Δεν είναι που πέθανες, είναι που δεν έζησα

Θα πρέπει να μας προβληματίσει κάπως το γεγονός πως ο θάνατος διάσημων ανθρώπων -όπως ο Φιντέλ Κάστρο- προκαλεί τις πιο ζωντανές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις. Ο διάλογος ζωντανεύει με τον θάνατο.

Ας είμαστε ειλικρινείς, αυτό που πραγματικά συμβαίνει είναι πως φοβόμαστε τον θάνατο.

Οι άνθρωποι φοβούνται τόσο πολύ τον θάνατο -αν και είναι τόσο κοινός και τόσο βέβαιος- που τον έχουν αποκλείσει από την καθημερινότητά τους και τις συζητήσεις τους.

Ο θάνατος μεγάλων προσωπικοτήτων -όπως ο Φιντέλ Κάστρο- μας δίνει την δυνατότητα να συζητήσουμε για τον θάνατο αλλά χωρίς να μιλάμε για τον θάνατο.

Τα δικαστήρια για τον Φιντέλ Κάστρο από τη μια μεριά, και η αποθέωση για τον Κάστρο από την άλλη, ουσιαστικά λένε το εξής απλό:

“Γιατί πέθανες Φιντέλ Κάστρο;”

Κάποιοι θέλουν να δικάσουν τον νεκρό Κάστρο και κάποιοι τον θέλουν να συνεχίσει την επανάσταση.

Πάντως, όλοι, ουσιαστικά, τον θέλουν ζωντανό.

Και πίσω από τις έντονες συζητήσεις και τις αντιπαραθέσεις για τον Κάστρο -και τον κάθε διάσημο- κρύβεται κάτι άλλο και πιο …μεγάλο:

“Γιατί να πεθάνω εγώ;”

Καλά, μην το παίρνεις και προσωπικά, όλοι θα πεθάνουμε. Αυτό είναι γνωστό από την ώρα που γεννιόμαστε. Η γέννηση οδηγεί στον θάνατο. Aπλά, κάποιοι θα έχουν ζήσει στο μεταξύ.

Και βέβαια, υπάρχει και μια κρυφή χαρά για τους διάσημους που πέθαναν.

“Πέθανε ο Κάστρο αλλά εγώ είμαι ακόμα ζωντανός” σκέφτεται ο κυρ Θάνος στο καφενείο, καθώς ρίχνει και μια αδυσώπητη κριτική στην κουβανική επανάσταση, πριν πλακωθεί στην πρέφα με την παρέα του.

Θα την είχε κάνει καλύτερα την επανάσταση από τον Φιντέλ Κάστρο ο κυρ Θάνος, αν δεν περνούσε τη ζωή του προσκυνημένος και αν δεν φοβόταν να αντιμιλήσει στο αφεντικό του για να μην τον σουτάρει, αν δεν φοβόταν την γυναίκα του, αν δεν φοβόταν τι θα πει η κοινωνία, αν δεν φοβόταν τον Θεό, αν, αν, αν…

Βέβαια, οι διάσημοι που πεθαίνουν μας θυμίζουν πως εμείς δεν ζούμε.

Ο λόγος που γίνεται ο κακός χαμός σε όλο τον κόσμο για τον θάνατο του Φιντέλ Κάστρο είναι ότι ο Φιντέλ Κάστρο κάτι έκανε στη ζωή του.

Ενώ εμείς θα πεθάνουμε μέσα σε βαθιά αδιαφορία.

Όπως ζούμε δηλαδή.

Αδιάφορη ζωή, αδιάφορος θάνατος.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τους διάσημους νεκρούς, όσο αναπνέουμε ακόμα, για να πάρουμε ένα κομματάκι από την δόξα τους.

Όταν μιλάμε για τους διάσημους που πέθαναν, δεν μιλάμε για αυτούς.

Για εμάς μιλάμε.

“Ναι, πέθανε ο Φιντέλ Κάστρο, ο Ντέιβιντ Μπάουι, o Πρινς, αλλά κοιτάξτε κι εμένα που είμαι εδώ στη γωνίτσα μου, τα έχω κάνει πάνω μου από το φόβο μου και ζω ένα δράμα. Δώστε μου κι εμένα λίγη σημασία. Λίγη αγάπη. Λίγη προσοχή. Σας παρακαλώ, καλοί μου άνθρωποι.”.

Δύσκολο ο ζωντανός-νεκρός να συγχωρήσει όσους πέθαναν αλλά έζησαν πρώτα.

Αυτοί που τον σοκάρουν περισσότερο είναι αυτοί που δεν φοβήθηκαν να πεθάνουν.

Αυτοί παίρνουν και τη μεγαλύτερη δόξα.

Αυτοί που δεν φοβήθηκαν τον θάνατο, είναι αυτοί που δεν φοβήθηκαν να ζήσουν.

Αυτό θυμίζει στους ανθρώπους ο θάνατος ανθρώπων όπως ο Φιντέλ Κάστρο.

Για να παραφράσω την Κατερίνα Γώγου:

Φιντέλ, δεν είναι που πέθανες. Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.