Γη του λίβα, τ’ άδικου χαμού, τ’ άγριου καιρού, των ηφαιστείων

Φίλε μου Πιτσιρίκο, το έχει φαίνεται ο τόπος που ζω σήμερα να συνδέεται με τις περισσότερες από τις συνθήκες και τις συμφωνίες που εν πολλοίς καθόρισαν και καθορίζουν την ιστορική πορεία του Ελληνισμού. Αυτές τις μέρες, για παράδειγμα, συναντιούνται ξανά οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι για να λύσουν τις μεταξύ τους διαφορές. Ή τουλάχιστον αυτό επισήμως μας λένε.

Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα bras de fer μεταξύ ενός ανθρώπου –έτοιμου από παλιά για τον μεγάλο συμβιβασμό– που εκπροσωπεί την ανεξάρτητη Κυπριακή Δημοκρατία και μιας μαριονέτας του σουλτάνου Ερντογάν που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την Τουρκοκυπριακή κοινότητα στο κατεχόμενο βόρειο τμήμα του νησιού.

Το σχέδιο που επιτακτικά προωθείται για την «λύση του Κυπριακού» είναι χειρότερο του παλαιότερου σχεδίου Ανάν και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην επανάληψη των καταστάσεων που οδήγησαν στην εθνική καταστροφή του 1974.

Αναστασιάδης και Ελληνικά πολιτικά κόμματα –εξαιρουμένου του ΚΚΕ που τοποθετήθηκε από την αρχή υπεύθυνα και με σαφήνεια ενάντια στην επικείμενη συμφωνία– πετούν διαρκώς την μπάλα στην εξέδρα, μιλώντας συστηματικά για ζητήματα τα οποία έχουν στην πραγματικότητα την πιο μικρή σημασία, όπως είναι πχ το «εδαφικό», οι «αποζημιώσεις για τις περιουσίες» και η «αποχώρηση των Τουρκικών στρατευμάτων κατοχής».

Ιδιαίτερα το τελευταίο είναι εκ των ουκ άνευ –και αυτό το γνωρίζουν οι κυβερνήσεις στην Αθήνα και στην Λευκωσία– και έχει συμβολική κυρίως σημασία, αφού η Τουρκία διατηρεί την στρατιωτική δυνατότητα επέμβασης με ισχυρές δυνάμεις στο νησί μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα εφόσον το θεωρήσει αναγκαίο.

Κουβεντιάζουν επίσης για το αν θα επιστραφεί στους Ελληνοκύπριους το 2%, το 3% ή το 5% των κατεχομένων εδαφών, αν εκτός από την εγκαταλειμμένη Αμμόχωστο θα δοθεί πίσω κι η Μόρφου.

Ψάχνουν ακόμα να βρουν τρόπους για το πώς θα αποζημιώσουν τους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια και τις περιούσιες τους μετά την εισβολή του 1974, και για το πώς θα μοιραστούν τα έσοδα από την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων.

Βρίσκονται επίσης σε διαβουλεύσεις για το ζήτημα των Τούρκων εποίκων καθώς και για τον ρόλο των λεγόμενων «προστάτιδων δυνάμεων» (Βρετανία, Τουρκία και Ελλάδα).

Παράγουν θόρυβο για να κρύψουν την αλήθεια.

Και η αλήθεια είναι πως το σύστημα διακυβέρνησης που προτείνεται για την Κύπρο είναι εντελώς μη λειτουργικό και σίγουρα θα οδηγήσει είτε στην επανάληψη των αιματηρών συγκρούσεων μεταξύ των κοινοτήτων είτε στην de facto διχοτόμηση του νησιού.

Των παραπάνω θα έχει προηγηθεί η διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την διεθνή νομική ισχύ που αυτή σήμερα απολαμβάνει.

Όταν λοιπόν τα γρανάζια του νέου διοικητικού συστήματος -που παρεμπίπτοντως αποτελεί παράδειγμα παγκόσμιας πρωτοτυπίας και μονάχα με εκείνο που ισχύει στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη θα μπορούσε ίσως να συγκριθεί- κολλήσουν, η βία θα ξεσπάσει αναπόφευκτα και τότε η διχοτόμηση του νησιού και η ενσωμάτωσή του σε Ελλάδα και Τουρκία θα φαίνεται σε πάρα πολλούς ως μια λογική εξέλιξη των πραγμάτων.

Προσωπικά, έχω την εντύπωση ότι το σχέδιο που διαπραγματεύεται σήμερα ο Αναστασιάδης με τον εκπρόσωπο του Ερντογάν, εντάσσεται στα ευρύτερα σχέδια για την αναθεώρηση των συνθηκών και των συνόρων σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο.

Σχέδια που οδηγούν στον τεμαχισμό της Συρίας και του Ιράκ, στην δημιουργία ισχυρού Κουρδικού κράτους και στην παροχή εδαφικών και οικονομικών ανταλλαγμάτων προς την Τουρκία, κυρίως εις βάρος της Ελλάδας και ίσως και της Βουλγαρίας.

Μετά την ολοκλήρωση του σχεδίου Ανάν-2 για την Κύπρο, οι όποιες εντάσεις παρουσιαστούν στην Μεγαλόνησο θα επεκταθούν –κατευθυνόμενα ίσως κι από την Άγκυρα– και στην Δυτική Θράκη.

Ζητήματα όπως η «αυτονομία» της Θράκης, η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου όχι μόνο θα μπορούσαν να τεθούν επιτακτικά πάνω στο τραπέζι από την Άγκυρα αλλά θα μπορούσαν να τύχουν και της φανερής υποστήριξης των Αμερικανών και των Ευρωπαίων.

Νομίζω πως αυτά πρέπει να ειπωθούν γιατί το σπορ «πέφτω διαρκώς από τα σύννεφα» είναι πολύ διαδεδομένο στην πατρίδα μας και πολύ επικίνδυνο.

Κλείνω με μια επισήμανση προς τους Συριζαίους και όλους αυτούς που θεωρούν πως ανήκουν στην ευρύτερη «Αριστερά» την καλής ή της κακιάς ώρας.

Μέχρι τώρα, η «αριστερά» απέδειξε ότι μπορεί να διοικήσει το κράτος εξίσου άσχημα και ξενοδουλικά με την δεξιά.

Η προδοσία όμως της πατρίδας αποτελεί προνομιακό πεδίο δόξας για την δεξιά σύμφωνα με την ως τα τώρα του τόπου μας.

Σας μένουν λίγοι μήνες για να αποδείξετε πως είστε το ίδιο καλοί προδότες με αυτούς.

Μην το κάνετε. Πείτε ξεκάθαρο όχι στο «καινούργιο» σχέδιο για την «επίλυση» του Κυπριακού.

Μην συναινέσετε.

Η λογική πως «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα συ παρίσταται» είναι για τους Πόντιους Πιλάτους.

Το αίμα και η ντροπή από μια τέτοιου μεγέθους ατιμία δεν πρόκειται να ξεπλυθεί στους αιώνες.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Τα όσα έγραψες για τον Κωστή Στεφανόπουλο με βρίσκουν απολύτως σύμφωνο. Έχουν αηδιαστική πλάκα όλα όσα λένε και γράφουν δημοσιογράφοι και πολιτικοί κάθε φορά που κάποιος δικός τους πάει να βρει -λέμε τώρα!- τον δημιουργό του. Περιμένω με ανυπομονησία να δω όσα θα γράψουν για τον πρώτο πρόεδρο των μνημονίων Κάρολο Παπούλια, όταν τινάξει κι αυτός τα πέταλα. Ευπατρίδης, καταδεχτικός με τους απλούς ανθρώπους, λάτρης του καλού τσίπουρου, κλπ, κλπ.

(Αγαπητέ Ηλία, εδώ χάσαμε την Ελλάδα, δεν θα χάσουμε την Κύπρο; Οι Ελλαδίτες δεν αντέδρασαν που σκλαβώθηκε η πατρίδα τους, θα αντιδράσουν για την Κύπρο. Άλλωστε, η Κύπρος χάθηκε πολλά χρόνια πριν επειδή “Η Κύπρος κείται μακράν”. Και σήμερα, η Κύπρος κείται μακράν. Δεν νομίζω πως έχει κάποια σημασία το τι πιστεύουν οι πολίτες σε Ελλάδα και Κύπρο. Ελλαδίτες και Κύπριοι γονάτισαν και προσκύνησαν. Πολύ πρόσφατα μάλιστα. Η πλειοψηφία Ελλαδιτών και Κυπρίων νοιάζονται για τις τράπεζες. Χέστηκαν για τις πατρίδες τους. Οπότε, θα γίνει ό,τι έχει ήδη αποφασιστεί. Ρώτησε έναν σημερινό Ελλαδίτη ποιος ήταν ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Ιδέα δεν έχει. Θα νομίζει πως είναι ποδοσφαιριστής. Άσε που δεν κάνει να λέμε για την Κύπρο, γιατί μπορεί να μας πουν φασίστες οι “αριστερούληδες”. Ηλία, ίσως θυμάσαι το παλιό σύνθημα «Την ένωσιν θέλωμεν κι ας τρώγωμεν πέτρες». Βλέπω να ενώνονται τελικά Ελλάδα και Κύπρος -ό,τι θα απομείνει- και να τρώγωμεν πέτρες. Εγώ λέω να πετάξω και καμιά πέτρα, γιατί πάντα μου άρεσε ο πετροπόλεμος και έχω να παίξω από παιδί. Ηλία μου, ποια Αριστερά και ποια Δεξιά; Δεν υπάρχουν αυτά πια. Μάσα και καρέκλα. Τα άλλα είναι για τα χάπατα. Ηλία, εγώ «Θα πάρω μιαν ανηφοριά, θα πάρω μονοπάτια, να βρω τα σκαλοπάτια που παν στη…”. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.