Μια μαύρη πεταλούδα χτύπησε τα φτερά της στην Φλόριντα

Φίλε μου Πιτσιρίκο, τα έχει φέρει έτσι η μοίρα και όλοι εμείς οι ταλαίπωροι «αριστεροί», που όμως δεν διατηρούμε κάποια επαγγελματική σχέση με τον προοδευτισμό και την αποκαλούμενη «αριστερή» παράδοση και συνείδηση, βρισκόμαστε σε μεγάλη σύγχυση.

Νιώθουμε μια μεγάλη χαρά βαθιά μες την ψυχή μας μετά από την καταστροφή της Killery Clinton και ταυτόχρονα ελπίζουμε – στα κρυφά – ότι ο Τραμπ είναι τόσο ανίκανος που θα προκαλέσει την πτώση ή τουλάχιστον θα επιταχύνει την παρακμή και την πτώση της μητρόπολης του καπιταλισμού.

Πιθανά όμως η αίσθηση αυτή που έχουμε είναι το αποτέλεσμα της συστηματικής γελοιοποίησης του Τραμπ που επιχείρησαν τα διεθνή ΜΜΕ καθ’ όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου.

Είναι επίσης αδιαμφισβήτητο γεγονός η κραυγαλέα προτίμηση του κυρίαρχου χρηματοπιστωτικού συστήματος και των διαπλεκόμενων ΜΜΕ στην υποψηφιότητα της Κλίντον. Αυτό δημιουργεί στον α ή στον β βαθμό την ψευδαίσθηση ότι οι υποψηφιότητες του Μπέρνι Σάντερς και του Ντόναλντ Τραμπ ήταν κατά κάποιο τρόπο αντισυστημικές.

Φυσικά, αυτό δεν ισχύει.

Ο Μπέρνι είναι από πολλά χρόνια ένας γερουσιαστής σε μια μικρή και εύπορη πολιτεία των ΗΠΑ και συνεργάζονταν στενά με τους δημοκρατικούς, ο οποίος όμως κατάπιε αδιαμαρτύρητα όλες τις προσβολές και τις διακρίσεις που έγιναν εις βάρος του κατά την διάρκεια των προκριματικών και στο τέλος –παρά τις προτροπές των εκατομμυρίων υποστηρικτών του– δήλωνε με την κάθε ευκαιρία την υποταγή του καθώς και την υποστήριξή του στην Κλίντον.

Ούτε ένα αντάλλαγμα δεν ζήτησε ο κακομοίρης για να παράσχει την υποστήριξη αυτή στην Killery.

Ο Ντόναλντ, από την άλλη, δεν ήρθε από το εργοστάσιο της Πενσυλβάνια που το έκλεισε η παγκοσμιοποίηση για να διεκδικήσει την προεδρία των ΗΠΑ.

Δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας είναι και μέλος της αμερικανικής και παγκόσμιας ελίτ.

Τώρα που βγήκε πρόεδρος έχει μπροστά του δύο μήνες για να διαπραγματευτεί – αν δεν το έχει ήδη κάνει – και να έρθει σε συνεννόηση με το λεγόμενο συστημικό κατεστημένο.

Πολύ σύντομα θα είμαστε βέβαιοι για αυτό μόλις ανακοινώσει τον νέο του υπουργό οικονομικών, όπως βεβαιωθήκαμε πολύ γρήγορα και για τις προθέσεις του Ομπάμια το 2008, όταν ανακοίνωσε τον δικό του ΥΠΟΙΚ.

Παρά όμως τα όσα παραπάνω γράφω, είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν μεγάλες αλλαγές στην εσωτερική και στην εξωτερική πολιτική της μοναδικής υπερδύναμης που θα επηρεάσουν τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη.

Ίσως και την πορεία της Ιστορίας.

1) Το ερώτημα «πόσο πολύ παγκοσμιοποίηση αντέχουμε» τίθεται εκ των πραγμάτων ξανά με τρόπο επιτακτικό. Ο Τράμπ στο οικονομικό του πρόγραμμα μιλάει για επανακαθορισμό των όρων της NAFTA προς όφελος των συμφερόντων των ΗΠΑ, την μη υπογραφή της ΤΤΡ ίσως και της ΤΤΙΡ από τις ΗΠΑ, την μεγάλη μείωση των φορολογικών συντελεστών ιδίως των επιχειρήσεων, την εισαγωγή δασμών στα προϊόντα ιδιαίτερα επιθετικών εξαγωγικών χωρών -σίγουρα Κίνα, ίσως όμως και Γερμανία αν δεν προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον-, την περαιτέρω οικονομική σύγκρουση με το Πεκίνο λόγω της τεχνητά χαμηλής ισοτιμίας που κρατά για το Γιουάν, κλπ.

Ακόμα κι αν όλα αυτά δεν υλοποιηθούν το συνολικό πρόσημο είναι υπέρ μιας πολιτικής που ελαττώνει την ελευθερία του παγκόσμιου εμπορίου.

Αυτό θα έχει σίγουρα επιπτώσεις αρνητικές στις οικονομίες κρατών που εξάγουν πολλά προϊόντα στις ΗΠΑ (κυρίως Κίνα, Γερμανία και ΕΕ ως σύνολο).

Η πολιτική επίσης της φορολογικής ελάφρυνσης των επιχειρήσεων ίσως εξαφανίσει ορισμένα από τα συγκριτικά πλεονεκτήματα του Brexit που είχαν στο μυαλό τους οι Βρετανοί πολιτικοί.

Κάποιες άλλες χώρες στο δυτικό ημισφαίριο – κυρίως Μεξικό και Κούβα – θα πρέπει να προετοιμάζονται επίσης για τα χειρότερα.

Αν κάτι σίγουρα εννοεί ο Τράμπ, αυτό είναι ο περιορισμός της μετανάστευσης από το γειτονικό Μεξικό.

Είναι επίσης βέβαιο ότι κάποιες μικρομεσαίες τουλάχιστον επιχειρήσεις που είχαν καταφύγει στο Μεξικό για να παράγουν εκεί τα προϊόντα τους που καταναλώνονται στις ΗΠΑ θα αντιμετωπίσουν πολύ μεγάλα προβλήματα, τα οποία μπορούν εύκολα να μεταφερθούν στην Μεξικανική οικονομία και να την τινάξουν για μια ακόμα φορά στον αέρα.

Η Κούβα τέλος θα υποχρεωθεί είτε να επιστρέψει στον οικονομικό απομονωτισμό της, πράγμα που είναι πολύ δύσκολο πια, είτε να προβεί σε πολύ μεγάλες υποχωρήσεις και συμβιβασμούς (κάτι ενδεχομένως πολύ δυσκολότερο).

2) Για την παγκόσμια ειρήνη τα πράγματα είναι συν-πλην. Αφενός μεν θα επιχειρήσει να βρει τρόπους για έντιμο συμβιβασμό με την Ρωσία σε ζητήματα που τους αφορούν από κοινού -Ουκρανία, Συρία- και ίσως επιδιώξει να διαμορφώσει καινούργιες σχέσεις εμπιστοσύνης με τον Πούτιν.

Με τον Τραμπ το κέντρο βάρους των ΗΠΑ θα μετατοπιστεί επισήμως πια από την Ευρώπη στον Ειρηνικό.

Τα εξοπλιστικά προγράμματα θα φουντώσουν και η αντι-πυραυλική ασπίδα του Ομπάμα δεν θα πάει χαμένη.

Μόνο που θα μετατοπιστεί από τα σύνορα της Ρωσίας, στα σύνορα της Κίνας.

Ο νέος μεγάλος εχθρός των ΗΠΑ θα είναι πια η Κίνα.

Η τελευταία βέβαια είναι στρατιωτικά λιγότερο ισχυρή από την Ρωσία και παραδοσιακά ειρηνόφιλη και μη επιθετική χώρα, οπότε εξ ανάγκης η πιθανότητα ενός μεγάλου παγκόσμιου πολέμου θα είναι μικρότερη τουλάχιστον για τα επόμενα 10 με 15 χρόνια.

Επίσης, κατά την διάρκεια της προεδρίας του Τραμπ, η γεωπολιτική σημασία της Ευρώπης θα μειωθεί δραματικά.

Ο Τραμπ βέβαια δεν επιθυμεί την διάλυση ούτε του ΝΑΤΟ ούτε της ΕΕ.

Θα επιδιώξει όμως τον μετασχηματισμό και τον έλεγχο τους

. Αφενός μεν αναγκάζοντας τις πλούσιες δυτικο ευρωπαϊκές χώρες -και ιδίως την Γερμανία- να πληρώσουν περισσότερα για την άμυνα της γειτονιά τους κι αφετέρου δείχνοντας ότι έχει την δύναμη να προκαλέσει κι άλλες οικειοθελείς εξόδους από την ΕΕ χωρών πάνω στις οποίες ασκεί σημαντική επιρροή -Ιρλανδία, Πολωνία, κλπ-, εκβιάζοντας έτσι και οικονομικά όπου και όποτε μπορεί.

3) Στα του οικοπέδου μας τώρα. Καμία μεταβολή δεν θα υπάρξει στην πολιτική των ΗΠΑ όσο αφορά το Κυπριακό. Η Μεγαλόνησος έχει ήδη ξεπουληθεί.

Ενδεχομένως η συμφωνία για την δικοινοτική συνομοσπονδία -κι όχι ομοσπονδία όπως ανοήτως λένε- να έχει υπογραφεί μέχρι την λήξη της θητείας του Ομπάμια.

Ενδιαφέρον βέβαια θα έχει να δούμε την στάση των ΗΠΑ στο θέμα αυτό όταν η συμφωνία τεθεί σε ισχύ και οι «συγκρούσεις» μεταξύ των κοινοτήτων αναπόφευκτα ξεσπάσουν.

Καμία πρόβλεψη όμως δεν μπορεί να γίνει επί του παρόντος για αυτό το ζήτημα.

Θεωρητικά, πάντα, η Τουρκία θα πρέπει να αισθάνεται καλά με την εκλογή του Τράμπ.

Η σίγουρη δημιουργία ισχυρού Κουρδικού κράτους σε Ιράκ και Συρία τίθεται προς το παρόν σε αμφιβολία.

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τελικά κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί.

Ο Τράμπ δεν έχει ξεκαθαρίσει τις θέσεις του πάνω σε αυτά τα ζητήματα.

Παραμένει πάντως πολύ πιθανό το σενάριο της συνέχισης της πολιτικής των προκατόχων του στην Εγγύς Ανατολή.

Μονάχα με το Ιράν υπήρξε πιο ξεκάθαρος, εκτοξεύοντας κατηγορίες για την συνθήκη που υπέγραψε ο Ομπάμα με την Τεχεράνη σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα της τελευταίας λίγους μήνες νωρίτερα.

4) Όσο αφορά το ελληνικό δημόσιο χρέος ο Τράμπ είναι υπέρ μιας καθαρής ελληνικής χρεοκοπίας.

Βέβαια φαντάζεται την Ελλάδα ως επιχείρηση και όχι ως κράτος, αυτό όμως μικρή σημασία έχει, αφού νέο πρόγραμμα με την συμμετοχή του ΔΝΤ δεν πρόκειται να υπάρξει.

Άρα, το Βερολίνο θα πρέπει να αποφασίσει και να δράσει μονάχο βάζοντας το χέρι στην δική του και μόνο τσέπη και πουθενά αλλού.

Αυτό μπορεί πρακτικά να σημαίνει πως με την εκλογή του Τραμπ, κλείδωσε κι η έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη μετά την ολοκλήρωση του τρίτου μνημονιακού προγράμματος το 2018.

Φτωχοί μου Μενουμευρώπηδες κούνησε τα φτερά της μια πεταλούδα στην Φλόριντα και στην Πενσυλβάνια κι εσείς θα μείνετε χωρίς ευρώ -και ταυτότητα μαζί- στην τσέπη.

5) Ο Τραμπ θεωρεί πως το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής είναι προϊόν της κινεζικής προπαγάνδας και έχει δεσμευτεί να ακυρώσει την συμμετοχή των ΗΠΑ στην συνθήκη του Παρισιού.

Ακόμα λοιπόν κι αν οι αγορές της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου, του Τόκιο, της Σαγκάης και του Χονγκ Κονγκ επιβιώσουν της οικονομικής του πολιτικής, θα είναι πια βέβαιο πως μετά από 20-30 χρόνια θα τις καταπιούν τα κύματα των ωκεανών, η στάθμη των οποίων λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη θα ανέβει.

Υπέροχο τέλος για μερικές γενιές ηλιθίων που, παρά τα πολυάριθμα σημάδια, δεν κατάλαβαν πως ο καπιταλισμός σκοτώνει.

Δεν θέλησαν να καταλάβουν πως ο καπιταλισμός σκοτώνει όχι μονάχα τον άνθρωπο αλλά και τον πλανήτη όπου αυτός κατοικεί.

Στο μεταξύ, ας ελπίσουμε ότι, με την έλευση του Τράμπ, θα αφυπνιστούν συνειδήσεις, θα πάνε στον γεροδιάολο όλοι οι ψευτοαριστεροί που ξεπουλάνε τις ζωές μας στις τράπεζες και στα χρηματιστήρια, και ο κόσμος θα οργανωθεί για να διεκδικήσει μια καλύτερη και δίκαιη κοινωνία.

Αν πάλι όχι, ας απολαύσουμε το τέλος του κόσμου τουλάχιστον με την μορφή που τον ξέρουμε.

Venceremos, αλλιώς την έχουμε γ@μήσει.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ.Τα πραγματικά στοιχεία δείχνουν ότι – σε αντίθεση με τα όσα έλεγαν τα ΜΜΕ- πολύ λιγότεροι Αμερικανοί ψήφισαν σε αυτές τις εκλογές συγκριτικά με εκείνες του 2012 και πολύ περισσότερο με αυτές του 2008.

(Αγαπητέ Ηλία, ο Μπέρνι Σάντερς θα νικούσε τον Ντόναλντ Τραμπ. Εύκολα. Αλλά αυτό ακριβώς δεν ήθελαν οι ελίτ και τα λόμπι στις ΗΠΑ. Γιατί ξέρουν πως ο πόλεμος -και στις ΗΠΑ- είναι ταξικός. Οπότε, προτίμησαν την υπερσυστημική Χίλαρι Κλίντον, ώστε η ταξική ψήφος να πάει στον συστημικό Τραμπ και να εμφανιστεί ως φασιστική και ρατσιστική. Είναι θλιβερό το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ και όλα είναι στο δίπολο Δημοκρατικοί-Ρεπουμπλικανοί. Και τώρα, αντί να μιλάνε για την οικονομική ανισότητα στις ΗΠΑ, μιλάνε για το ποιανής τον κώλo είχε πιάσει ο Τραμπ. Ηλία, από τις δέκα πιο πλούσιες χώρες του κόσμου ως προς το κατα κεφαλήν εισόδημα -στις οποίες περιλαμβάνονται οι ΗΠΑ-, οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η χώρα με την μεγαλύτερη ανισότητα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς. Περιμένω ευχάριστα νέα από τα κινήματα στις ΗΠΑ. Αρκεί να ξεφύγουν από την υστερία της προσωπολατρείας και τους βλακώδεις ακτιβισμούς. Βλέπω πολλή υστερία -μετά τη νίκη του Τραμπ- και διάφορους ηλίθιους και ηλίθιες να μιλάνε με λατρεία για την πολεμοχαρή Χίλαρι Κλίντον, με όρους …φεμινισμού. Μιλάμε για πολλή βλακεία. Αλλά η βλακεία είναι σύνηθες χαρακτηριστικό των ακτιβιστών. Να είσαι καλά, Ηλία. Venceremos. Εκτός αν χάσουμε.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.