Ο μικρός θεούλης

refugeesΦίλε μου Πιτσιρίκο, εδώ που βρίσκομαι έχει τις τελευταίες δύο βδομάδες έναν υπέροχο χειμωνιάτικο καιρό με θερμοκρασίες κοντά στο μηδέν και πολύ ήλιο. Στην Ελλάδα διαβάζω τελευταία για χαμηλές θερμοκρασίες, για δυνατούς αέρηδες και τρικυμίες, για βροχές και χιονοπτώσεις.

Διαβάζω ακόμα και για την συμπεριφορά κάποιων ρασοφόρων καθαρμάτων στην Χίο που αρνήθηκαν να φιλοξενήσουν στις αίθουσες των ενοριών τους τα παγωμένα προσφυγόπουλα με τις μουσουλμάνες μανάδες τους.

Φυσικά, ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ –και συνάδελφος γυναικολόγος από ό,τι διαβάζω– κύριος Κουφάλας, πλένει ως συνήθως τα χεράκια του σαν τον Πόντιο Πιλάτο και σφυρίζει κλέφτικα.

Τα χεράκια του τρίβει από ικανοποίηση και το χριστεπώνυμο πλήθος του νησιού που περιμένει και προετοιμάζεται για να εορτάσει την πολλοστή έλευση του θεανθρώπου στην γη.

Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, δέντρα, στολίδια, κάλαντα.

Τα τελευταία από όλες τις γωνιές της Ελλάδας από παιδιά και μεγάλους ντυμένους με παραδοσιακές φορεσιές.

Στο Μαξίμου, στην Βουλή, στα Δημαρχεία.

Και φάτνες, φαντάζομαι, σε διάφορα σημεία των ελληνικών πόλεων.

Για όλους αυτούς λέω να γράψω μια μικρή ιστορία που λαμβάνει χώρα πολλά χρόνια πριν κάπου στην γειτονιά μας, και να τους την αφιερώσω.

Με αγάπη, πολλή αγάπη. Από την Εσπερία φυσικά.

Ο αέρας φυσούσε δυνατά και το κρύο ήταν αρκετά τσουχτερό.

Ξεκίνησαν δύο μέρες πριν μαζί, για να απογραφούν στον τόπο που γεννήθηκε αυτός πολλά χρόνια πριν.

Ήτανε πια γέρος, κουρασμένος και σαστισμένος από όλο αυτό το ξαφνικό κακό που τον είχε βρει και το οποίο δεν μπορούσε ούτε καν στους δικούς του ανθρώπους να μαρτυρήσει.

Η γυναίκα του νέα, να προχωρεί δίπλα του με την κοιλιά της φουσκωμένη και τα πόδια της βαριά.

Κουβαλά μαζί του την ετοιμόγεννη γυναίκα του και το παιδί που είχε μέσα στην κοιλιά της, ένα παιδί που δεν ήταν δικό του.

Ένα παιδί που το έστειλε ο θεός, που το έφερε λέει ο άγγελος μαζί με ένα άσπρο κρίνο, και που ανάθεμα το σόι του θα πρέπει να τα πιστέψει όλα αυτά και να προχωρήσει ξανά μπροστά τον κρύο αυτό δρόμο.

Μα είναι μεγάλος πια.

Και η Μαρία είναι καλή και την αγαπά αληθινά.

Δεν θα το άντεχε η συνείδησή του να την αφήσει μόνη κι αβοήθητη στον όχλο να την λιθοβολήσουν.

Τελεία και παύλα. Το παιδί αυτό θα γίνει δικό του.

Βυθισμένος για μια ακόμη φορά στις σκέψεις του αυτές, δεν πρόσεξε πως η Μαρία είχε μείνει παραπίσω και είχε καθίσει εξαντλημένη στην ρίζα ενός μοναχικού βράχου.

Σταμάτησε, έκανε μεταβολή κι ύστερα σιγά-σιγά πήγε κοντά της.

Ο άνεμος γύρω τους λυσσομανούσε.

«Ιωσήφ πονάω. Νομίζω πως δεν θα αργήσει η ώρα να γεννήσω».

Εκείνος της χάιδεψε τρυφερά το κεφάλι.

«Πρέπει να βρούμε κάπου να προφυλαχτούμε απόψε» της είπε.

«Μείνε εδώ. Εγώ πάω να βρω βοήθεια κι έρχομαι σε λίγο».

Χτύπησε πολλές πόρτες εκείνο το βράδυ.

Έκλαψε, παρακάλεσε, ικέτευσε για μια μικρή ζεστή γωνιά.

Για την γυναίκα και το παιδί.

Μάταια.

Αρνήθηκαν όλοι τους να δεχτούν στο σπίτι τους μέσα στην νύχτα, την «άγια» νύχτα, δύο -και σε λίγο τρεις- ξένους.

Έβρισε, απείλησε, πρόσφερε χρήματα.

Τίποτα. Δεν δέχονταν στα μέρη αυτά τους ξένους.

Στο τελευταίο σπίτι που τον διώξανε, υπήρχε δίπλα ένας στάβλος και παρακάλεσε τον ιδιοκτήτη να τους αφήσει να περάσουν το βράδυ τους εκεί.

«Ο στάβλος είναι για τα ζώα μου» του είπε ξερά, «δεν είναι για τους ξένους».

Πήρε ξανά με δάκρυα στα μάτια τον δρόμο πίσω για να βρει την Μαρία εκεί που την είχε αφήσει.

Τα μάτια του πάγωσαν με το θέαμα που αντίκρυσαν.

Η Μαρία –όσο εκείνος έλειπε– είχε γεννήσει.

Μονάχη, καθισμένη στην ρίζα του βράχου, με το νεογέννητο στην αγκαλιά.

Και οι δύο νεκροί.

«Πού είναι το έλεος σου, Θεέ μου; Πού είναι η δικαιοσύνη σου;» ούρλιαξε με μανία.

Μετά ξεσπώντας σε δυνατούς λυγμούς ξάπλωσε χάμου κι αγκάλιασε το παιδί και την γυναίκα.

refugees-1Λίγο πριν κλείσει τα μάτια του, είδε ένα μεγάλο φωτεινό άστρο ψηλά στον ουρανό να σβήνει.

Καλά Χριστούγεννα στους σκατόψυχους του κόσμου αυτού.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Φίλε Ηλία, γιατί ο Ιωσήφ και η Μαρία δεν έμειναν στην πατρίδα τους; Γιατί δεν έκαναν απογραφή στη Ναζαρέτ και πήγαν στη Βηθλεέμ; Γιατί ήταν ετεροδημότες; Η Μαρία και ο Ιωσήφ φταίνε που πέθανε το μωρό. Ηλία, μην δίνεις σημασία, προσπαθώ να σκέφτομαι σαν φιλελές, γιατί έχει μεγάλη πλάκα. Ηλία μου πολύ όμορφο το κείμενό σου. Βέβαια, ελάχιστοι θα το νιώσουν πραγματικά. Αλλά μόνο αυτούς αγαπάμε, μόνο αυτοί έχουν σημασία. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.