Σου γράφω πάλι από ανάγκη

Φίλε πιτσιρίκο
Απλά σου γράφω πάλι από ανάγκη.
Όχι η ώρα πέντε το πρωί, γιατί ήταν η ώρα που γύρισα σπίτι.
Ξεκινώντας, το μέγα θέμα της ημέρας -αλλά και ένα από τα μεγάλα του έτους που μας αφήνει- είναι ο θάνατος του Φιντέλ Κάστρο.

Η σημασία της παρουσίας του για την παγκόσμια ιστορία είναι αδιαμφισβήτητη και τεράστια.

Φυσικά, υπάρχουν πολλοί που έχουν γράψει άπειρα βιβλία, άρθρα, αναλύσεις, μελέτες, διδακτορικά κλπ για την εμβληματική αυτή μορφή και την πορεία της, όπως και για τη σημασία, την αξία,την ιστορία της κουβανικής επανάστασης και το πόσο επηρέασε τις παγκόσμιες εξελίξεις, την παγκόσμια ιστορία, την παγκόσμια σκέψη και τα ρέστα.

Βέβαια, δυστυχώς, όπως σου έγραψα και στο «Επαναστατική γυμναστική χωρίς ελπίδα», η κατάληξη της επανάστασης φαίνεται τώρα σε μια εποχή όπου τα πάντα και παντού ορίζουν οι αγορές, με λίγες εξαιρέσεις, όπως για παράδειγμα η Ισλανδία, που αναφέρεις σε πολλά κείμενα σου, όπως και πολλοί φίλοι που σου γράφουν.

Βέβαια όλη αυτή η παγκόσμια και απόλυτη κυριαρχία των αγορών έχει οδηγήσει σε τρομακτικά προβλήματα και αδιέξοδα τον πλανήτη με αύξηση των οικονομικών ανισοτήτων μεταξύ πλούσιων και φτωχών ανθρώπων, αλλά και πλούσιων και φτωχών χωρών, με άνοδο ακραίων πολιτικών αντιλήψεων και πολιτικών που κανείς δεν ξέρει πού θα οδηγήσουν.

Ίσως και σε μεγάλους πολέμους, καθώς ο συνδυασμός του άκρατου οικονομικού ανταγωνισμού αλλά και του ρατσισμού και της ξενοφοβίας είναι πολύ κακό μείγμα.

Όσον αφορά το θέμα των προσφύγων, θα πω μια απλή -ίσως απλοϊκή- σκέψη.

Όσοι στο στρατό έχουμε πάει μια απλή άσκηση για μια βδομάδα με τη διαμονή στο βουνό, στις ανάλογες συνθήκες κλπ, μετά και τι δε λέγαμε για το τι τραβήξαμε, πόσο δύσκολα περάσαμε και τα ρέστα.

Φυσικά, μιλάω για την πλειοψηφία γιατί υπάρχουν και κάποιοι που αυτά τα γουστάρουν.

Σκεφτείτε λοιπόν ποιά είναι η πραγματικότητα και η καθημερινή επιβίωση των ανθρώπων αυτών που για πολλούς μήνες διαβιούν σε άθλιες συνθήκες, πολλές φορές χωρίς θέρμανση, χωρίς ζεστό νερό -ίσως και καθόλου νερό-, με λίγο και κακό φαγητό και τα ρέστα.

Και πείτε μου, αν όλα αυτά αντέχονται όχι από γυναικόπαιδα αλλά ακόμη και από ψημένους άντρες.

Για να μη τα βλέπουν κάποιοι με απαξιωτικό έως και απάνθρωπο τρόπο.

Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους ήταν αυτό που λένε οι φιλελέδες και οι ελληναράδες «νοικοκυραίοι».

Και είχαν ποιότητα ζωής, μέχρι που ο πόλεμος των ξένων συμφερόντων κατέστρεψε τις ζωές, τις οικογένειες και τις περιουσίες τους.

Και όσοι τα λένε αυτά,ας σκεφτούν οτι κάποια στιγμή ίσως βρεθούν στη θέση τους.

Φτάνει πια η τόση ανοησία.

Το «Χαλαρά σε λέω» -που σου είχα γράψει- ήταν κωμικό για άλλες πιο εύκολες εποχές,αλλά τώρα είναι επικίνδυνο.

Αυτά τα λίγα

Μ.
Παόκι

(Αγαπητό Παόκι, όλο και πιο σοφός γίνεσαι. Θα σε διώξουν από την Θύρα 4. Ή μπορεί να γίνει σοφή όλη η Θύρα 4. Και τότε, το έχουμε. Θα τουμπάρει ο κόσμος. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.