Εκλογές και αποχή

monty-pythonΑγαπητέ πιτσιρίκο,
Με αφορμή το άρθρο σου από τον Απρίλιο σχετικά με την αποχή από τις εκλογές, θέλω να πω επιτέλους ένα μπράβο σε κάποιον που μιλά δημόσια (εσένα δηλαδή), επειδή καταθέτει το αυτονόητο. Δεν έχουν σημασία οι εκλογές σε χώρες βαθιά αντιδημοκρατικές όπως η Ελλάδα, η οποία, εσχάτως, όπως πολύ εύστοχα χαρακτηρίζεις, είναι προτεκτοράτο.

Το αντιδημοκρατική χώρα δε το λέω τυχαία και δεν μπορώ να καταλάβω αν ήταν ποτέ κάτι άλλο στη νεώτερη ιστορία της εκτός από μέρος αυτοκρατορίας, υπόδουλη, προτεκτοράτο, δεμένη στο άρμα κάποιας άλλης χώρας ή συμμορίας χωρών.

Με βασανίζει αυτό το ερώτημα αλλά τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι ούτε αυτό έχει μεγάλη σημασία τελικά.

Λίγο ή πολύ υπόδουλος, όταν είσαι εθελόδουλος, δεν αλλάζει το αποτέλεσμα.

Ας μην πλατειάζω, όμως, και να επανέλθω στο κομμάτι των εκλογών.

Ανήκω στη μετα-πολυτεχνειακή γενιά που είχε τη «χαρά» να προλάβει την υποχρεωτική ψηφοφορία.

Από τότε είχα ενστάσεις, αλλά όσο κι αν προσπαθούσα δεν μπορούσα να βρω δικαιολογία που να μην επιδέχεται αμφισβήτησης από τις αρχές για να απέχω της διαδικασίας χωρίς να έχω κυρώσεις.

Τα πράγματα έγιναν ευκολότερα αργότερα, όταν πρακτικά καταργήθηκε η υποχρεωτική ψήφος, οπότε και έπαψα να συμμετέχω πανηγυρικά.

Γιατί όμως απέχω των εκλογών;

Όπου κι αν το έλεγα, γινόμουν αυτόματα στόχος. Επειδή δε συμμετείχα στη «γιορτή της δημοκρατίας» με την εξάσκηση του εκλογικού μου δικαιώματος.

Να πω εδώ ότι πάντα έβρισκα γελοίο το γεγονός πως την ημέρα των εκλογών έβγαιναν από ντουλάπες ταγιέρ και κοστούμια τα οποία μύριζαν ναφθαλίνη, παιδάκια ντύνονταν με τα γιορτινά (sic) τους ρούχα και οικογενειακώς κατέφθαναν στο εκλογικό κέντρο για να απολαύσουν τη μοναδική μέρα που συμμετείχαν στα κοινά μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Απείχα, θεωρώντας πολιτική πράξη την ενέργειά μου επειδή είναι ίσως το πιο εξόφθαλμα αντισυνταγματικό και αντιδημοκρατικό πράγμα οι ελληνικές εκλογές.

Σε μια χώρα που η πολιτική έχει ταυτιστεί και αντικατασταθεί με το κομματισμό, το πολίτευμα από αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ολιγαρχία, η λευκή ψήφος και μοναδικός τρόπος να διαμαρτυρηθείς σε μια εκλογική διαδικασία έχει ταυτιστεί με τα άκυρα ψηφοδέλτια και δίνεται ως πριμ στους «νικητές», η ψήφος σε κάποιο «μικρό» κόμμα έχει πάλι την ίδια τύχη με τα άκυρα και τα λευκά, εκλογικοί κατάλογοι ανανεώνονται κατά πώς βολεύει, εκλογικοί νόμοι μαγειρεύονται για να γ@μήσουν τους επόμενους και να φτιάξουν εμάς που θα είμαστε μεθεπόμενοι πάλι, δεν μου άφησαν παρά ως μονόδρομο την αποχή επειδή δεν ήθελα, κι εξακολουθώ να μην θέλω, να νομιμοποιήσω με τη παρουσία μου μια έκνομη διαδικασία.

Μα αφήνεις να αποφασίζουν άλλοι ερήμην σου.

Τι λες ρε μεγάλε;

Εσύ που «νομίζεις» πως συναποφασίζεις πώς σου φαίνεται που αναγορεύεται το 18% σε πλειοψηφία;

Πώς καταδέχεσαι να σε κοροϊδεύουν και να παπαγαλίζεις πως είναι η λαϊκή βούληση και πλειοψηφία;

Σε απλά ελληνικά και μαθηματικά, το 18% είναι λιγότερο από το 1/5 του συνόλου.

Ακόμα και με όρους εκλογικούς να το δεις, ως 34% είναι το 1/3.

Αν αυτό δεν είναι ολιγαρχία δε ξέρω τι είναι.

Πώς καταδέχεσαι να εκλέγεις και να επανεκλέγεις κάποιον ο οποίος αποδεδειγμένα «άλλο σου ‘δειξε κι άλλο σου ‘μπηξε» και να σφυρίζεις ταχα μου αδιάφορα και πως δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στον Αλέξη.

Πάνω από 40 χρόνια το ίδιο κάνεις.

Θες ψυχανάλυση το λιγότερο. Και για άλλα θέλεις αλλά δεν είναι της παρούσης.

Μια φορά λειτούργησαν οι κάτοικοι αυτής της χώρας ως πολίτες, στο περσινό δημοψήφισμα.

Δεν υπέκυψαν στη τρομολαγνεία και τη προπαγάνδα του ναι, αλλά δεν κουνήθηκε φύλο όταν το όχι έγινε ναι.

Δεν ήμουν Ελλάδα τότε, αλλά είχα καταχαρεί που δεν του βγήκε του Αλέξη.

Στα μάτια μου ήταν ηλίου φαεινότερο πως ήθελε το ναι, γιατί ήταν προαποφασισμένο και προσυμφωνημένο το μέλλον μας και θα κρυβόταν πίσω από το αποτέλεσμα της «λαϊκής βούλησης», αλλά δεν του βγήκε.

Ήταν τοσο εξοφθαλμη η αμηχανία του στο αποτέλεσμα που συνοδεύτηκε από την άκομψη-απροκάλυπτη-ανερυθρίαστη μετατροπή του σε ναι, που πραγματικά σου έδειχνε πέραν πάσης αμφιβολίας τη γύμνια του «πολιτικού συστήματος» και των «πολιτικών» της Ελλάδας, καθώς και τον υπερθετικό βαθμό γελοιότητας που τα συνοδεύει.

Πρέπει να βάλω κάπου τελεία γιατί το σεντόνι δείχνει να μην τελειώνει κάπου κοντά, αν με αφήσω ελεύθερο.

Θα μπορούσε να γράφει κανείς δίχως αύριο επί του θέματος.

Τώρα καταλαβαίνω την επιλογή σου να καταπιάνεσαι με αυτό το θέμα, έχει ψωμί.

Σου στέλνω όση δύναμη και θετική ενέργεια μου περισσεύει με την ευχή να συνεχίσεις να κάνεις αυτό που ξέρεις καλύτερα, να τα χώνεις με τη πένα σου, μπας και αφυπνιστεί το πόπολο.

Φιλικά

Χάρης

(Αγαπητέ Χάρη, είμαι υπέρ του να ψηφίζεις σε μια δημοκρατική χώρα. Είμαι κατά του να ψηφίζεις στο προτεκτοράτο. Αυτό έγραψα. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως οι πολιτικοί και οι πολίτες που επιθυμούν πραγματικά την απελευθέρωση της Ελλάδας πρέπει να κάνουν κάλεσμα για αποχή από τις επόμενες εκλογές. Δεν πρόκειται να ελευθερώσουμε τη χώρα μας με εκλογές. Στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015 αντιληφθήκαμε πως δεν έχει καμία απολύτως σημασία τι ψηφίζουμε. Δεν μπορούμε να κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε. Εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ. Να είσαι καλά, Χάρη. Την αγάπη μου.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.