνη του 2011, όταν οι περισσότερες παρελάσεις ματαιώθηκαν λόγω των οργισμένων αντιδράσεων προς τους επισήμους.

Αλλά τη συνέχεια την ξέρουμε, οπότε ούτε για παρηγοριά στον άρρωστο δεν προσφέρονται πια.

Αυτοί είμαστε και, αφού δεν θέλουμε να το αποφύγουμε, ας το απολαύσουμε τουλάχιστον.

Ωπ, μου λέει τώρα ένας ότι στις 28 Οκτωβρίου γιορτάζουμε την απαρχή της αντίστασης ενάντια στις δυνάμεις του ‘Αξονα.

Καλά κρασιά.

70 χρόνια μετά, η Ελλάδα είναι προτεκτoράτο και εμείς γιορτάζουμε την απελευθέρωση. Των άλλων.

Ποια απελευθέρωση να γιορτάσεις, όταν έχεις ξεπουλήσει την πατρίδα σου απ’ άκρη σ’ άκρη;

Θυμάμαι σ’ αυτό το σημείο, κάποια λόγια του Χατζιδάκι:

«Γιατί είπε το ΟΧΙ ο Μεταξάς, αφού θαύμαζε τον άξονα και κυβερνούσε με τον τρόπο του χιτλερικού εθνικοσοσιαλισμού; Αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, οι πιέσεις, οι Άγγλοι, τα ανάκτορα κλπ. Μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: Και αν λέγαμε ναι; Πάλι στα ίδια θα ήμασταν. Ένα δυο χρόνια υπό συμμαχική επιστασία –μήπως δεν ήμασταν πέντε και δέκα χρόνια κάτω από αυτούς;- και ύστερα μέσα στη συμμαχία και τέλος στην ευρωπαϊκή κοινότητα. Άσε και εκείνη την μεταπολεμική ψευδαίσθηση που μας την καλλιεργούσαν και οι πρώτες μεταπολεμικές κυβερνήσεις ότι ήμασταν και οι πρωταγωνιστές του πολέμου, οι περιούσιοι των συμμάχων. Πιστεύαμε στο τέλος σαν τον Καραγκιόζη πως εμείς σκοτώσαμε τον καταραμένο όφι. Μεθύσαμε από δόξα που μόνοι μας χαρίσαμε στους εαυτούς μας. Για άλλη μια φορά νίκησαν οι Χίτες, οι κουτσαβάκηδες, οι ταγματασφαλίτες, οι βασανιστές και οι μέλλοντες Μιχαλόπουλοι και οι Κουρήδες. Αυτή είναι η 28η Οκτωβρίου.»

Και έτσι από τότε, στο ίδιο έργο θεατές.

‘Ολο το χρόνο μπανανία και δυο ημέρες παρέλαση να τονώνεται το ηθικό.

– ‘Αχου, μαμά, κοίτα πως πετάνε τα F16 στον ελληνικό ουρανό.

Παφ.

– Τι με βαράς βρε μαμά;

– Στον ολλανδικό παιδί μου, όχι στον ελληνικό. Στον ολλανδικό. Θα μας ακούσει κανένας και θα χάσουμε τη δόση. ‘Ιδιος ο πατέρας σου, ανάθεμα σε, δεν με λυπάσαι;

– Τι λέτε κυρία μου στο παιδί. Τον σώσαμε τον εναέριο χώρο. Πού ζείτε; Ελληνικός είναι.

– Τι μου λέτε. Αυτό είναι πολύ ευχάριστο.

– Μα φυσικά. Ο ουρανός πάντα ήταν και θα ειναι ελληνικός. Γαλανόλευκος όπως τα χρώματα της ένδοξης σημαίας μας. Μπορεί να τα δώσαμε όλα στους δανειστές αλλά τον ουρανό δεν θα μας τον πάρουν. Αυτό δεν θα το επιτρέψει ο ένδοξος ελληνικός λαός.

– Δηλαδή μαμά τα F16 πετάνε σε ελληνικό ουρανό και από κάτω τους, ούτε σπιθαμή ελληνικού εδάφους;

– Τώρα κατάλαβα γιατί βαράτε το παιδί. Ρίχτε του άλλη μια, κερασμένη από μένα.

Παρεμπιπτόντως, άδεια πήραμε από τους δανειστές να γιορτάσουμε φέτος;

Ειδικά όταν εκκρεμεί η αξιολόγηση, που θα κρίνει τη δόση και αν θα χρεοκοπήσουμε για 93η φορά.

Με το ευρωπαϊκό μέλλον της Ελλάδας δεν παίζουμε, κύριοι.

‘Ασε που στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάμε για σχοινί.

Να το πω αλλιώς, στο σπίτι του υποτακτικού δεν μιλάμε για αντίσταση.

Αν και με τα μυαλά που κουβαλάνε οι ‘Ελληνες άμα τους πεις για αντίσταση, θα νομίζουν εκείνη του φούρνου ή του θερμοσίφωνα.

Πάντως, θα είναι ωραία -εκτός από παρέλαση- να κάναμε και μια μοτοπορεία στην Εγνατία Οδό και σε καθέναν από τους 10 καινούριους σταθμούς διοδίων να βροντοφωνάζουμε αέρααααααααααα.

Και μετά να πάμε όλοι στο ‘Αγιο ‘Ορος και να αναρωτηθούμε γιατί δεν υπήρχε κρυφό σχολειό το ’40 -α, ξέρω ήταν φανερό σχολειό τότε.

Εξάλλου πίσω από κάθε αφασικό ‘Ελληνα πολίτη, κρύβεται ένας τριφασικός επαναστάτης -είς το όνομα της αγίας και ομοουσίου και αδιαιρέτου Τριάδος.

Αχ, δεν περίμενα πόση βλακεία μπορεί να χωρέσει σε μια τόσο μικρή χώρα.

‘Οχι, αλήθεια, αν το καλοσκεφτείς είναι τιτάνια επιτυχία.

‘Οχι μόνο δεν είμαστε τόσο βλάκες όσο φαινόμαστε, αλλά είμαστε πολύ περισσότερο τελικά.

Μου αρέσει κιόλας που ειρωνευόμαστε ‘Αγγλους, Ισλανδούς και όποιον άλλον τόλμησε να αποφασίσει διαφορετικά χωρίς να μας …ρωτήσει· μιλάμε τώρα ότι οι Έλληνες χλευάζουν ακόμα και επιλογές που απέχουν μίλια από το να χαρακτηριστούν επαναστατικές, γιατί απ’ ό,τι φαίνεται στην Ελλάδα ακόμα και να μην πας στην εκκλησία είναι αντίστοιχο της Οκτωβριανής Επανάστασης.

Χλευάζουν οι Ελληνάρες τους άλλους λαούς που δεν είναι τόσο χάπατα σαν τις αφεντομουτσουνάρες τους.

Και όλοι συμπεριφέρονται σαν τα αθώα θύματα, για να μην χρειαστεί να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν.

Τα ψέματα και οι δικαιολογίες δεν πουλάνε πια, άμοιρε ελληνικέ λαέ.

Κάτι ήξερε ο Διονύσιος Σολωμός όταν έλεγε: «Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε.»

Θα ήταν ωραία αυτή η πρόταση για εναρκτήρια στον λόγο του Κούλη, όταν μας αναλάβει με το καλό.

Και μετά να ακολουθούσε η ανακοίνωση του 4ου Μνημονίου και να λιποθυμούν μαζικά οι ‘Ελληνες από κάτω.

‘Ενα ξέρω πάντως και ας αφήσω εν μέρει όλα αυτά τα τσιτάτα.

Εθνική αντίσταση, ΕΑΜ, 1821 και κάθε άλλο αγώνα που έδωσαν οι πρόγονοί μας, δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τους αποκαλούμε δικούς μας.

Τους αγώνες δεν τους κληρονομείς, ρε χάπατο.

Τους συνεχίζεις ή βγάζεις το σκασμό.

Ακόμα και σ’ αυτό, βαθιά νυχτωμένοι οι νεοέλληνες και τάχα μου τρέξουν να αποδείξουν ότι είναι άξιοι απόγονοι του Βελουχιώτη ή του Κολοκοτρώνη.

Μα, γιορτάζουμε, λένε, για την διατήρηση της ιστορικής μνήμης.

Της ποιας;

Εδώ οι ‘Ελληνες δεν θυμούνται τι ψήφισαν στο δημοψήφισμα και θα θυμούνται γεγονότα που έλαβαν χώρα πριν καν γεννηθούν;

Εδώ δεν ξέρεις τι έγινε με τη ζωή σου που πάει να στο σκάσει από το παράθυρο και μου θες να το παίξεις και ιστορία;

Η ιστορική μνήμη είναι χρήσιμη μόνο σε εκείνους που την έχουν ως σημείο αναφοράς στη γενικότερη στάση ζωής τους.

Στους σημερινούς ‘Ελληνες η ιστορική μνήμη πιάνει πολύτιμο χώρο.

Είδα και που την «ξέρουν», πόσο απέφυγαν να επαναλαμβάνουν τις ίδιες κοτσάνες ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια.

Επίσης, για να μπορέσεις να διδαχθείς από μια επανάσταση ή αντίσταση ή έναν κοινωνικό αγώνα, θα πρέπει να έχεις και μια κάποια διάθεση για τέτοια.

‘Οταν βγάζεις σπυριά στο άκουσμα της στάσης πληρωμών ή της γενικής απεργίας διαρκείας, άστο φίλε να το πάρει το ποτάμι του Θεοδωράκη.

‘Ισως δεν το ξέρουν πολλοί, αλλά οι ‘Ελληνες εκτός από αντάρτικο στα βουνά, το ’40 έκαναν και απεργίες.

Ναι, κάτι είπα τώρα.

Σε εμάς τους ραγιάδες, κατά τη γνώμη μου, θα ήταν πιο χρήσιμο να κάναμε γιορτή μπύρας αντί για παρέλαση -που είναι και πολύ γερμανικό- και που θα δείξει στους δανειστές ότι είμαστε σοβαροί για μεταρρυθμίσεις.

Θα προσπαθήσω, πάντως, να σας πω τι γιορτάζουμε στις 28 Οκτωβρίου.

Στις 28 Οκτωβρίου γιορτάζουμε που κάποιοι άλλοι που ενώ βρέθηκαν σε πολύ χειρότερη θέση από μας, εντέλει δεν το έβαλαν ποτέ κάτω και αντιστάθηκαν με κάθε μέσο στην μπότα του κατακτητή.

Στις 28 Οκτωβρίου γιορτάζουμε που κάποιοι άλλοι έβαλαν το κοινωνικό συμφέρον πάνω από την ατομική ιδιοκτησία και την προσωπική ευημερία και θεώρησαν καθήκον προς τον συνάνθρωπο να δώσουν και την ζωή τους ακόμα για να διαφυλάξουν την αξιοπρέπεια τους.

Στις 28 Οκτωβρίου γιορτάζουμε για αυτούς τους κάποιους άλλους που έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία για να μπορούμε εμείς να υπογράφουμε ελεύθεροι τα μνημόνια που θα δεσμεύσουν τις επόμενες πεντακόσιες γενιές.

Στις 28 Οκτωβρίου, ουσιαστικά, γιορτάζουμε τις θυσίες των άλλων.

Εμείς, ο περιούσιος λαός, σε όλα αυτά δεν έχουμε να παραθέσουμε παρά μόνο λίγες κραυγές μέσα στο σκοτάδι που έσπαζαν για λίγο τη νεκρική σιωπή στο προτεκτοράτο.

Δεν πειράζει, στην επόμενη ζωή θα τα κάνουμε καλύτερα, άλλο που δεν έχει.

Και θα κλείσω με το εξής, που πιστεύω ταιριάζει γάντι στον ελληνικό λαό.

«Χαρά στο λαό που έχει τέτοιους ήρωες», είπε κάποτε ένας.

– Αλίμονο στους λαούς που έχουν ανάγκη από ήρωες.

Αλίμονο.

Με εκτίμηση

Άρης

Υ.Γ. Μιλάμε έχουν περάσει 6 χρόνια και οι ‘Ελληνες ακόμα κοιτάζονται μεταξύ τους, σαν να μην μπορούν να πιστέψουν όλη αυτή την σαπίλα που αναδύεται μπροστά στα πόδια τους. Σαν να έπεσε από τον ουρανό. Περιφορά πτωμάτων, περιοδεία οστών στα νοσοκομεία, ψεκασμένοι, χρυσαυγίτες, σκυλάδικα, δημοσιοκάφροι και απύθμενη, αλόγιστη, ατέλειωτη, αέναη, ακατάπαυστη βλακεία. Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και ξανά προς τη λόξα τραβά.

(Αγαπητέ Άρη, οι Έλληνες είναι τόσο τσακωμένοι με την αλήθεια που την θεωρούν ψέμα. Και τα ψέματα τα θεωρούν αλήθεια. Λογικό, αν σκεφτείς πόσους εθνικού μύθους καταναλώνουμε από την ημέρα που γεννιόμαστε. Και τελικά, διαπιστώνεις πως μια χώρα που η Ιστορία της έχει μόνο ήρωες -ο μοναδικός προδότης στην Ελλάδα ήταν ο Εφιάλτης και η μοναδική λεσβία η Σαπφώ- δεν έχει σήμερα ούτε έναν ήρωα. Όλοι προσκυνημένοι. Βέβαια, για να γίνεις ήρωας στην Ελλάδα πρέπει να πεθάνεις πρώτα. Και μπορεί να σε έχουν σκοτώσει και οι Έλληνες. Από την άλλη, μόνο πεθαμένους βλέπεις στην Ελλάδα σήμερα, οπότε παίζει να είμαστε όλοι ήρωες και να μην το ξέρουμε. Άλλωστε, το να είσαι Έλληνας είναι πιστοποιητικό ηρωισμού. Και πιστοποιητικό αθωότητας. Να είσαι καλά, Άρη. Είσαι ο ήρωάς μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.