Α ρε χρόνε αλήτη

Ήθελα να γράψω εδώ και μέρες, αλλά τι να γράψω, Πιτσιρίκο μου; Για το πώς πέρασα τα Xmas που λένε και οι αγγλοσάξωνες, και πώς περιμένω την πρωτοχρονιά να γιορτάσω; Τι να γιορτάσουμε πια; Χορτάσαμε από λόγους να χαιρόμαστε, μόνο αγάπη και χαρά γύρω μας και δεν ξέρω πόσο άλλο να χαρώ.

Θα μου πεις αν έχω πάθει κατάθλιψη, και σαν δεν ντρέπομαι κοντζάμ ψυχίατρος και τα ρέστα. Όχι, μια χαρά είμαι και καθόλου στεναχωρημένος.

Δεν έχω κανέναν απολύτως λόγο να είμαι λυπημένος αλλά και κανέναν λόγο να είμαι πιο χαρούμενος από τις υπόλοιπες 360 ημέρες του χρόνου.

Μας έχουν βάλει στο κεφάλι ντε και καλά πως μόνο αυτή την περίοδο πρέπει να είμαστε αυθόρμητα χαρούμενοι, οπότε τις υπόλοιπες ημέρες μπορούμε να είμαστε και ένα μάτσο χάλια, αφού δεν γεννοβολάει η Παναγία.

Αντιστέκομαι ενεργά!

Είμαι χαρούμενος/λυπημένος/εκνευρισμένος/ευχαριστημένος, ανάλογα με αυτό που μου τυχαίνει σε κάθε περίοδο.

Δεν έχει να κάνει με τον μήνα και τη γιορτή.

Άσε που δεν έχω παιδιά, οπότε δεν χρειάζεται να προσποιούμαι ώστε να μην χαλάω την μόστρα.

Εχθές, ήμουν με τη γυναίκα μου στο σπίτι ενός φίλου.

Ο Θωμάς, παιδίατρος, γεννημένος και μεγαλωμένος στην Αφρική και με μερικές από τις καλύτερες ιστορίες που μπορείς να ακούσεις.

Λατρεύει την Αφρική και, εκτός από την πατρίδα του, το Μπουρούντι, πάει σε διάφορες άλλες χώρες όποτε έχει την ευκαιρία.

Μας διηγούταν λοιπόν εχθές για μια πρωτόγονη φυλή στην Αιθιοπία, όπου ταξίδεψε πρόσφατα.

Εκεί λοιπόν δεν υπάρχει η έννοια του χρόνου όπως την αντιλαμβανόμαστε εμείς.

Δεν υπάρχουν ημέρες της εβδομάδας, μήνες, χρόνια και ώρα.

Τα πάντα γίνονται όταν είναι έτοιμα να γίνουν, ούτε πριν ούτε μετά.

Ένα αγόρι μπορεί να συμμετάσχει στην τελετή ενηλικίωσης ακόμα και αν είναι πολύ μικρό, γιατί απλά αισθάνεται πως είναι πλέον άντρας.

Δέκα μέρες πριν γίνει η τελετή, δένουν σκοινιά με δέκα κόμπους, τα μοιράζουν και κάθε μέρα κόβουν έναν κόμπο έτσι ώστε, όταν οι κόμποι τελειώσουν, να ξέρουν όλοι πως είναι η ημέρα που θα συναντηθούν για την γιορτή.

Ο Θωμάς προσπάθησε να τους εξηγήσει τι δουλειά κάνει.

Δεν μπορούσαν να το καταλάβουν. Έχουν πέντε βότανα για τα πάντα· ή γίνεσαι καλά ή ήρθε η ώρα σου και άντε στο καλό γιατί έχουν άλλοι σειρά.

Έτσι μας τα έλεγε ο Θωμάς με τον μοναδικό του τρόπο, τρανταχτά και φωναχτά και με χρωματισμούς της φωνής πολύ περίεργους.

Πάντα μου φαίνονταν αστείος ο τρόπος που μιλάει ο Θωμάς, μέχρι που τον άκουσα μια μέρα να μιλάει Σουαχίλι στο τηλέφωνο.

Είναι η προφορά των Σουαχίλι που ακούγεται, και δεν μπορεί να την αποτινάξει με τίποτα, όποια γλώσσα και να μιλάει.

Λέει λοιπόν κάποιος στην παρέα, δεν θα ζουν πολύ εκεί κάτω, χωρίς γιατρούς και φάρμακα.

Οπότε, μου ήρθε αυθόρμητα η απάντηση: ζουν μια ζωή…

Δεν ζουν τόσα χρόνια, γιατί δεν μετράνε χρόνια.

Δεν πολεμάνε συνέχεια με την ιδέα του θανάτου και δεν μετράνε τα λεπτά και τις ώρες.

Δεν έχουν άγχος, γιατί δεν πρέπει να αποκτήσουν κάτι.

Το αγόρι διαλέγει τη γυναίκα, αν η γυναίκα δέχεται, τότε δίνει ο πατέρας του στον συμπέθερο 30 αγελάδες και τέρμα. Αυτή είναι η μεγάλη συναλλαγή μιας ζωής.

Μου κάνει πάντα εντύπωση πόσο γελάνε στις φωτογραφίες τα παιδιά.

Εκατό φωτογραφίες με μπόμπιρες μου έχει δείξει ο Θωμάς, εκατοντάδες μπόμπιρες με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά, σε όλες τις χώρες της Αφρικής.

Έλεγε ο Θωμάς: πήγαμε εκεί κάτω και τους πουλήσαμε ύφασμα για ρούχα ενώ τους έκαιγε ο ήλιος και παπούτσια ενώ τους τρύπαγαν τα αγκάθια, και εννοείται πως, όταν φόρεσαν ρούχα και παπούτσια, τους άρεσαν.

Αλλά τι καταφέραμε;

Να τους κάνουμε να αγχωθούν για να βρουν λεφτά να πάρουν καινούργια όταν χαλάνε τα παλιά.

Ο τρόπος με τον οποίο οι Ευρωπαίοι διεισδύουν και καταστρέφουν τον τρόπο ζωής των άλλων είναι εκπληκτικός.

Και έχουμε και έτοιμη την ατάκα “αυτοί τρώγονταν μεταξύ τους, πριν πάμε εμείς εκεί κάτω”.

Υπάρχει μια ειρωνεία όταν λέγεται κάτι τέτοιο από αυτούς που έριξαν ατομικές βόμβες, εμπρηστικές βόμβες, χημικά και βιολογικά κατασκευάσματα που προκαλούνε τερατογένεση δυο και τρεις γενιές αργότερα, που εξολόθρευσαν κόσμο σε βιομηχανική κλίμακα και ακόμα συνεχίζουν να τραβάνε τον ίδιο δρόμο.

Γ@μα μας τους λευκούς και τις μ@λακίες μας…

Εγώ λέω να καταργήσω το ημερολόγιο, Πιτσιρίκο μου.

Όπως είπα στην αρχή, οι γιορτές και τα γενέθλια και όλα αυτά δεν σημαίνουν έτσι κι αλλιώς τίποτα.

Απλά, επειδή θυμάμαι τις σκέψεις που είχα όταν έκλεισα τα τρίαντα και τα σαράντα, λέω να βάλω ένα φρένο και να μην ασχοληθώ ποτέ πια με αυτό.

Τέρμα οι απολογισμοί, τέρμα οι πολλές σκέψεις για το παρελθόν και τα πολλά σχέδια για το μέλλον.

Φτάνει με το “μεγαλώνω και να δω τι θα κάνω”.

Τίποτα δεν θα κάνω, μου γύρισαν τα άντερα να κάνω και να μην σώνω.

Θα ρίχνω μια κλεφτή ματιά, ίσα να διαπιστώνω πως ήρθε η ημέρα να πάω στη δουλειά, θα δένω σε ένα σκοινί όσους κόμπους όσα τα δάχτυλα του ενός χεριού και θα κόβω κάθε ημέρα έναν πριν πάω για δουλειά.

Όταν τελειώνει, θα δένω όσους κόμπους όσα τα χέρια μου και θα κόβω έναν κάθε ημέρα που κάθομαι, και φτου ξανά από την αρχή.

Πες το αυτό στους προτεστάντες, που κοντεύουν να βάλουν ρολόγια ακόμα και μέσα στην τουαλέτα…

Και βάζουν που βάζουν ρολόγια, βάζουν τα γ@μημένα με τους δείκτες, να ακούγεται το τικ-τακ και να σου κόβει στιγμές από την ύπαρξη, κάθε φορά ένα τικ ή ένα τακ πιο κοντά στο τέλος.

Ενεργή αντίσταση στην ίδια την έννοια του χρόνου που περνάει, φίλε Πιτσιρίκο!

Αυτό θα κάνω από εδώ και πέρα. Α σιχτίρ, και πολύ ασχολήθηκα.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την τροπική -μη γελάς, πιο πολύ κρύο κάνει στο χωριό μου στην Ελλάδα από εδώ- Σκανδιναβία.

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, έβλεπα που είχες καιρό να γράψεις και σκεφτόμουν πως θα είναι οι Σουηδοί τίγκα στα ψυχολογικά και δεν προλαβαίνεις να μοιράζεις ψυχοφάρμακα. Πάντως, και στην Ελλάδα θα είχες πολλή δουλειά τα τελευταία χρόνια· μην έρθεις, όμως, γιατί είναι άφραγκοι και δεν θα σε πληρώνουν. Βασίλη, τα φετινά Χριστούγεννα στην Ελλάδα δεν έχουν και πολύ ψυχαναγκασμό για χαρά. Σχεδόν δεν καταλαβαίνεις πως είναι Χριστούγεννα. Στην Ελλάδα, κάθε μέρα πια είναι ίδια με την προηγούμενη και την επόμενη. Αυτό είναι το καλό της αφασίας που ακολούθησε την χρεοκοπία και τα Μνημόνια. Ούτε μέρες υπάρχουν στην Ελλάδα, ούτε χρόνος. Ζούμε σαν να μην υπάρχει αύριο -που μάλλον δεν υπάρχει- αλλά το πρόβλημα είναι πως ζούμε σαν να μην υπάρχει ούτε σήμερα. Όπως πάει το πράγμα, θα πεθαίνει κάποιος και θα λέμε “κοίτα τον τυχερό, γλίτωσε”. Βασίλη, να περνάει ο καιρός να έρθει το καλοκαίρι, να φύγω από την Αθήνα. Στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι μας εξηγούσε ένας φίλος γιατρός πώς το νερό ξεπλένει την αύρα μας. Γι’ αυτό θέλω να είμαι μέσα στην θάλασσα συνέχεια. Βασίλη, έπρεπε να έχω γίνει ψυχογιατρός, να είμαστε συνάδελφοι. Νομίζω πως το έχω. Θα έκανα μεγάλη καριέρα. Αλλά δεν μπορώ πια τους πολλούς ανθρώπους. Μόνο τους φίλους μου μπορώ. Εντάξει, εκτός Αθήνας, είμαι πολύ κοινωνικός. Να είσαι καλά, Βασίλη. Και να θυμάσαι πως ο χρόνος δεν υπάρχει. Οι άνθρωποι έφτιαξαν τον χρόνο, για να ορίσουν την κίνησή τους στο χώρο. Και τελικά, τους έφαγε τη ζωή. Φιλιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.