Κάθε τέλος δεν είναι μια αρχή

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Χαράματα Χριστουγέννων. Η χρονιά έχει τελειώσει ήδη μέσα στο μυαλό μου. Το 2016 ήταν ένα έτος που μας τρομοκράτησε πολιτικά και οικονομικά, χωρίς όμως να παραλείψει να μας απελπίσει καλλιτεχνικά και πνευματικά.

Πώς να περιγράψεις μια χρονιά που μια πορτοκαλί περούκα παίρνει στα χέρια εκατομμύρια ψυχές ανθρώπων, ενώ τόσες καλλιτεχνικές ψυχές πληρώνουν τον οβολό τους και μπαίνουν τη βάρκα διασχίζοντας τον ποταμό Αχέροντα με προορισμό την αγκαλιά του Άδη;

Βέβαια, η αξία μιας ανθρώπινης ζωής, διάσημης ή όχι, έχει μοναδική αξία.

Όμως, κάποιες ψυχές δημιουργούν ρεύματα, μαγεύουν άλλες.

Χρωματίζουν τον κόσμο και ανοίγουν τις κουρτίνες στο σκοτάδι που θέλουν να μας βυθίσουν όλοι εκείνοι που κάθονται στους υψηλούς θρόνους και στις χρυσές πολιτικές καρέκλες.

Δεν είχα σκοπό να δώσω σημασία σε αυτή τη χρονιά που έμοιασε με ένα σουρεαλιστικό live-action πείραμα σε στυλ “Die Welle” και “Battle Royale”.

Όμως, συνειδητοποίησα ανάμεσα σε όλες τις άλλες δυνάμεις που έχουμε να πολεμήσουμε -πολιτικές καρικατούρες, ρεύματα ηλιθίων και την γενική ανυπαρξία βαθιάς σκέψης και προσπάθειας-, έχουμε να πολεμήσουμε το χρόνο.

Αυτός είναι πιο αμείλικτος και απόλυτος από κάθε Trump, Merkel, Obama και άλλα κατακάθια της σύγχρονης πολιτικής.

Αφορμή για να σου γράψω είναι η ξαφνική αναχώρηση του George Michael, η μάχη που έχασε η Carrie Fisher και το πέρασμα της Vera Rubin στην άλλη γαλαξιακή όχθη.

Βέβαια, το 2016 δεν έχασε χρόνο, δείχνοντάς μας τις προθέσεις του από τον περασμένο Γενάρη που πηρέ ένα από τα μεγαλύτερα προσωπικά μου είδωλα αν όχι το μεγαλύτερο, το David Bowie.

Το ερώτημα που δημιουργείται με κάθε θάνατο είναι «Και τώρα τι;».

Οι προηγούμενες γενιές καλλιτεχνών και επιστημόνων εξανεμίζονται χωρίς να υπάρχουν κάποιοι να τους αντικαταστήσουν ή να τους εκτιμήσουν.

Ποιος θα πολεμήσει με τη μουσική του τον ρατσισμό, τον καθωσπρεπισμό και θα υποστηρίξει την σεξουαλική/κοινωνική ελευθερία όπως πολλοί από όσους πέθαναν φέτος;

Πόσοι από τις -μεγάλης εμβελείας- προσωπικότητες του σήμερα θα ξεχάσουν πόσα likes, tweets και exposure παίρνουν και θα δοθούν στη τέχνη.

Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν εκεί έξω και έχουν ακολούθους.

Απλά, αισθάνομαι ότι ζούμε σε μια χλιαρή εποχή που βγάζουμε χλιαρές φωνές με χλιαρά μηνύματα που ακόμα και αν έχουν ένα σκοπό να υπηρετήσουν τον χάνουν μέσα στο ανελέητο παιχνίδι των media και των εντυπώσεων.

O David, o George, ο Leonard, o Prince, η Harper Lee, o Gene Wilder πολέμησαν για τα ιδανικά τους, εξέφρασαν πράγματα καινούργια για την εποχή τους.

Είτε κέρδισαν, είτε έχασαν, προσπάθησαν και αυτό είναι που μετράει.

Φοβάμαι ότι για να εκπαιδεύσουμε τις επόμενες γενιές θα πρέπει να πηδήξουμε δυο τρεις φουρνιές ενδιάμεσα που απλά φυτοζώησαν αναπολώντας (ή και αγνοώντας) τις δόξες των προηγούμενων, αντιγράφοντας τους με εικονολατρική ευλάβεια και ύψιστο φαρισαϊσμό.

Παράλληλα, οι γενιές αυτές δεν έχτισαν κάτι για τους επομένους, εγκλωβισμένοι σε μια πολιτική, κοινωνική και πνευματική καραντίνα στην οποία γεννήθηκαν, από την οποία δεν προσπάθησαν ούτε να αποδράσουν αλλά ούτε και να την συνειδητοποιήσουν.

Η απραξία και η αμάχη παραδοχή είναι συνενοχή και ίσως η χειρότερη μορφή της.

ΟΧΙ η αλλαγή δεν έρχεται με likes και shares.

Βέβαια, στο στάσιμο πνευματικά κόσμο που ζούμε -γιατί από τεχνολογία να φανέ και οι κότες-, τα likes και shares αχνοφαίνονται σαν ο ύστατος τρόπος να ξυπνήσεις κάτι στους άλλους που κοιμάται τόσο βαθιά μέσα τους που πρέπει η πραγματικότητα να τους χτυπήσει με μπαλτά για να νοιώσουν.

OΧΙ δεν θα χρειάζεται να γυρίσει πίσω ο David.

Αυτό που χρειάζεται είναι τα μυαλά του τώρα να αρχίσουν να εκφράζουν την εποχή τους και να σώσουν τους εαυτούς τους με τα όπλα της, όχι δανειζόμενοι αγώνες και φωνές άλλων.

Εμπνεόμενοι ναι, οχι σκλαβοι της.

H χρονιά τελειώνει σε λίγες μέρες μέσα στις οποίες όλο και κάποιος άλλος θα πεθάνει για να μας θυμίσει πόσο κοντά στον πάτο είμαστε.

Το πρόβλημα βλέπεις δεν είναι ότι πεθαίνει κόσμος. Το πρόβλημα είναι ότι μόνο σε εκείνες τις στιγμές βγαίνουμε από το καβούκι μας να σχολιάσουμε την αξία τους, να δείξουμε την θλίψη μας στο κόσμο σαν καλές μοιρολογίστρες και μετά να βουλιάξουμε πάλι στη μετριότητα και κωματώδη κατάσταση που μας χαρακτηρίζει.

Το 2017 δεν θα είναι μια καινούργια αρχή όπως όλοι προσεύχονται να είναι.

Η χρονιά που έρχεται θα είναι δυσκολότερη και πιο βίαιη.

Να ξεκαθαρίσω κάτι για όλους όσους θέλουν να φύγει το 2016:

Όταν τελειώνει ένας χρόνος, οι 365 μέρες του δεν εξανεμίζονται.

Ο επόμενος δε ξεκινά με clean slate.

Αντιθέτως, κουβαλά τα βάρη, τις αποφάσεις, τις ψυχές και τις αμαρτίες του προκατόχου του.

Η βαθιά πίστη σε αυτήν την πεποίθηση σημαίνει ότι οι ελπίδες μας είναι κενές, αβάσιμες αλλά και σηματοδοτεί μια βαθιά έλλειψη ιστορικής συνείδησης και λογικής.

Δε θέλω να μαυρίζω τις γιορτές αλλά πια δεν είναι επιλογή, είναι καθημερινότητα.

Οι γιορτές δεν μπορούν να λειτουργήσουν σαν κουκούλι προστασίας.

Οι γιορτές θα έχουν νόημα, όταν η κοινωνία μπορεί να εκτιμήσει τη σημασία τους.

Μέχρι τότε, καλά κρασά που θα λέγε και η μάνα μου, όχι Καλά Χριστούγεννα.

Α και fun fact των χριστουγεννιάτικων διακοπών μου, αυτή τη εβδομάδα έρχομαι Ελλάδα και διάβασα ότι θα χει πολικό ψύχος.

Είπα να μην χάσω τον λατρευτό καιρό της Ολλανδίας και σε μαμά-πατρίδα edition…

Πιτσιρίκο, να ‘σαι καλά και ελπίζω να κρατάς γερά…

Με αγάπη

Ειρήνη από Άμστερνταμ

Υ.Γ Ήμουν κι εγώ στη συναυλία του George Michael στην Αθήνα. Κι εγώ είχα τραβήξει την κολλητή μου μαζί τότε. Ούτε κι εκείνη το μετάνιωσε…

(Αγαπητή Ειρήνη, δεν πενθούμε τους ποπ σταρ που πεθαίνουν, τα νιάτα μας πενθούμε. Πέρα από το ποιους από αυτούς τους τραγουδιστές αγαπούσε ο καθένας μας περισσότερο, ήταν το soundtrack των νιάτων μας. Επίσης, ο θάνατός τους μας θυμίζει πως έρχεται η σειρά μας. Για τον εαυτό του κλαίει πάντα ο άνθρωπος, όχι για αυτόν που πέθανε. Όσο για τη μουσική, έχω παρατηρήσει πως, για να χορέψει ο κόσμος σε πάρτι, πρέπει να παίζονται τραγούδια νεκρών μουσικών. Χορεύουν οι ζωντανοί τα τραγούδια των νεκρών. Γιατί τα τραγούδια των ζωντανών μουσικών είναι μέσα στην κατάθλιψη. Επίσης, είναι μέσα στη βαρεμάρα. Όχι άλλες Adele και Beyonce. Γκώσαμε στην πλαστικούρα. Έχουμε καταντήσει στα πάρτι να κάνουμε κέφι με τους Abba που τους κοροϊδεύαμε. Κακώς τους κοροϊδεύαμε, βέβαια, γιατί ήταν καλοί μουσικοί. Το 2016 ήταν μια πολύ καλή χρονιά γιατί είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εντάξει, όχι και πολύ ζωντανοί αλλά κάτι κουνιέται ακόμα. Το 2017 μάλλον θα είναι κόλαση. Ελπίζω να επιζήσουμε. Με λίγη τύχη θα τα καταφέρουμε. Οπότε, να μου γράψεις και στο τέλος του 2017, να δούμε πόσοι ποπ σταρ θα έχουν απομείνει. Όσο για τον χρόνο, όπως έγραψε και ο George, “So maybe we should all be praying for time”. Να είσαι καλά. Καλή χρονιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.