Οικειοθελής ιδρυματοποίηση

Αγαπητέ φίλε Πιτσιρίκο,
αρκετό καιρό δεν σου έγραψα γιατί λίγο εσύ, λίγο ο Ηλίας, ο Άρης και κάποιοι ακόμα τα λέγατε και δεν είχα κάτι να προσθέσω για να γίνουμε σοφότεροι.
Σήμερα το βράδυ όμως… κάτι θα ήθελα να βάλω σ’ αυτή τη συζήτηση που μάλλον θα κρατήσει χρόνια (γεροί να ‘μαστε).

Σ’ αυτόν τον τόπο που η γκρίνια ταυτίστηκε με την αντίσταση και μάλλον βολεύτηκαν όλοι στην ηδονή της.

Τι πρέπει να γίνει για να επέλθει κάποτε η Νέμεσις μετά την πολυετή ύβρη που προκλήθηκε;

Θα μπορούσε άραγε να ήταν διαφορετικά τα πράγματα;

Σίγουρα όχι, μιας και όπως φαίνεται κανένας δεν έχει όνειρα για μια άλλη ζωή πέρα από αυτή που ζει.

Και μιλάω για Όνειρα, πραγματικά Όνειρα. Όχι καταναλωτικά σχέδια που, όταν δεν πραγματώνονται, οδηγούν στη μανιοκατάθλιψη.

Γιατί τα πραγματικά Όνειρα δεν αφορούν τη μικρή ζωή σου, αλλά τον Άνθρωπο. Γι αυτόν παλεύεις, γι αυτόν θυσιάζεσαι.

Το φαντασιακό όμως κυριάρχησε έναντι του πραγματικού, η λήθη έναντι της αλήθειας, η κατανάλωση έναντι της ηθικής, ο ατομικισμός έναντι του ατόμου, η ασφάλεια έναντι της ελευθερίας…!

Η φτώχεια με αξιοπρέπεια αντέχεται, αγαπητέ μου φίλε, γιατί την εξαφανίζει την κονιορτοποιεί και την κάνει πλούτο ψυχής.

Η φτώχεια με την ξεφτίλα του δουλοπρεπή ζητιάνου που παρακαλάει τον ηγεμόνα του να τον λυπηθεί δεν αντέχεται.

Και αυτός ο λαός σέρνεται δεκαετίες τώρα εκλιπαρώντας το έλεος των αφεντάδων του. Πώς αλλιώς το ρουσφέτι θα γίνονταν κοινός τόπος και πρακτική;

Το 1974 αυτός ο λαός δέχτηκε η «δημοκρατία» να έρθει με το αεροπλάνο, χωρίς να έχει ανατρέψει τη χούντα, το 2010 δεν εξαφάνισε από προσώπου Γης το πολιτικό προσωπικό που κατέστρεψε την Ελλάδα και το 2015 δεν κατέβηκε στο δρόμο, όταν έγινε πραξικόπημα εναντίον της βούλησης του, για να ανατρέψει τους πραξικοπηματίες και να επιβάλει το «όχι» του.

Χιλιάδες Ελλήνων έφυγαν όλα αυτά τα χρόνια στο εξωτερικό προσπαθώντας λέει να βρούνε δουλειά. Και εγώ θα ρωτήσω σκληρά : τι έκαναν άραγε όλα αυτά τα χρόνια για να μην συμβεί αυτό;

Κοιτούσαν τη δουλίτσα τους και ψήφιζαν αυτούς που τους κατέστρεφαν.

Και όταν συνέβη. Τι;

Απλά έφυγαν.

Έτσι με θράσος, χωρίς αυτοκριτική, χωρίς προσπάθεια να αλλάξουν, χωρίς αγώνα, χωρίς θυσία.

Απλά έφυγαν.

Εκατοντάδες χιλιάδων Ελλήνων με σχέδια ατομικά, χωρίς κοινωνικά όνειρα. Άραγε για τη ΒΙΟΜΕ δεν είχαν ακουστά;

Και δεν είναι πείραμα, όπως υβριστικά ονομάζεται, αλλά το πάθος αυτών των ανθρώπων να ζήσουν και να υπάρξουν με αξιοπρέπεια.

Θα μπορούσαν να υπάρχουν εκατοντάδες τέτοια σημεία σε όλη την Ελλάδα, που θα έμπαιναν μέσα οι εργάτες και θα δούλευαν με θράσος και θάρρος ενάντια σε αυτούς που τους έκοψαν τη ζωή.

Και θα γίνονταν αφεντάδες της ζωής τους.

Αυτοί στη Βουλγαρία και στην Αλβανία, εμείς στην Ελλάδα ανταγωνιστές τους με τίμια προϊόντα σε τίμια τιμή!

Αλλά αυτοί όλοι επέλεξαν να γίνουν ξανά ύλη προς εκμετάλλευση, αυτή τη φορά στο εξωτερικό.

Για να σωθούν οι ίδιοι, βάζοντας για μια ακόμα φορά μπροστά τα παιδιά τους σε μια ψευδεπίγραφη ευθύνη.

Ξανά δούλοι για τα παιδιά μας!

Αλλά ποιο παιδί άραγε έχει ανάγκη δούλους γονείς;

Και αυτό είναι ακόμα ένα κομμάτι που ξεγυμνώθηκε λόγο της κρίσης και δεν μπορεί να κρυφτεί. Αποκαλύφθηκε.

Ο μέσος Έλληνας δεν είναι κοινωνικοποιημένος, αλλά ο καθένας έχει μια Ελλάδα δικιά του και μέσα σε αυτήν, αυτός, φοβικός, ο μοναδικός κάτοικος.

Δες ακόμα και στα «κινήματα» τι συμβαίνει.

Διαδηλώσεις κατακερματισμένες σε εργασιακές και ιδεολογικές συντεχνίες.

Και ακόμα πιο βαθιά ο καθένας συντεχνία με τον εαυτό του, με το συμφέρον του.

Η τέχνη τις τελευταίες δεκαετίες νομίζω ότι είναι η εικόνα της πραγματικότητας.

Ο απόλυτος αυτισμός. Αυτιστικοί καλλιτέχνες, αυτιστικοί λογοτέχνες, αυτιστικοί πανεπιστημιακοί αυτιστικοί πολίτες.

Η οικειοθελής ιδρυματοποίηση ενός λαού.

Ξεπουλημένοι δάσκαλοι, δουλοπρεπής λαός.

Και με όλα αυτά πώς άραγε δεν θα γίνονταν αποκρουστική η επανάσταση στην Κούβα και ο ίδιος Φιντέλ «δικτάτορας»;

Και από την άλλη πλευρά, δεν θα έτρεχαν οι ξεπουλημένοι να εκμεταλλευθούν το γεγονός πουλώντας «αριστεροσύνη», ενώ ξεπούλησαν τα πάντα;

Δεν σου έκανε εντύπωση με τι μένος και ψέματα συζητήθηκε η ζωή και ο θάνατος του Κάστρο στην Ελλάδα της παρακμής, της φτώχειας και της δουλοπρεπούς ξεφτίλας;

Μα αν αναγνώριζαν το πάθος ενός λαού να ζει ελεύθερος με τους δικούς του κανόνες και το κόστος της ελευθερίας, θα έπρεπε να αναγνωρίσουν άμεσα το πόσο γλοιώδεις δούλοι είναι οι ίδιοι.

Γι’ αυτό και τέτοια πρεμούρα για να αποδείξουν ότι δεν υπάρχουν πουθενά αξιοπρεπείς, άρα παντού είναι σαν και αυτούς.

Και από την άλλη ταύτιση, των άλλων, με μια επανάσταση σε φαντασιακό επίπεδο.

Εκπορνευμένοι μικροαστοί που για ένα σάπιο μικροσυμφέρον ξεπουλάνε και την μάνα τους την ίδια.

Μια καριέρα για να την πούνε στους άλλους, μια ζωή για να «δείξουν» στους άλλους, ένας τυφλός εγωκεντρισμός ζώντας όμως την ζωή κάποιου άλλου και ποτέ όμως τη δική τους.

Κρίμα που σε αυτόν τον τόπο κάποτε ο άνθρωπος έκανε το σημαντικότερο βήμα της ιστορίας του και πέρασε από το Μύθο στο Λόγο, σήμερα να πεθαίνει μέσα σε τέτοια δυστοπία!

Δεν ξέρω πραγματικά, αν ποτέ η ανάγκη γεννήσει το φως και αυτός ο λαός θα σταματήσει να είναι ένα ψωροπερήφανο κενοτάφιο.

Αλλά όπως είπε και ο Αγγελόπουλος με τα χείλη του Βέγγου:

«Ξέρεις κάτι; Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας. Δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα… και πεθαίνουμε…

Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα! Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο.

Μωρή φύση, μόνη σου είσαι, μόνος μου είμαι κι εγώ…πάρε ένα μπισκότο.»

Μόνο η φύση έμεινε σ’ αυτόν τον τόπο περήφανη, αδούλωτη και αξιοπρεπής.

Καλό «Χειμώνα»…

Σάββας

(Αγαπητέ Σάββα, ωραία τα έγραψες. Δεν θα συμφωνήσω μαζί σου για αυτούς που έφυγαν από την Ελλάδα. Για πολλούς ήταν κίνηση επιβίωσης, για άλλους κίνηση αξιοπρέπειας. Όταν μια χώρα δεν θέλει να αλλάξει, όταν μια κοινωνία δεν θέλει να αλλάξει, αλλάζεις εσύ χώρα. Πολλοί από αυτούς που έφυγαν ήταν στους δρόμους τα προηγούμενα χρόνια. Κάνεις τον αγώνα σου αλλά, όταν βλέπεις πια πως δεν έχει κανένα αποτέλεσμα, την κάνεις. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.