Της γυναίκας το μυαλό είναι μια άβυσσος

Τον Σταύρο, τον παλιό μας συμμαθητή, τον Διευθυντή μιας μεγάλης Παθολογικής μονάδας στη Βόρειο Ελλάδα, έπρεπε να τον βοηθήσω. Να μην χαλάσει την οικογένεια του, εξαιτίας μιας ανάρμοστης εξωσυζυγικής συμπεριφοράς.

«Εσύ, να μην ανακατεύεσαι» μου είχε πει η γυναίκα μου. «Δεν πιστεύω, να είσαι και εσύ μπλεγμένος σε καμία γυναικοδουλειά του».

-Εγώ; Όχι βέβαια. Μου ζήτησε να μεσολαβήσω. Ξέρεις τώρα. Να πω, στην γυναίκα του, τα γεγονότα όπως είναι στην πραγματικότητα. Εμένα… θα με πιστέψει.

-Κακώς. Εδώ, δεν σε πιστεύω εγώ. Τέλος πάντων. Τι θα της πεις;

-Να, ;oτι δεν είναι αυτό που νομίζει.

-Μπα; Και τι ήθελες να νομίζει; Ότι της ήτανε πιστός;

-Όχι ακριβώς. Αλλά, σίγουρα, ούτε και αυτό που της πέρασε από το μυαλό, με το πού διάβασε κάτι στο κινητό του.

-Κατάλαβα. Κανένα μήνυμα. Έτσι;

-Ναι, δυστυχώς. Και το μήνυμα, που διάβασε η γυναίκα του, ήταν αυτό που δημιούργησε όλο το μπλέξιμο.

-Καλά, πώς και δεν σκέφτηκε ο έξυπνος ο φίλος σου, να αγοράσει κανένα πακιστανικό τηλέφωνο;

-Ε, δεν το σκέφτηκε. Μπορεί να μην ήθελε να κοροϊδέψει την γυναίκα του.

-Ναι, το βλέπω. Δε μου λες; Τι της έγραφε; Τίποτα ξενέρωτα σαλιαρίσματα;

-Δεν κατάλαβες. Δεν της έστειλε αυτός το μήνυμα. Η φίλη του, το έστειλε. Στις τρεις τα ξημερώματα. Είχε ξεχάσει το κινητό, ο μ@λάκας, στην κουζίνα. Η γυναίκα του Σταύρου, επειδή είχε αϋπνίες, κατά τις δώδεκα, έβαλε πλυντήριο πιάτων.

-Μπράβο της. Είναι νοικοκυρά η κοπέλα.

-Άσε με, να συνεχίσω. Μέχρι να πλυθούν λοιπόν τα πιάτα, να στεγνώσουν και να τα βάλει στην πιατοθήκη, πήγε τρεις. Ε, καταλαβαίνεις τώρα. Άκουσε το σήμα του μηνύματος και…

-Έλα! Μη συνεχίζεις. Πολύ συνηθισμένη ιστορία. Μη και την στείλεις στον Πιτσιρίκο. Το σήκωσε και διάβασε, τι έγραφε το μήνυμα, ε; Να σου πω, τι του έγραφε; «Αγάπη μου, πέρασα υπέροχα μαζί σου. Να έχεις όμορφα και γλυκά όνειρα, και να με σκέφτεσαι» Κάτι τέτοιο δεν του έστειλε;

-Ναι μωρέ. Αλλά…

– Αλλά, τι; Καμία βλαμμένη θα είναι, για να του στέλνει τέτοια ώρα μήνυμα. Εκτός κι αν το έστειλε με σκοπό να τον κάψει τον φίλο σου. Τότε, είναι μεγάλη πουτάνα.

-Μπα, για αγαθομούνα την κόβω.

– Ναι, καλά… Δεν μου λες, δεν ήξερε ότι είναι παντρεμένος ο φίλος σου; Η μήπως, της είχε πει τις συνηθισμένες μ@λακίες που λέτε; Ότι, τάχα μου ζείτε συμβατικά και κοιμόσαστε σε χωριστά κρεβάτια;

-Σιγά, μωρέ. Αυτές οι μ@λακίες λέγονται για να μην αισθάνονται άσχημα τα κορίτσια.

– Ναι, ε; Αν αισθάνονται άσχημα, να μην πάνε να μπλέκουν με παντρεμένους.

-Εντάξει τώρα. Τι να κάνουμε; Αφού τα παιδιά μπλεχτήκανε… Να μην τα βοηθήσουμε;

-Ναι… τα παιδιά. Κοντά πενήντα δεν είναι ο φίλος σου; Μυαλό, πότε θα βάλει; Τέλος πάντων. Τι ακριβώς έγινε με αυτόν τον βλάκα; Μήπως και μπορέσω να βοηθήσω και εγώ λιγάκι. Θέλεις να το αναλάβω εγώ;

-Όχι, άστο καλύτερα. Δεν θέλω να χωρίσει ο φίλος μου.

-Άσε τις εξυπνάδες και λέγε τι έγινε με τον φίλο σου. Και μη βάζεις πολλές σάλτσες. Να είσαι σύντομος.

-Να, ρε παιδί μου, ο Σταύρος για να ξεδώσει λίγο…, να αλλάξει λίγο την συνήθεια…

-Κατάλαβα. Δεν είμαι χαζή. Πήγε με καμία νοσοκόμα;

-Με νοσοκόμα, όχι! Με αναισθησιολόγο. Αλλά, δεν είναι εκεί το θέμα.

-Ψυχολόγος, Γλωσσολόγος, αναισθησιολόγος, ό,τι και να’ ναι η γκόμενα είναι θέμα, αν την πήδηξε. Δεν την πήδηξε;

-Εντάξει ρε παιδί μου, την πήδηξε ο άνθρωπος. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα.

-Ε, τότε πού είναι;

-Να, δεν μπορούσε να φανταστεί ο Σταύρος, ότι θα φτάνανε τα πράγματα εκεί που έφτασαν.

-Τι έγινε , ρε πούστη μου. Μίλα ανοιχτά. Την άφησε έγκυο;

-Μακάρι να ήταν αυτό. Θα πήγαιναν σε κανένα συνάδελφο να το ρίξουν. Άλλο είναι…

-Τους έκανε τσακωτούς ο άντρας της αναισθησιολόγου και τους απειλεί;

– Όχι, όχι …Δεν έγινε κάτι τέτοιο.

-Ε! Δεν έγινε το ένα, δεν έγινε το άλλο… Τότε, δεν έγινε τίποτα. Ούτε ο πρώτος είναι, ούτε θα είναι και ο τελευταίος, που απατάει τη γυναίκα του. Δεν βλέπω λοιπόν, πού είναι το πρόβλημα.

-Μη το λες. Υπάρχει πρόβλημα και μάλιστα σοβαρό.

-Ε πες το, ντε!

-Να, ο Σταύρος… στο κινητό του… Δεν είχε αποθηκεύσει το τηλέφωνο της αναισθησιολόγου με το πραγματικό όνομά της.

-Τς, τς… Μια ζωή στη λαμογιά, στο ψέμα και στην απάτη.

-Όχι, Όχι… Αυτό, μη το λες. Το έκανε για να την προστατεύσει. Σε αυτό το θέμα, ο Σταύρος έχει ιδιαίτερη ευαισθησία. Σέβεται πολύ τα προσωπικά δεδομένα.

-Την σύζυγο του, δεν βλέπω να σέβεται.

-Πώς δεν την σέβεται. Φαντάζεσαι να μαθαινόταν η σχέση τους στους ιατρικούς κύκλους; Θα έπληττε ανεπανόρθωτα το όνομα και την φήμη της φίλης του.

– Α! Ναι; Και η γυναίκα του φίλου σου, γιατρός δεν είναι; Αυτή δεν έχει όνομα και φήμη στην δουλειά της; Και μη μου πεις ότι δεν ξέρουν όλοι ότι ο Σταύρος της τα φοράει. Αλλά στα @ρχίδια του το όνομα της γυναίκας του. Έτσι; Μου αρέσει, που εσείς οι αριστεροί είσαστε και ευαίσθητοι από πάνω.

– Μη το γελάς. Ο Σταύρος είναι γνήσιος αριστερός. Ήταν στην κομματική οργάνωση των γιατρών του ΡΗΓΑ. Δεν παίρνει ούτε φακελάκια, ούτε κάνει ιατρείο εκτός Νοσοκομείου. Δεν είναι κανένας σάπιος ιδεολόγος .

– Είναι όμως, σάπιος σύζυγος. Είπε ψέματα στην γυναίκα του. Είναι γιατρός, που έδωσε τον όρκο του Ιπποκράτη.

-Μα, τον όρκο τον έδωσε για τους ασθενείς του. Όταν παντρεύτηκε την Μαρία, δεν της έδωσε κανένα όρκο.

-Τέλος πάντων. Για να τελειώνουμε με το παραμύθι του φίλου σου, πώς είχε αποθηκεύσει στο κινητό του την αναισθησιολόγο;

-Ο Σταύρος …είχε αποθηκεύσει την αναισθησιολόγο… σαν «Ξενοφώντας -Πρώτες βοήθειες».

– Τιιι….; Ξενοφώντας; Καλά, ο φίλος σου ή απατεώνας είναι, ή πoύστης. Χα, χα… Ρε, μπας και ο Σταυράκος την κουνάει την αχλαδιά;

– Είσαι στα καλά σου;

-Γιατί; Ο πρώτος θα είναι;

-Τον ξέρω καλά, τον Σταύρο. Δεν είναι αδελφή. Είναι Πειραιώτης και Ολυμπιακός.

– Και τι μ’ αυτό; Στον Πειραιά δεν τρώτε σάμαλι; Χα, χα… Με έκανες και γέλασα με τον Σταύρο.

Ευτυχώς που γέλασε και έτσι μπόρεσα να κλείσω αυτή την εισαγωγή στην περιπέτεια του φίλου μου.

«Θα πρέπει πάση θυσία να μιλήσω στη γυναίκα του» της είπα. «Να της εξηγήσω, ότι δεν είναι αυτό που νομίζει».

Κουνούσε το κεφάλι της, περιμένοντας να ακούσει την κατάληξη της συζήτησής μας.

– Ξέρεις, δεν θα την πείραζε τόσο, εάν την απατούσε με καμία νοσοκόμα. Αλλά με άντρα; Τα πράγματα είναι πιο σοβαρά. Ελπίζω να με καταλάβει.

-Κάνε ό,τι καταλαβαίνεις. Στο σπίτι μας, όμως, να μην ξαναπατήσει. Δεν θέλω να μπαίνουν εδώ μέσα άπιστοι.

Δεν της απάντησα, ότι το σπίτι μας δεν είναι εκκλησία. Δεν είχα όρεξη, να ανοίξω κουβέντα για το ποιοι πρέπει ή δεν πρέπει να μπαίνουν στο σπίτι μας.

Κύριο μέλημα μου ήταν να καθαρίσω τον φίλο μου από την υποψία του διαφορετικού σεξoυαλικού προσανατολισμού.

Και τα κατάφερα! Χάρη στα πειστικά μου επιχειρήματα, απέδειξα στην γυναίκα του Σταύρου, ότι ο σύζυγος της είναι 100% άντρακλας.

Δεν της είπα, βέβαια, ότι η ερωμένη του είναι η αναισθησιολόγος της Κλινικής. Για να μην κάψω την κοπέλα.

Της είπα, ότι ήταν ένα πουτανάκι νοσοκόμα.

«Τα ξέκωλα, που μπαίνουν στα νοσοκομεία και ξεμυαλίζουν τους γιατρούς. Αυτά φταίνε, Μαρία μου. Να κάνεις τον σταυρό σου, που ο άντρας σου δεν είναι πoύστης».

Το πίστεψε; Σίγουρα, γιατί την είδα να κάνει το σταυρό της. Εγώ πάντως, το καθήκον μου το έκανα. Της τον παρέδωσα καθαρό.

Και εκείνη, η γυναίκα του Σταύρου, όχι μόνο πείστηκε ότι ήταν μια συνηθισμένη εξωσυζυγική μικροαπάτη, αλλά με ευχαρίστησε κιόλας. Για την συμβολή μου στην διατήρηση της οικογενειακής τους γαλήνης.

Συνοδεύοντας με, μάλιστα, στην εξώπορτα του σπιτιού της, δεν παρέλειψε να μου πει:

“Αλέξη, εσύ είσαι σωστός οικογενειάρχης. Κοιτάς την γυναίκα σου, τα παιδιά σου και την δουλειά σου. Να ξέρεις, ότι τον Σταύρο από εδώ και πέρα, μόνο όταν είναι μαζί σου δεν θα τον ελέγχω. Σου έχω μεγάλη εμπιστοσύνη. Να δώσεις και στην γυναίκα σου τα συγχαρητήρια μου για την επιλογή της. Και… να την γνωρίσω κάποια στιγμή.”

Να πω την αλήθεια μου, αισθάνθηκα νοικοκυραίος. Ένας σοβαρός Κύριος, που εμπνέει κύρος στην επιστημονική κοινωνία και ο λόγος του είναι καθοριστικός για την οικογενειακή ευτυχία τρίτων.

Το είπα και στη γυναίκα μου. Πήρε, και αυτή, τα πάνω της.

‘Έχω κάνει πολύ καλή δουλειά» μου είπε. «Με την γλωσσολόγο, πήγες λίγο να μου το χαλάσεις. Ευτυχώς που πέσαμε σε συμμαθήτρια μου. Α…α…».

Υπερήφανος από τα εύσημα αυτής της αναγνώρισης, συναντούσα με άλλον αέρα τον Σταύρο και την παρέα μας. Σπάνια, βέβαια, γιατί ο Σταύρος είχε πια μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη. Είχε αναλάβει την Διεύθυνση της Παθολογικής κλινικής.

Η γυναίκα του, γιατρός και αυτή, δεν μπορούσε να τον ακολουθήσει. Του είχε βάλει, όμως, Skype στο τηλέφωνο. Συνεχώς τον έλεγχε, από τότε που είχε πιάσει αυτό το νυχτερινό μήνυμα.

Ήξερε πού βρισκότανε και με ποιόν έβγαινε έξω. Γνώριζε την ακριβή ώρα που επέστρεφε σπίτι. Ίσως ήταν και αυτός ένας από τους λόγους, που έπαιρνε συνέχεια εφημερίες.

Η τύχη, όμως, το έφερε, να κατέβει ο Σταύρος για ένα διήμερο στον Πειραιά.

Μου ζήτησε να βρεθούμε. To μήνυμα του ήταν σαφές.

«Αλέξη, θα είμαι για δύο μέρες Αθήνα. Να βγούμε με τις γυναίκες μας το πρώτο βράδυ. Σε συμπαθεί πολύ η Μαρία. Όλο για σένα μου μιλάει. Μ@λάκα, μόνο εσένα εμπιστεύεται. Σε θέλω και για μια σπουδαία επαγγελματική δουλειά, φίλε. Θα σου εξηγήσω από κοντά. Εάν έχεις κάποιον γνωστό στην εταιρεία, που να έχει ασχοληθεί με συμπεριφολογική ανάλυση μέσω αλγορίθμων, τον χρειαζόμαστε. Να είναι όμως της εμπιστοσύνης σου. Έχω στα σκαριά μια καινοτόμο ιατρική εφαρμογή. Θα τηρηθεί απόλυτη εχεμύθεια. Εάν πετύχει αυτό που σκεφτόμαστε, θα βγάλουμε πολλά λεφτά. Έχω μιλήσει και στον Δημήτρη, τον συμμαθητή μας από το Γυμνάσιο. Τον θυμάσαι; Ήσαταν μαζί στο Πολυτεχνείο. Αυτός, μετά τη σχολή που τελειώσατε, πήγε στην Αμερική και σπούδασε Bioengineering. Λεπτομέρειες την Κυριακή το βράδυ.»

Το περίμενα πώς και πώς αυτό το Σαββατοκύριακο.

Την πρώτη μέρα, Σάββατο ήτανε, είχαμε κανονίσει να βγούμε με τις γυναίκες μας. Δεν είχανε ποτέ συναντηθεί και είπαμε να γνωριστούνε.

«Είσαι πολύ τυχερή, που έχεις παντρευτεί ένα παιδί σαν τον Αλέξη» είπε η Μαρία, του Σταύρου, στην γυναίκα μου. « Έσωσε τον γάμο μας» συμπλήρωσε.

«Μακάρι να μπορούσε να σώσει και τον δικό μας. Δεν υπάρχει πιο αδιάφορος σύζυγος» της απάντησε η δικιά μου, τάχα στα αστεία.

Είναι οι λεγόμενες μ@λακίες της οικειότητας, που έχουν σαν σκοπό να σπάσουν τον πάγο σε μία παρέα.

Τώρα, αν μαζί με τον πάγο έσπασαν και τα @ρχίδια μας, του Σταύρου και εμένα δηλαδή, από την φλυαρία των γυναικών, αυτό είναι άλλη ιστορία.

Τις κρυάδες, που λένε οι σύζυγοι φίλων μεταξύ τους, καθόλου δεν τις γουστάρω. Κρύβουν μικρά συζυγικά απωθημένα.

Μια σπίθα απρόσμενη χρειάζεται για να γίνει παρανάλωμα όλο αυτό το οικογενειακό κουτί της ευτυχίας.

Η βραδιά, λοιπόν, συνέχιζε να είναι το ίδιο βαρετή.

Δυο παλιοί συμμαθητές, τι μπορούν να πουν μπροστά στις γυναίκες τους; Θα μιλήσουν, θέλοντας και μη, για τις σχολικές τους αναμνήσεις.

Θα θυμηθούν τον Γυμνασιάρχη, που τους έστελνε να κουρευτούν.

Θα πουν για τους σπασίκλες της τάξης, υπονοώντας ότι αυτοί ήταν μάγκες και μπήκαν στην Ιατρική και το Πολυτεχνείο, επειδή ήταν έξυπνοι.

Θα ηρωοποιήσουν, στο τέλος πάντα, την εποχή τους, λέγοντας για τα δύσκολα χρόνια που πέρασαν, μέχρι να καταφέρουν και οι δύο να φτάσουν εκεί που έφτασαν.

Αυτό το σχολικό μνημόσυνο των εφηβικών μας χρόνων μπροστά σε δύο γυναίκες, που δεν ήξεραν, ούτε ποιος ήταν ο συμμαθητής μας ο «Αράπης» -σίγουρα κάποιο παιδί με σκούρο δέρμα- ούτε ποιος ήτανε ο καθηγητής ο «Μπόμπος», με έκανε να πλήττω αφόρητα εκείνη την βραδιά.

Εμένα, με ενδιέφερε η επόμενη μέρα. Ποιος ξέρει, ποια νέα επιχειρηματική ευκαιρία μπορεί να έκρυβε η συνάντηση τεσσάρων ειδικών επιστημόνων;

Φυσικά, για τον άνθρωπο της συμπεριφολογικής ανάλυσης είχα επιλέξει τον φίλο μου, τον Μάκη. Διδάκτορας Μαθηματικών από την Χαϊδελβέργη και specialist στην Computerized Behavioral Analysis.

Ο Σταύρος, βέβαια, εκείνη την βραδιά που ήμασταν με τις γυναίκες μας, είχε ήδη κάνει μια εισαγωγή για την δυνατότητα να συνεργαστούμε σε ιατρικές business.

«Να κάνουμε επιτέλους μια δουλειά. Να ξεφύγουμε λίγο από το Δημόσιο» είπε.

-Κορίτσια; Είναι πολύ πρωτοποριακό το project, που θα συζητήσουμε αύριο βράδυ. Συνδυασμός Ιατρικής επιστήμης, Πληροφορικής, Μηχανολογίας και Επιχειρήσεων. Για αυτό καλέσαμε και τον Δημήτρη. Βρίσκεται στην Ελλάδα, αυτές τις μέρες. Έχει εμπειρία σε θέματα Βιοτεχνολογίας. Ο Αλέξης μου υποσχέθηκε, ότι θα φέρει στην ομάδα και ένα στέλεχος της εταιρείας. Κάποιον Μάκη.»

«Σωθήκατε τώρα» είπε, η έξυπνη η γυναίκα μου. «Αν είναι και ο Μάκης μέσα στην ομάδα, τα πιάσατε τα λεφτά σας. Αυτό το παιδί μόνο μαθήματα θεωρίας παιγνίων ξέρει να δίνει, Μαρία. Λίγο μ@λακοκάβλης, αλλά… πιστός. Τον Δημήτρη, αυτόν που λέει ο Σταύρος, δεν το ξέρω».

«Σε μας, δεν θα πείτε τίποτα;» παραπονέθηκε η γυναίκα του Σταύρου.

«Θα σας πούμε όταν φτάσει η ώρα» της απάντησε ο Σταύρος γελώντας. « Χα, χα… Όχι, δεν σας λέμε τίποτα. Είσαστε μαρτυριάρες. Η δουλειά αυτή θέλει ιδιαίτερους χειρισμούς. Όσοι λιγότεροι ξέρουν, τόσο καλύτερα. Δεν πρέπει με τίποτα να το μάθει η Διοίκηση του Νοσοκομείου».

«Ναι… Ειδικά αν είναι ο Δημήτρης» είπε με νόημα η Μαρία.

Για την επιστημονική του επάρκεια του Δημήτρη δεν είχα καμία αμφιβολία. Το παιδί, από ηλεκτρολόγος μηχανολόγος έγινε expert στο Bioengineering. Μέλος της American Medical Society με πάνω από 140 δημοσιεύσεις στο Boston Medical Journey και στο New York Scientific Review.

Για αυτό που είχα επιφυλάξεις, ήταν για την σοβαρότητά του. Και ο λόγος;

Να, είχα ακούσει, από τον Σταύρο ότι ο Δημήτρης είχε προσκληθεί σε ένα Ιατρικό συνέδριο του 2006 στον ΑΣΤΕΡΑ. Είχε μόλις ολοκληρώσει μια ερευνητική εργασία για την προσομοίωση των σεισμικών ταλαντώσεων σε ένα μοντέλο πρόβλεψης καρδιακών επεισοδίων. Η παρουσίασή του, σαν μια ενότητα των συνεδριακών θεμάτων, άφησε άφωνους τους συμμετέχοντες.

Ο συνάδελφος μου από το Πολυτεχνείο -στα χαρτιά μόνο, γιατί στο επιστημονικό πεδίο δεν μπορούσε να γίνει καμία σύγκριση μεταξύ μας- είχε καταφέρει με την χρήση ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, σαν και αυτά που καταγράφουν οι σεισμογράφοι, να συσχετίσει τους καρδιακούς παλμούς με τις εδαφικές ταλαντώσεις ενός προσεισμού.

Μετρώντας το ισοδύναμο μήκος του κύματος και, κάνοντας μια μαθηματική αναγωγή με βάση το σήμα της καταγραφής του κύριου σεισμού, είχε καταφέρει να προβλέψει τον χρόνο εκδήλωσης ενός καρδιακού επεισοδίου.

Μπορεί οι σεισμολόγοι και αρχαιολόγοι να πλακώνονται στα κανάλια κάθε φορά που γίνεται ένας σεισμός ή βρίσκουν κανένα πιθάρι στη γη, αλλά εμείς οι Μηχανικοί, δεν δίνουμε τέτοια δικαιώματα όταν κάνουμε μια επιστημονική εφεύρεση.

Βρίσκουμε πρώτα μια μαθηματική θεωρία η ένα φυσικό ισοδύναμο, που κανείς δεν καταλαβαίνει, φτιάχνουμε μια μηχανική πατέντα- που συνήθως δεν δουλεύει στη πράξη- και στο φινάλε βρίσκουμε επιστήμονες από άλλους κλάδους να τους την πουλήσουμε.

Αν το πράγμα δουλέψει, τα κονομάμε. Αν αποτύχει, μιλάμε για αστοχία θεωρίας. Σπάνια μιλάμε για την μ@λακία που μας δέρνει.

Για να αποφύγουμε δε το κάζο και τις ντομάτες από μηχανολογικές πατέντες, που αφθονούν στις νυχτερινές εκπομπές telemarketing, κάνουμε πειραματικά tests.

Έτσι λοιπόν και η καινοτόμος συσκευή πρόληψης εμφράγματος του Δημήτρη είχε δοκιμαστεί πειραματικά.

Τα αποτελέσματά της ήταν μέσα στα όρια των αποδεκτών ποσοστών ψευδούς απόκρισης.

Τα running tests σε μια ομάδα εκατό εθελοντών- με σοβαρές πιθανότητες εκδήλωσης εμφράγματος- είχαν επιβεβαιώσει την θεωρία.

Σε τριάντα έξι, από τους εκατό εθελοντές που φόραγαν δοκιμαστικά καλώδια, δεν εκδηλώθηκε έμφραγμα, αν και τέσσερις από αυτούς είχαν πάρει σήμα εκδήλωσης.

Από τους τέσσερις που πήραν σήμα και περίμεναν το έμφραγμα, οι τρεις ακολούθησαν μια αχρείαστη θεραπευτική αγωγή.

Ο ένας από τους τρείς έχασε τα μαλλιά και οι άλλοι δύο τις γυναίκες τους, επειδή σταμάτησαν να τις πηδάνε, φοβούμενοι μη και πάθουν έμφραγμα κατά την διάρκεια της ερωτικής πράξης.

Ο τέταρτος, με το πού πήρε σήμα, κόντεψε να τρελαθεί. Στη συνέχεια το φιλοσόφησε, άφησε γυναίκα και δουλειά, σταμάτησε να πληρώνει στεγαστικό, και πούλησε ότι είχε και δεν είχε. Αγόρασε μια Harley ξεκίνησε ένα μεγάλο οδοιπορικό στη Νότια Αμερική. Ζει σήμερα σε ορεινό χωριό του Μεξικό, χαίρει άκρας υγείας και έχει παντρευτεί Βραζιλιάνα χορεύτρια που γνώρισε σε καρναβάλι του Ρίο.

Στους υπόλοιπους εξήντα τέσσερις που τους ήρθε το έμφραγμα, πενήντα πέντε πήραν σήμα και εννέα δεν πήραν.

Από τους εννέα που δεν πήραν σήμα, διαπιστώθηκε εκ των υστέρων, ότι τέσσερις από αυτούς είχαν ξηλώσει τα καλώδια, με αποτέλεσμα να απενεργοποιηθεί η συσκευή του Δημήτρη.

Από τους υπόλοιπους πέντε -που επίσης δεν πήρανε σήμα, αν και η συσκευή ήταν στο ΟΝ- οι τρείς κάνανε μετά μπαλονάκι και καθαρίσανε και δύο ζουν με βηματοδότη.

Από τους δύο που ζουν με βηματοδότη, ο ένας γαμωσταυρίζει κάθε φορά που αλλάζει μπαταρίες, και ο άλλος πήγε και πλάκωσε στο ξύλο τον Δημήτρη γιατί δεν πήρε σήμα.

Τώρα, από τους πενήντα πέντε εθελοντές που πήραν σήμα, οι πενήντα ακολούθησαν προ της εκδήλωσης του εμφράγματος φαρμακευτική αγωγή και περιόρισαν τις συνέπειες.

Από τους υπόλοιπους πέντε που έγραψαν το σήμα στα @ρχίδια τους, τρείς από αυτούς, αν και έκοψαν μαχαίρι το Viagra, δεν κατάφεραν να μακροημερεύσουν.

Ο τέταρτος, που και το προειδοποιητικό σήμα αγνόησε και το Viagra δεν σταμάτησε, πέθανε κατά την διάρκεια εξωσυζυγικού sex.

Τέλος, για να κλείσει το παραμύθι με τα στατιστικά, ο τελευταίος εθελοντής, όχι μόνο έγραψε στα @ρχίδια του το προειδοποιητικό σήμα και δεν έκοψε το Viagra, αλλά άρχισε να καπνίζει μαριχουάνα και να πηγαίνει σε πουτάνες. Αν και έχουν περάσει πάνω από δέκα χρόνια, από την εποχή της εκδήλωσης του εμφράγματος, δεν του έχει εμφανιστεί ξανά καρδιακό πρόβλημα.

Απαραίτητη λοιπόν, για την εμπορική αξιοπιστία κάθε νέας εξέτασης η ιατρικής μεθόδου, είναι η επαρκής στατιστική θεμελίωση της.

Αλλά στα projects μιας σύγχρονης επιστημονικής καινοτομίας, το μεγάλο μυστικό βρίσκεται κρυμμένο μέσα στο λογισμικό προγραμματισμού του ιατρικού μηχανήματος.

Δηλαδή σε ένα CD ή ένα USB, χάρη στο οποίο θα τρέξει το πρόγραμμα ελέγχου η πρόληψης μιας πάθησης.

Και για να επιστρέψουμε στον Δημήτρη και στο περίφημο συνέδριο του 2006, με το πού τελειώνει η παρουσίασή του και αρχίζουν να σερβίρονται οι καφέδες και τα sandwiches, πλησιάζει τον Δημήτρη μια όμορφη σύνεδρος για να τον συγχαρεί.

Ξέρετε τώρα πώς είναι αυτές οι δημοσιοσχετίστικες επαφές.

Ξεκινάνε, πάντα, με ερωτήσεις σχετικές με το θέμα της παρουσίασης.

Από δίπλα του, και ο Σταύρος. Nα λέει διάφορες μ@λακίες. Η σύνεδρος έδειχνε σοβαρή. Τον Σταύρο, τον κατάλαβε με την πρώτη ότι είναι πέφτουλας. Διακριτικά, τον έκανε πέρα.

Και εκεί που ο Δημήτρης της έλεγε λεπτομέρειες για την συχνότητα των κυμάτων, το πλάτος των ταλαντώσεων και την εναλλαγή των φάσεων της τροφοδοτικής τάσης, εκείνη του πρότεινε να κάνουν ένα live test.

Ο Δημήτρης, της εξήγησε ότι απαιτείται ιατρική κλίνη και γίνεται χρήση ηλεκτροδίων σε σημεία του γυμνoύ σώματος.

Δυο ηλεκτρόδια, σύμφωνα με τις διαδικασίες της πειραματικής αυτής κλινικής εξέτασης, τοποθετούνται απαραίτητα στην κνήμη και τους γλουτούς, σε παρακείμενη του αιδoίου περιοχή, ένα σε κάθε χέρι, ένα στο στήθος και δυο τρία στο κεφάλι του εξεταζόμενου.

Επιπλέον, της εξήγησε ότι, από το Πανεπιστήμιο και το fund που χρηματοδότησε την έρευνα, υπήρχε όρος για την χρήση της συσκευής μόνο σε φοιτητικά αμφιθέατρα για εκπαιδευτικούς λόγους και ιδιωτικά, αλλά με πολύ υψηλό κόστος.

Συνεπώς, ήταν αδύνατη η δημόσια επίδειξη των δυνατοτήτων του μοντέλου πρόβλεψης.

«Κύριε Καθηγητά» του είπε η σύνεδρος, «μπορούμε… να την κάνουμε ιδιωτικά. Στο δωμάτιο μου. Θέλω να έχω μια προσωπική εκτίμηση για την πιθανότητα να υποστώ στο μέλλον κάποιο έμφραγμα. Ξέρετε, μικρή είχα ένα φύσημα. Και ανησυχώ. Φυσικά, θα πληρωθείτε».

«Να έρθω και εγώ;», πετάχτηκε ο Σταύρος. «Είμαι γενικός παθολόγος και η παρουσία ιατρού σε μια εξέταση είναι επιβεβλημένη. Ο Δημήτρης είναι μηχανικός.».

Αν ήταν καμία conference presentation, σαν αυτά των φαρμακευτικών εταιρειών -που είναι της πλάκας- η σύνεδρος θα του έλεγε, του Σταύρου, να πάει να γ@μηθεί και να την αφήσει ήσυχη.

Αλλά, σε αυτήν την επιστημονική συνάντηση τα πράγματα ήταν διαφορετικά.

Μία σύνεδρος είχε προσωπικό ενδιαφέρον για μια από τις επίσημες ανακοινώσεις. Την αφορούσε άμεσα αυτή η σημαντική καινοτομία.

Έτσι λοιπόν ανέβηκε στο δωμάτιο, την γδύσανε, την καλωδιώσανε και βάλανε μπρος τα ρεύματα.

Ο Σταύρος, που ανάθεμα αν καταλάβαινε τίποτα από τα παλμικά κύματα που ανεβοκατέβαιναν στην οθόνη, φλυαρούσε συνέχεια.

Η γκόμενα δεν του έδινε καμία σημασία. Με τη στάση της και την ξινίλα που του έβγαζε, ήθελε να του δείξει ότι η παρουσία του είναι περιττή.

Αντίθετα, με τον Δημήτρη η σύνεδρος ήταν γλυκομίλητη. Συνεχώς του έλεγε, πόσο τον θαυμάζει για την σύλληψη και την ανάπτυξη της ιδέας πρόληψης εμφραγμάτων.

Με τα πολλά, ο Σταύρος κατάλαβε ότι δεν τον έπαιρνε να μείνει και άλλο. Σηκώθηκε και έφυγε.

Στο δωμάτιο είχανε μείνει πια μόνοι τους, ο Δημήτρης και η όμορφη σύνεδρος. Το test είχε τελειώσει. Η σύνεδρος, δεν έλεγε να ντυθεί. Είχε πάει πάνω από τα διαγράμματα, που επεξεργαζόταν ο Δημήτρης, και έκανε ναζιάρικες απορίες.

“Τι είναι αυτό, Κύριε Καθηγητά; Τι είναι εκείνο;» τον ρωτούσε συνέχεια. Και έπεφτε από πάνω του, ακουμπώντας το ημίγυμνο σώμα της πάνω του.

Τέλος πάντων! Για να μην εξελιχθεί η σοβαρή αυτή ιστορία σε φθηνό πορνογράφημα, ο Δημήτρης, την σύνεδρο, την γ@μησε.

Καθίσανε αρκετή ώρα στο κρεββάτι.

Μέχρι που ο Δημήτρης της ζήτησε συγγνώμη και της είπε ότι ήθελε να πάει στο μπάνιο για να φρεσκαριστεί. Στην πραγματικότητα, τον είχε πιάσει κόψιμο και ντρεπότανε να της το πει.

Η γκόμενα όμως -πράγμα σπάνιο για γυναίκα- ούτε που ήθελε να πάει στην τουαλέτα. Καθόταν πάνω από τον υπολογιστή. Χάζευε τα γραφήματα.

«Δεν σε πειράζει να σε αφήσω λίγο μόνη σου. Θέλω να κάνω ένα μπάνιο» της είπε, για να δικαιολογηθεί.

«Μα τι λέτε, Κύριε Καθηγητά» του απάντησε. «Μη σας νοιάζει, με την ησυχία σας».

Δεν πέρασαν ούτε δύο λεπτά και η σύνεδρος πλησίασε στη πόρτα του μπάνιου και ρώτησε τον Δημήτρη:

“Κύριε Καθηγητά; Μπορώ να χρησιμοποιήσω τον υπολογιστή σας; Θέλω να στείλω ένα mail.”

«Ναι, βέβαια» της απάντησε ο συνάδελφος μου.

Δεν μπορούσε να φανταστεί, ο Δημήτρης, ότι η γκόμενα θα του κόπιαρε το λογισμικό. Με την επιστημονική αφέλεια, που διακρίνει συνήθως όλους τους έξυπνους ανθρώπους, δεν σκέφθηκε καν να την ρωτήσει, με ποια ειδικότητα είχε παρακολουθήσει τις εργασίες του συνεδρίου.

Αν βέβαια την είχε ρωτήσει, η σύνεδρος δεν θα μπορούσε να κρύψει ότι εργάζονταν σαν επιστημονικός σύμβουλος ενός Αμερικάνικου fund που χρηματοδοτεί εταιρείες ιατρικού εξοπλισμού.

Τα υπόλοιπα, δεν μας ενδιαφέρουν. Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι εφευρέτες, να πούμε ότι τον Δημήτρη τον πετάξανε έξω από το Πανεπιστήμιό του. Άλλαξε πολιτείες πολλές και Πανεπιστήμια ακόμη περισσότερα, για να ξεχαστεί αυτή η ιστορία. Μετά το άτυχο αυτό συμβάν, ερευνητικά projects αναλάμβανε μόνο με εγγυητική Τραπέζης.

Αυτή λοιπόν, η έλλειψη επαγγελματικής σοβαρότητας, ήταν η μόνη μου αμφιβολία για την τήρηση της εχεμύθειας, που μου είχε επισημάνει ο Σταύρος.

Την επόμενη μέρα, βράδυ Κυριακής, βρεθήκαμε οι τέσσερις άντρες. Μόνοι μας πιά. Χωρίς γυναίκες.

Έγιναν οι απαραίτητες συστάσεις, μιλήσαμε για τις δουλειές μας και -πράγμα περίεργο- κουβέντα δεν είπαμε για ποδόσφαιρο ή γκόμενες. Φαίνεται, ότι όλους μας απασχολούσε η πρόταση του Σταύρου.

Η πρώτη ερώτηση του Σταύρου, όταν του σύστησα τον Μάκη, ήταν εάν είναι δικό μας παιδί.

«Φυσικά» του απάντησα. «Διαφορετικά, δεν θα στον σύστηνα»

– Σε ό,τι πούμε και συζητήσουμε, τάφος;

– Του Α΄ Νεκροταφείου. Οικογενειακός. Μη σε νοιάζει. Μίλα ελεύθερα.

Εξακολουθούσε να θέλει να επιβεβαιώσει την τήρηση της εχεμύθειας.

-Στη γυναίκα του, τα λέει;

-Με τίποτα. Σχεδόν, δεν της μιλάει. Την γράφει κανονικά.

-Χα, χα… Δηλαδή, δεν είναι κανένας μ@λάκας σαν και εσένα που δίνεις αναφορά.

Ο Μάκης παρακολουθούσε τα όσα λέγαμε, χωρίς να καταλαβαίνει για ποιο πράγμα τον είχαμε προσκαλέσει.

Είχε ακούσει, από μένα, ότι ο Δημήτρης είναι ένας επιστήμονας με διεθνή αναγνώριση. Του είχα, μόνο, μιλήσει για τον Σταύρο, τον συμμαθητή μου και μια καινοτόμο ιατρική εφαρμογή. Και ότι έψαχνε ειδικούς επιστήμονες.

Τι άλλο μπορούσα να του πω; Αφού, ούτε εγώ ο ίδιος, δεν ήξερα καλά-καλά τι είναι.

Πίστευε, το παιδί, ότι, εάν συμμετείχε στο project μιας επιστημονικής εφαρμογής -που ξέφευγε από τα στενά πλαίσια των επιχειρησιακών προγραμμάτων-, θα ανοίγονταν νέοι επαγγελματικοί ορίζοντες.

Αργούσε να μπει στο θέμα ο Σταύρος. Μιλούσε περί ανέμων και υδάτων. Μέχρι και στην περιπέτειά του, με το μήνυμα της αναισθησιολόγου και εμένα που τον καθάρισα, αναφέρθηκε.

«Ο Αλέξης, παιδιά, είναι αδελφός. Σε μια εξωσυζυγική περιπέτεια, που είχα με μία συνάδελφο μου, στάθηκε δίπλα μου. Έπιασε και μίλησε στην γυναίκα μου. Έλυσε μία παρεξήγηση, από την οποία είχαν δημιουργηθεί αμφιβολίες για τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις».

«Δηλαδή;» ρώτησε ο Μάκης, που δεν είχε προλάβει να ακούσει από πρώτο χέρι την ιστορία με το μήνυμα.

-Ε να, έβγαινα με μια γκόμενα, συνάδελφο γιατρό, και, για να μην καρφωθώ, στο κινητό μου το τηλέφωνο της το καταχώρησα σε ένα Ξενοφώντα. Ένα νεαρό παιδί που δουλεύει στις Πρώτες Βοήθειες του Νοσοκομείου. ΄

-Μου στέλνει λοιπόν, η βλαμμένη, μήνυμα τρείς το πρωί. Η γυναίκα μου, για κακή μου τύχη, δεν κοιμότανε. Βλέπει στην οθόνη του κινητού μήνυμα από Πρώτες Βοήθειες. Ε, φαντάστηκε ότι είναι κάτι επείγον. Είναι, ξέρεις, γιατρός και εκείνη. Το ανοίγει. Το διαβάζει. Πω, πω… Κόντεψε να λιποθυμήσει. Καταλαβαίνεις τώρα…

-Και δεν την θα πείραζε τόσο, εάν διαπίστωνε ότι είχα πάει με άλλη γυναίκα. Αλλά με άντρα; Να είναι καλά ο Αλέξης. Με ξέμπλεξε. Και κάλυψε, και την συνάδελφο μου από το Νοσοκομείο.

«Καταλαβαίνω, καταλαβαίνω. Μη φοβάσαι. Χα, χα …» γέλασε ο Μάκης. «Ωραίο συνθηματικό βρήκες για την αναισθησιολόγο. Πρώτες βοήθειες, ε;»

«Σαν την συμμορία των Ρομά, που τα μέλη της είχαν παρατσούκλια» συνέχισε. «Τι πλάκα είχανε τα παιδιά ! Και φαντασία, ε; Υπήρχε ο «Μαρτέλης», ο «Πόντικας», μέχρι και ο «Παχύς-Βενιζέλος».

«Ποιόν λέγανε ρε, Παχύ-Βενιζέλο;» ρώτησε ο Δημήτρης, που δεν ήτανε στην Ελλάδα, όταν πιάσανε τους τσιγγάνους και τον κοσμηματοπώλη, που αγόραζε τα κλοπιμαία Δεν γνώριζε λεπτομέρειες από την μεγάλη αυτή υπόθεση.

«Ένα χοντρό γύφτο που μιλούσε πάρα πολύ. Άλλαζε τις συμμορίες σαν πουκάμισα. Σε όποια ομάδα έμπαινε, ξέπλενε κλοπιμαία που είχε αρπάξει από την προηγούμενη» απάντησα στον Δημήτρη, μάλλον κοφτά. Και απευθυνόμενος στον Μάκη, που έψαχνε να χαβαλεδιάσει την συζήτηση, του είπα:

“Δεν μας ενδιαφέρει η ιστορία τους, Μάκη. Δεν μαζευτήκαμε να μιλήσουμε για αυτούς. Για δουλειά ήρθαμε.”

«Και δεν μου λες, ρε Σταύρο», συνέχισε ο Μάκης, αγνοώντας με κανονικά, «αφού επικοινωνούσατε με συνθηματικά ονόματα, γιατί δεν είχατε και συνθηματικές εκφράσεις;»

-Ρε συ, οι Ρομά λέγανε «Πάμε για μπάλα ή πέντε επι πέντε» και εννοούσαν την βραδινή εξόρμηση για κοσμήματα.

-Λέγανε «έχω Έλληνα» και υπονοούσαν Πληροφοριοδότη μέσα από την ασφάλεια».

«Χα, χα… Για τον Έλληνα δεν είχαν άδικο οι γύφτοι» είπε ο Δημήτρης. «Οι μισοί είμαστε ρουφιάνοι και οι υπόλοιπο μισοί χαφιέδες».

Η σοβαρή συζήτηση, για την οποία υποτίθεται ότι είχαμε βρεθεί, έδειχνε να ξεφεύγει από τα επιχειρηματικά πλαίσια ανάπτυξης μιας Ιατρικής καινοτομίας.

Ο Σταύρος, φαίνεται είχε εντυπωσιαστεί από την ιδέα του Μάκη, για την χρήση συνθηματικών εκφράσεων σε πονηρές Business.

«Ρε Αλέξη, πού τον είχες κρυμμένο τον φιλαράκο» μου είπε. «Αυτός, είναι τσακάλι. Ο Μάκης ναι… μπορεί να βοηθήσει. Δείχνει να ξέρει από κώδικες επικοινωνίας».

«Και πού χρειάζονται, ρε μ@λάκα, οι κώδικες;» τον ρώτησα.

-Στη δουλειά μας. Ξέρετε τι έχω οργανώσει για το ξεκίνημα της;

– Πού θες να ξέρουμε; Μιλάς, μιλάς και ακόμη δεν έχουμε ακούσει τίποτα. Θα μας πεις επιτέλους τίποτα;

-Brainstorming θα κάνουμε, Αλέξη. Με αντικείμενο αυτή την επιστημονική καινοτομία, που έχουμε σκοπό να αναπτύξουμε. Θα είμαστε πέντε άτομα από την κλινική. Θα είσαστε και εσείς οι τρείς, θα μαζευτούμε σύνολο οκτώ. Θα σας εξηγήσω αμέσως, τι ακριβώς αφορά το project. Σας λέω μόνο, ότι από την δουλειά αυτή, αν πάει καλά, θα βγάλουμε πολλά λεφτά. Αλλά τα στόματα πρέπει να είναι κλειστά. Εντάξει;

Όλοι όσοι έχουμε εργαστεί σε ξένες εταιρείες, γνωρίζουμε τι είναι το brainstorming. Μια επίλεκτη ομάδα στελεχών την κοπανάει από την δουλειά τους -για να μην τους ενοχλούν με τα τρέχοντα θέματα- και πάνε και κλείνονται ένα διήμερο σε κάποιο ξενοδοχείο. Εκεί μέσα, χωρίς να τους ακούει κανείς τρίτος και τους πάρει στο ψιλό, λένε ό,τι μ@λακία τους κατέβει. Ελπίζουν, κάποια από αυτές τις φαεινές ιδέες που ρίχνουν στο τραπέζι, να μπορέσουν κάποτε να την υλοποιήσουν. Συνήθως, κλαίνε τα λεφτά τους.

Στα brainstorming sessions τα κινητά είναι κατεβασμένα, τα pc σβηστά και ο receptionist έχει πάρει γραμμή να μην αποκαλύψει την παρουσία των συνέδρων.

Οι γυναίκες μας το γνωρίζουν αυτό. Συνήθως, δυσανασχετούν. Στη φαντασία τους είναι αποτυπωμένες εικόνες από τον «Λύκο» της Wall street. Εκεί, στην Αμερική, τα μεγάλα funds των χρηματιστών, σε αυτά τα Brainstorming, σκαρφίζονται τα νέα τους χρηματοοικονομικά σκουπίδια.

Αλλά, το μυαλό των γυναικών αγνοεί το σπουδαίο έργο, που παράγεται σε αυτές τις συγκεντρώσεις.

Είναι κολλημένο στις παρτούζες που κάνουν το βράδυ οι σύνεδροι με τα Κολομβιανά μοντέλα και τις κόκες που σνιφάρουν.

Έτσι, οι ιθαγενείς σύζυγοί μας, φαντασιώνονται ότι κάνουμε και εμείς τα ίδια, όταν ακούνε για αυτά τα περίεργα meetings.

Πού να ήξεραν, ότι οι ντόπιοι executives το πολύ-πολύ να πάνε σε κανένα επαρχιακό σκυλάδικο και να πάρουν μετά στο δωμάτιο καμία Μολδαβή.

Στην ιδέα και μόνο του brainstorming, είχα τις πρώτες μου αντιρρήσεις.

«Σταύρο, θα έχω πρόβλημα» του είπα. «Η γυναίκα μου, θα νομίζει ότι πάμε με τίποτα γκόμενες».

«Μη σε νοιάζει. Θα πούμε, ότι έχουμε φτιάξει μια επιστημονική ομάδα εργασίας και πάμε να δουλέψουμε το project» μου απάντησε με άνεση ο Μάκης.

Είχε ενθουσιαστεί ο φίλος μου, με την ιδέα ότι θα συμμετείχε στην υλοποίηση μιας εφαρμογής, η οποία, κατά τα λεγόμενα του Σταύρου, μπορούσε να μας κάνει πλούσιους.

«Το θέμα είναι άλλο» είπε ο Μάκης. «Να μας εξηγήσει ο Σταύρος με τι θα ασχοληθούμε. Να δούμε αν αξίζει τον κόπο και αν μπορούμε να βοηθήσουμε. Τα υπόλοιπα τα βρίσκουμε.».

«Σταύρο, έλα» απευθύνθηκα στο παλιό μου συμμαθητή. «Πες μας, καταρχάς, για αυτούς που θα φέρεις εσύ. Από την κλινική…»

Δίνουμε σημασία, οι μηχανικοί, στην επιστημονική ικανότητα των ανθρώπων με τους οποίους υπάρχει πιθανότητα να συνεργαστούμε. Ο κλάδος μας, δεν φημίζεται για αυτό που λένε οι Αμερικάνοι team spirit. Με άλλα λόγια, είμαστε τύποι μοναχικοί. Με πολλούς μαζί, δουλειά δεν κάνουμε συνήθως. Στρώνουμε καμία πόκα η λέμε ιστορίες από το μυαλό μας.

«Λοιπόν, η κλινική ομάδα που θα σας δώσει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες» άρχισε να μας λέει ο Σταύρος, «και θα συνεργαστεί μαζί σας για να σχεδιάσουμε αυτό το φιλόδοξο project, απαρτίζεται από την Διευθύντρια του Αναισθησιολογικού, μια ακτινολόγο, την ΙΤ Manager και την Προϊστάμενη του Επιχειρησιακού σχεδιασμού».

«Θα σας εξηγήσω τι ρόλο έχει η κάθε μία από αυτές» συνέχισε. «Και μην αρχίσετε να με ρωτάτε, γιατί και οι τέσσερις της ομάδας είναι γυναίκες. Αυτές πρώτον, ξέρουνε να κρατάνε το στόμα τους κλειστό. Και δεύτερον, έχουν και οι τέσσερις το επιστημονικό background για να περπατήσει μια τέτοια δουλειά».

Δεν μου άρεσε που άκουσα, ότι στην ομάδα ήτανε η Αναισθησιολόγος.

«Ρε μ@λάκα Σταύρο, μας δουλεύεις;» του είπα. «Τι projects και @ρχίδια να σχεδιάσουμε με την παλιά σου γκόμενα, την αναισθησιολόγο; Και άλλες τρείς γυναίκες μέσα;».

Πήρε το σοβαρό του ο Σταύρος.

-Αλέξη, το project αφορά αξιοποίηση αποθηκευμένων πληροφοριών γυναικείου εγκεφάλου. Μία, ας το πούμε, χαρτογράφηση του υποσυνείδητου. Αυτή γίνεται μόνο με την βοήθεια νάρκωσης. Από αναισθησιολόγο, φυσικά. Το γεγονός ότι πηδηχτήκαμε, δεν μας εμποδίζει να αξιοποιήσουμε από κοινού, σαν γιατροί, μια επιστημονική μας εργασία.

Δεν είχε άδικο σε αυτό. Απαγορεύεται, δυο εραστές να κάνουν μαζί business; Όχι, βέβαια.

«Η Ρένα δεν είναι καμία άσχετη, Αλέξη» συνέχισε. «Έχει σπουδαίο ερευνητικό έργο πάνω σε θέματα γυναικείας ψυχολογίας και σκέψης σε συνθήκες νάρκωσης. Είναι Υφηγήτρια, με εξειδίκευση στην νευροανάδραση και την χρήση αναισθησιολογικών τεχνικών. Συνεργάζεται με ξένες Πανεπιστημιακές κλινικές και Οργανισμούς σε προγράμματα στρατηγικής ανάλυσης, που αφορούν την λειτουργία της ανθρώπινης σκέψης.”.

Η σύντομη αυτή παρουσίαση του βιογραφικού της Ρένας, μας έκανε να τον πάρουμε επιτέλους στα σοβαρά.

Τι μας ενδιέφερε, στο κάτω-κάτω, η προηγούμενη ερωτική σχέση τους;

«Τι είναι, ρε Σταύρο, η νευροανάδραση;» τον ρωτήσαμε.

-Είναι μία στρατηγική μάθησης, η οποία καθιστά το άτομο ικανό να μεταβάλλει την εγκεφαλική του δραστηριότητα. Μέσω ειδικών λογισμικών και ηλεκτροεγκεφαλογραφικών συσκευών, και σε μία σχετικά σύντομη χρονική περίοδο, οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να μάθουν να αυξάνουν ή να μειώνουν αυτή την ενέργεια τους.

H εφαρμογή, που θέλουμε να αναπτύξουμε -και είναι ιδέα της Ρένας, της αναισθησιολόγου- αποτελεί μια διεύρυνση των δυνητικών χρήσεων της νευροανάδρασης.

Θα απορείτε βέβαια, γιατί σας θέλουμε στην ομάδα. Έτσι, δεν είναι;

«Ε, ναι» είπαμε σχεδόν με ένα στόμα, ο Μάκης και εγώ. Ο Δημήτρης, ο Bioengineer, σαν πιο εξοικειωμένος, δεν είχε απορίες. Εμείς, δεν είχαμε καν προλάβει, να ρωτήσουμε τι αφορούσε αυτή η διεύρυνση.

«Ακούστε» είπε. «Για να έχει πρακτική χρήση μια επιστημονική εφαρμογή διεύρυνσης των δυνατοτήτων της νευροανάδρασης, χρειάζονται δύο πράγματα».

«Το πρώτο είναι η μηχανολογική εξέλιξη των υφιστάμενων ηλεκτροεγκεφαλογράφων. Μια νέα γενιά, που θα καλύπτει νέες περιοχές χαρτογράφησης. Για αυτό και καλέσαμε έναν expert Ηλεκτρολόγο- Μηχανολόγο. Τον Δημήτρη. Έχεις καμία αντίρρηση, Αλέξη, για τον συνάδελφο σου;”

«Όχι, βέβαια» απάντησα. «Το έργο του είναι αναγνωρισμένο».

-Μπράβο! Λοιπόν, το δεύτερο πράγμα που χρειαζόμαστε, είναι ένα λογισμικό επεξεργασίας των ηλεκτροχημικών παλμών διαφόρων συχνοτήτων που καταγράφονται σε ηλεκτροεγκεφαλογραφήματα. Αυτοί οι παλμοί λέγονται εγκεφαλικά κύματα. Δεν θα είναι, όμως, μια απλή ανάλυση. Θα γίνει σε συνδυασμό με ένα πρόγραμμα συμπεριφολογικής εξέτασης. Αμφισβητείς μήπως, Αλέξη, τις δυνατότητες του φίλου σου του Μάκη; Φαντάζομαι, όχι. Εσύ μας τον έφερες. Ικανοποιήθηκε η περιέργειά σας γιατί χρειαζόμαστε μηχανικούς στην ανάπτυξη της εφαρμογής;

– Ναι! Μέχρι στιγμής, τουλάχιστον.

Το θέμα της συζήτησης μας είχε πάρει πιά σοβαρές διαστάσεις.

«Σταύρο, για εξήγησε μας για την διεύρυνση αυτών των, πώς το λέτε, δυνατοτήτων ανάπτυξης των εγκεφαλικών λειτουργιών; Τι ακριβώς αφορά;» τον ρώτησα.

-Μάλιστα. Λοιπόν… η Ρένα έκανε μια έρευνα στα συναισθηματικά ευρήματα ηλεκτροεγκεφαλογραφημάτων κοιμισμένων γυναικών, δηλαδή ναρκωμένων, σε συνδυασμό με ερωτηματολόγιο για τα συναισθήματα που διακατείχαν αυτές την προηγούμενη από την νάρκωση ημέρα. Τότε που ήταν ξύπνιες. Το πιάνετε;

-Ναι, κάπως… Για συνέχισε!

– Ε, έκανε ένα συσχετισμό αυτών των συναισθημάτων με τα δεδομένα του σημασιολογικού τους άτλαντα και της γεννήθηκε η ιδέα…

Οι άγνωστες λέξεις -αν είναι και επιστημονικοφανείς, ακόμη καλύτερα- εντυπωσιάζουν τους αδαείς
«Τι είναι ρε μ@λάκα ο σημασιολογικός άτλαντας;» τον διέκοψα.

-Είναι η εικόνα ενός εγκεφάλου, όπως αποτυπώνεται από την αντίδραση του σε διαφορετικές σημασιολογικές έννοιες. Ο άτλαντας αυτός έχει ήδη συνταχθεί από το Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ και είναι ο οδηγός για την μελλοντική ανάπτυξη προγραμμάτων ανάγνωσης της σκέψης, μέσω της έκφρασης του λόγου. Δηλαδή, με απλά λόγια, θα ακούμε κάποιον να μιλάει και,από την ανάλυση του λόγου μέσω μιας συσκευής, θα γνωρίζουμε τις σκέψεις του.

Τα ακούγαμε όλα αυτά, σαν χάνοι. Και μ@λακίες να ήτανε, δεν ήμαστανσε θέση να τα αξιολογήσουμε.
Από μέσα μου μπορεί να σκέφτηκα ότι δεν είμαστε μόνο οι μηχανικοί που λένε π@παριές και εντυπωσιάζουν τους τρίτους. Μπορεί, να είναι κάλλιστα και οι γιατροί.

«Για συνέχισε, ρε Σταύρο. Ρε πoύστη, τα λες ωραία» του είπα.

-Η ιδέα της Ρένας -Πανεπιστημιακή Υφηγήτρια,έτσι ;- λοιπόν, είναι… Κρατηθείτε… Να μπορούμε να διαβάζουμε την σκέψη μιας γυναίκας, πριν αυτή μιλήσει.

Η συζήτηση άναψε για τα καλά.

« Εδώ, ρε μ@λάκα, η γυναίκα μιλάει και δεν καταλαβαίνεις τι μπορεί να σκέφτεται» είπε ο Μάκης, «και εσύ μου λες να καταλαβαίνεις τι σκέφτεται πριν καν μιλήσει; Αποκλείεται.».

-Μάκη; Είσαι το αστέρι της Behavioral Analysis. Είσαι πολύ κοντά στην σύλληψη του project. Ξέρεις τι θέλουμε να πετύχουμε; Να φτιάξουμε, μέσα από μια διαδικασία νάρκωσης, ένα μυστικό άτλαντα, μοναδικό για κάθε γυναίκα. Αυτός θα καθοδηγεί τον λόγο μας κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να προκληθεί μια αναμενόμενη απάντηση. Αν έχουμε την απάντηση που ταιριάζει, δεν θα απέχει πολύ η ανάγνωση της σκέψης. Είναι θέμα μετασχηματισμού της σημασίας των λέξεων.

Είχαμε μείνει άφωνοι, οι τρείς μηχανικοί. Εμείς, που νομίζαμε ότι είμαστε οι έξυπνοι σε θέματα αντιμεταθετικής λογικής, είχαμε εντυπωσιαστεί από την σύλληψη της πρωτότυπης αυτής ιδέας. Της αναισθησιολόγου Ρένας.

Για ώρα αρκετή, συζητούσαμε φιλολογικά το θέμα. Έφτασα μέχρι το σημείο, να τον ρωτήσω εάν θα μπορούμε να πιάνουμε και υπονοούμενα από τις Σοφιστείες του Αρκά.

Φυσικά, στο project, για την σύνταξη του φιλόδοξου αυτού άτλαντα των γυναικείων σκέψεων, θα έπρεπε να καταγράψουμε – όπως μας εξήγησε ο Σταύρος- τα πεδία απόκρισης των σκέψεων. Και σαν πεδία απόκρισης των σκέψεων -μας έκανε κανονικό μάθημα ο γιατρός- είναι οι πράξεις, οι ενέργειες η τα συναισθήματα που δημιουργούνται σε έναν άνθρωπο από τον προφορική επικοινωνία του με έναν άλλον άνθρωπο.

Για να μας γίνει κατανοητή η μοναδικότητα αυτής της ιδέας, της Ρένας είπαμε, ο Σταύρος έκανε και ένα μικρό case study.

«Δεν μου λες, Αλέξη» με ρώτησε, «εάν πεις στη γυναίκα σου, ότι αύριο θα βγούμε οι δύο μας έξω, τι πιστεύεις ότι θα σκεφθεί και τι πιστεύεις ότι θα σου απαντήσει».

-Ε, θα μου πει να μην αργήσω, γιατί φοβάται να μείνει μόνη στο σπίτι, αλλά θα σκεφθεί ότι μπορεί να έχεις κανονίσει και να βγούμε με δύο γκόμενες».

-Πολύ σωστά. Θα έπεφτε μέσα, η γυναίκα σου. Και δεν μου λες, τι συναίσθημα πιστεύεις ότι θα μπορούσε να της δημιουργήσει αυτή η σκέψη της;

-Φόβο, νομίζω. Μη και γνωρίσω καμία γκόμενα, και ξεμυαλιστώ μαζί της.

-Πολύ ωραία! Σε ενημερώνω, εάν δεν το ξέρεις, ότι με ένα ηλεκτροεγκεφαλογράφημα, το συναίσθημα του φόβου μπορεί να καταγραφεί.

«Τι μου λες;» απάντησα με θαυμασμό.

-Αυτό, που σου λέω. Για πες μου τώρα, αν της έλεγες ότι θα βγεις έξω με τον Μάκη; Πώς θα αντιδρούσε;

-Χα, χα… Θα γελούσε. Θα μου έλεγε, σαν αστείο, να μην ξεχάσουμε να πάρουμε προφυλακτικά. Ξέρει ότι, όταν βγαίνουμε με τον Μάκη πάμε για καμία μπύρα. Συζητάμε για θέματα της δουλειάς και τον Θρύλο. Δεν την νοιάζει καθόλου, Σταύρο.

-Δηλαδή, αδιαφορία. Έτσι, δεν είναι;

-Ε, ναι. Τον Μάκη, μαλακοκάβλη τον ανεβάζει, μαλακοκάβλη τον κατεβάζει. Τον αγαπάει, όμως, και τον εμπιστεύεται.

-Ακριβώς, όπως η δικιά μου, η Μαρία, εσένα!

-Τι θες να πεις, ρε μ@λάκα; Ότι δεν μπορώ να την πέσω σε γκόμενα;

-Όχι! Εννοώ ότι σε εμπιστεύεται, επειδή δεν έχει ακούσει ποτέ να την πέφτεις σε γκόμενα, όταν βγαίνεις με τον Μάκη.

-Μη το λες! Αν μου κάτσει καμία, δεν θα πω όχι.

-Τέλος πάντων. Δεν μας ενδιαφέρει αν σου κάθονται η δεν σου κάθονται οι γκόμενες, αλλά οι σκέψεις που μπορεί να γεννηθούν στην γυναίκα σου από μία υποθετική πράξη σου. Κατάλαβες τώρα; Για την ίδια ακριβώς πράξη σου, μια νυχτερινή έξοδο με ένα φίλο, η οποία εκφράζεται μέσα από τον επικοινωνιακό δίαυλο του διαλόγου σας, εάν αλλάξει το υποκείμενο της πράξης, ο Μάκης δηλαδή αντί για εμένα, μεταβάλλονται τόσο τα συναισθήματα της, όσο και οι άμεσα επαγόμενες σκέψεις της. Διαφορετικές σκέψεις, να ξέρεις, μεταφέρουν αποδεδειγμένα, μέσω χημικών μεταβολών στους νευρώνες, διαφορετικές απαντήσεις στο υπεύθυνο για τον λόγο τμήμα του εγκεφάλου.

«Μάλιστα», του απάντησα σκεφτικός. «Τώρα καταλαβαίνω γιατί άλλες φορές μου λέει να μην τολμήσω να βγω έξω και άλλες να κάνω ότι γουστάρω».

«Ο άτλαντας των γυναικείων σκέψεων» συνέχισε ο Σταύρος, μετά από την σοφή μου αυτή διαπίστωση, «για να είναι πλήρης πρέπει να κάνει test για κάθε πράξη, ενέργεια η δραστηριότητα ενός άνδρα. Με την ανάπτυξη αυτού του project θα έχουμε για κάθε γυναίκα ένα οδηγό αντιδράσεων και μια αποκρυπτογράφηση των σκέψεών της».

«Πω, πω, είναι φανταστικό» είπα. «Για σκέψου να ξέρεις, τι και πώς πρέπει να πεις κάτι στη γυναίκα σου για να μπορέσεις να διαβάσεις, μέσα από την απάντησή της, την σκέψη της. Φανταστικό… Ρε παιδιά, από την πρόχειρη ανάλυση των πληροφοριακών συστημάτων του project, βλέπω ότι υπεισέρχεται και θέμα γλωσσολογίας. Μήπως χρειάζεται να φέρουμε στην ομάδα και γλωσσολόγο; Έχω γνωρίσει από το Facebook μία Καθηγήτρια. Αυτή μπορεί να μας βοηθήσει».

Ήταν το σημείο, που έκαψα ένα από τα χαρτιά μου.

«Αλέξη, είπαμε να δουλέψουμε το project στα σοβαρά. Να μην μ@λακιστούμε» με παρατήρησε ο Σταύρος. «Η δικιά σου είναι καλή για νυχτερινούς διαλόγους με χασομέρηδες»

«Καλά, καλά… Ας την αφήσουμε έξω. Χώρια, που μπορεί να το μάθει η γυναίκα μου και να γίνει της πoυτάνας. Έχεις δίκιο, Σταύρο. Για πες μου, oι άλλες τρεις, τι δουλειά θα έχουν μέσα στην ομάδα;»

-Ε, η ακτινολόγος μας χρειάζεται για να κάνει τις αξονικές τομογραφίες του εγκεφάλου. Αυτή θα πρέπει να συνεργαστεί με τον Δημήτρη. Η IT Manager για να προσαρμόσει το λογισμικό, που θα φτιάξει ο Μάκης, σε μια νέα βάση ιατρικών δεδομένων. Και η τελευταία, η Προϊστάμενη του Επιχειρησιακού σχεδιασμού, για να κάνει το business plan που θα παρουσιάσουμε σε υποψήφιους επενδυτές. Για να φτιάξουμε αυτόν τον master άτλαντα απαιτούνται πολλά κεφάλαια. Θα πρέπει να αντλήσουμε χρήματα από επενδυτές.

«Και εγώ ρε μ@λάκα, τι θα κάνω» τον ρώτησα «Δεν βλέπω να έχω κάποιο ρόλο στην ομάδα».

-Εσύ αγόρι μου, θα είσαι ο Project Manager!

Πήρα τα πάνω μου. Γιατρός δεν είμαι, από Πληροφορική δεν ξέρω πολλά πράγματα, και από Bioenginnering τέλος, ιδέα δεν είχα.

«Στο μόνο που θα μπορούσα κάτι να προσφέρω, είναι να συντονίσω το project» σκέφθηκα.

Άλλωστε, οι Managers τι κάνουμε; Στην πραγματικότητα, τίποτα. Βάζουμε άλλους, να δουλεύουν.

«Είναι η δουλειά μου αυτή, Σταύρο» του είπα. «Θα τα πάμε περίφημα. Θα ετοιμάσω το Project planning. Θα δουλέψω κοντά στην Προϊσταμένη του επιχειρησιακού σχεδιασμού. Θα είμαι από πάνω της, συνέχεια. Χα, χα…».

-Ξέχνα το. Δεν κάνεις για την Προϊσταμένη. Έχεις κοιλίτσα και αυτή γουστάρει παιδαράδες με six pack κοιλιακούς. Για άλλο θα σε έχουμε εσένα.

-Βρε άσχετε, εμείς οι Managers, όταν λέμε από πάνω εννοούμε την διοικητική ιεραρχία. Δεν μιλάμε για στάση στο sex. Τέλος πάντων, για πες μου, για τι πράγμα θα με έχετε;

-Για τον συντονισμό της τήρησης της επαγγελματικής εχεμύθειας. Για την κωδικοποίηση των απορρήτων μηνυμάτων που θα ανταλλάξουμε. Στα μηνύματα μας θα κρύβονται επιστημονικά και επιχειρηματικά μυστικά. Κανείς δεν πρέπει να μάθει για το Project που ετοιμάζεται. Θα χάσουμε και οι πέντε την δουλειά μας από το Νοσοκομείο. Εσύ λοιπόν, έχεις το πιο δύσκολο έργο. Πρόσεξε να το φέρεις σε πέρας. By the way, μπαγασάκο, με την γυναίκα μου την Μαρία, τα κατάφερες μια χαρά. Ελπίζω να τα καταφέρεις και τώρα.

«Θα βάλω τα δυνατά μου, Σταύρο» του απάντησα. «Μην ανησυχείς, κανείς δεν θα μας πάρει χαμπάρι».

Όσοι νομίζουν, ότι οι Project Managers των εταιρειών, κάθονται σε ένα γραφείο και ξύνουν τα @ρχίδια τους βλέποντας τους άλλους να δουλεύουν, κάνουν μεγάλος λάθος. O Manager πρέπει να νοιαστεί για χίλιες δύο λεπτομέρειες, από τις οποίες θα εξαρτηθεί η επιτυχία ενός έργου.

«Έχουμε βρει κανένα μέρος για την πρώτη μας αυτή συνάντηση Brainstorming;» ήταν το πρώτο, που νοιάστηκα. «Να μη μας δει και κανένα μάτι. Όχι τίποτα άλλο, άντε να πιστέψουνε, ότι τέσσερις άντρες και τέσσερις γυναίκες πάνε για ιατρικό συνέδριο. Θα νομίσουν, ότι πάμε για παρτούζα».

Φαίνεται, είχε ήδη φροντίσει ο Σταύρος.

-Μη σε νοιάζει, ρε. Έχω βρει. Σε ένα χωριό της Ηπείρου, στο Τέροβο. Στον ξενώνα ο «Παράδεισος».
Κάθε σωστός Manager, δεν πρέπει να δέχεται αμέσως τις προτάσεις των στελεχών, της ομάδας που διευθύνει. Οφείλει να έχει τις αντιρρήσεις του.

«Ρε μ@λάκα, πού το βρήκες αυτό το μπουρδέλο;» του είπα. «Όλες οι Γιαννιώτισσες σε αυτό πάνε».

-Και εσύ πού το ξέρεις; Έχεις πάει;

-Ναι, ρε. Σε ένα επαγγελματικό μου ταξίδι στα Γιάννινα, έπεσα στην γιορτή της απελευθέρωσης. Όλα τα ξενοδοχεία της πόλης ήταν reserve. Ρώτησα πού μπορώ να μείνω για ένα βράδυ και με έστειλαν στο Τέροβο. Δεν μπορούσα να κλείσω μάτι από τα βογγητά.

«Από την σύνθεση των αρνήσεων βγαίνουν οι καταφάσεις» λένε οι επιστήμονες της Λογικής. Και από τις αντιρρήσεις για τον τόπο συνάντησης, βγαίνουν άλλες παράμετροι.

«Φιλαράκο; Τα πράγματα σε αυτό το project είναι διαφορετικά» μου απάντησε ο Σταύρος στην αντίρρησή μου για το συγκεκριμένο ξενοδοχείο. «Για μας τους πέντε, που εργαζόμαστε στο Νοσοκομείο, δεν μας νοιάζει αν μαθευτεί ότι πήγαμε για συνέδριο στο Τέροβο. Θα καταλάβουνε ότι πήγαμε να ξενογ@μήσουμε. Αυτό θέλουμε. Να μην υποψιαστούνε, ότι μια επιστημονική ομάδα ετοιμάζει κρυφά από την Διοίκηση ένα μεγαλεπήβολο σχέδιο.”Εμείς οι γιατροί, μεταξύ μας, αυτά τα συμπλέγματα και τις ενοχές τα έχουμε ξεπεράσει. Καλύτερα λοιπόν, τα mails και τα μηνύματα που θα ανταλλαγούν, να είναι συνθηματικά ερωτικά υπονοούμενα. Δεν θέλουμε να κινήσουμε υποψίες, αν τυχόν κανένας μ@λάκας ανοίξει τους υπολογιστές μας. Στο παρελθόν, κάτι ξένες φαρμακευτικές, είχανε πάρει αντίγραφα, για να τσεκάρουν αν προωθούμε τα υλικά τους. Δεν ξέρεις τι γίνεται. Παίζονται εκατομμύρια σε αυτό το project. Κατανοείς την σημασία της εχεμύθειας, που πρέπει να κρατηθεί;”.

Η μια ερώτηση έφερνε την άλλη.

«Και οι σύζυγοι των κοριτσιών, ρε μ@λάκα;» ρώτησα τον Σταύρο. «Αν, αν λέω, γίνει πάλι καμία στραβή; Και διαβάσουν οι άντρες τους τα μηνύματα; Είδες, τι έπαθες εσύ;».

-Τα κορίτσια της ομάδας δεν έχουν πρόβλημα. Η αναισθησιολόγος και η ακτινολόγος είναι χωρισμένες. Οι άλλες δύο είναι ελεύθερες. Δεν έχουν γκόμενο. Εγώ, στο σπίτι δεν δουλεύω υπολογιστή. Εσείς, βέβαια, να προσέχετε.

Στο σημείο αυτό, καταλήξαμε στην πρώτη μας συμφωνία.

-Μη σε νοιάζει, ρε. Έχουμε βάλει κωδικό εισόδου στα pc μας. Αποκλείεται να μπουν μέσα οι γυναίκες μας. Εγκρίνεται, λοιπόν, ο «Παράδεισος» του Τερόβου.

Είπαμε και άλλα πολλά. Αλλά αν τα γράφαμε όλα, θα βαριόταν ο αναγνώστης να τα διαβάσει. Το διαλύσαμε λοιπόν και επιστρέψαμε σπίτια μας. Κανείς μας, ούτε καν εγώ, δεν έκανε κουβέντα στη γυναίκα του.

Ήταν δύσκολή, η δουλειά που μου αναθέσανε. Δεν είναι εύκολο να κρατήσεις μυστικό ένα project, στο οποίο μπλέκονται οχτώ άνθρωποι. Χρειάζεται οργάνωση και μεθοδικότητα.

Αφού μελέτησα την απαραίτητη ιατρική ορολογία, με σύμβουλο τον Μάκη, έπρεπε να ετοιμάσω τα βασικά σχέδια των μηνυμάτων.

Είχε προηγηθεί βέβαια το άνοιγμα νέων λογαριασμών για να στέλνουμε τα mail μας.

Ο Μάκης άνοιξε στο yahoo με user name «o-pexnidiaris@yahoo.gr», ο Δημήτρης στο google με το όνομα «Professorplakas@gmail και εγώ σε ένα άλλο πάροχο σαν «mikri-Tatiana@tee.gr» Αυτή ήταν η, σχετικά, εύκολη δουλειά.

Το δύσκολο είναι να φτιάξεις συνθηματικές φράσεις για την κρυπτογράφηση επιστημονικών δεδομένων. Και μάλιστα, στον αδιάκριτο λαθραναγνώστη, να δημιουργήσουν την εντύπωση, ότι τα λόγια των μηνυμάτων ήταν αυτά μιας συνηθισμένης ερωτικής επικοινωνίας. Την κλινική ομάδα δεν τους απασχολούσε, εάν ο γραπτός τρόπος σύνταξης των μηνυμάτων υπερέβαινε τα όρια της αστικής σεμνότητας.

Στα κωδικοποιημένα μηνύματα θα κανονίζαμε τις συναντήσεις, για να κάνουμε τα πειράματα πάνω σε γυναίκες που θα επιλέγαμε. Θα μεταφέραμε συμπεράσματα ή προτάσεις από την επεξεργασία ερευνητικών αποτελεσμάτων. Θα ανταλλάσσαμε πληροφορίες σε θέματα που αφορούσαν την εξέλιξη της πορείας του project. Και άλλα, πολλά άλλα. Η συμμορία των Ρομά μας είχε φαίνεται εμπνεύσει.

Τις γυναίκες, που θα υποβάλλονταν στα tests του project, συμφωνήσαμε να τις αποκαλούμε στα μηνύματα μας, συνθηματικά πάντα, «δημοσιογράφους».

Ο Μάκης πρότεινε να τις λέμε και πoυτάνες ή μοντέλες, για να μη μπορεί να σπάσει ο κώδικας. Αν η εξεταζόμενη ήταν καμία περίεργη και μας ψυλλιαζότανε, θα την λέγαμε καριόλα.

Κάπως έτσι, ένας καναλάρχης δεν φώναζε στους διαδρόμους του σταθμού του μια γνωστή τηλεπαρουσιάστρια, όταν τον άφησε σύξυλο για να πάει σε άλλο κανάλι με πιο πολλά λεφτά;

Πoυτάνες, καριόλες και δημοσιογράφους -το ίδιο ήτανε για τον μυστικό μας κώδικα- θα τους επέλεγε η Προϊστάμενη Επιχειρησιακού σχεδιασμού μέσα από το Customers List του Information Program. Ήταν στοιχεία, μέσα από μία εκτύπωση δεδομένων ασθενών, που θα της έδινε η ΙΤ Manager. Για να μπερδεύουμε ακόμη περισσότερο τα ηλεκτρονικά μας ίχνη μας θα αλλάζαμε μέχρι και φύλο στις εξεταζόμενες.

«Θα έρθει ένας νέος δημοσιογράφος να κοιμηθεί απόψε μαζί σου. Κοίταξε να τον γ@μήσεις αμέσως» θα έγραφε η ΙΤ στην αναισθησιολόγο. Θα εννοούσε, ότι θα της έστελνε για νάρκωση μία νέα ασθενή και θα έπρεπε να την εξετάσει γρήγορα.

Το αποτέλεσμα των εξετάσεων, που δεν ήταν συμβατό με την θεωρία της νευροανάδρασης, το λέγαμε λεσβία. «Πoύστηδες» λέγαμε τις εξετάσεις που έβγαζαν διφορούμενα συμπεράσματα.

Θα έγραφε η αναισθησιολόγος «Δεν την βρήκα με την Όλγα. Μου βγήκε λεσβία» ή «Σήμερα γ@μήθηκα από ένα δημοσιογράφο, τον Νίκο. Μεγάλο πουστόπαιδο».

Θα έπρεπε να βρούμε και άλλους ερωτικούς κωδικούς. Άλλωστε ήταν μέρος της άσκησης, που θα σχεδιαζόταν στο συνέδριο.

Με αυτά και αυτά, βρεθήκαμε το επόμενο Σαββατοκύριακο στο Τέροβο. Στον ξενώνα «Ο Παράδεισος».

Πήγαμε με χωριστά αυτοκίνητα και συναντηθήκαμε στη reception. Στους ντόπιους, που μπαινόβγαιναν με Βουλγάρες και Ρωσίδες, έκανε εντύπωση ότι κουβαλούσαμε προτζέκτορες, υπολογιστές, εκτυπωτές, φορητούς ηλεκτροεγκεφαλογράφους, Dossiers και ό,τι άλλο πιστεύαμε ότι ήταν χρήσιμο για την δουλειά μας.

Ξεκουραστήκαμε για λίγο και σε μια ώρα περίπου μαζευτήκαμε σε ένα δωμάτιο. Το είχε διαμορφώσει ο ξενοδόχος σε μια μικρή αίθουσα συσκέψεων.

Μην φανταστείτε πολλά πράγματα. Ένα τραπέζι και οχτώ καρέκλες. Τα υπόλοιπα σύνεργα της δουλειάς, τα είχαμε κουβαλήσει εμείς από την Αθήνα.

Το πρώτο δίωρο του συνεδρίου κύλησε με θεωρία. Μάθαμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα.

Ήμασταν έτοιμοι να περάσουμε στο πρώτο μέρος του project. Tον σχεδιασμό ενός test, σαν αυτό που θα γινότανε στην Αθήνα, με πραγματικά μηχανήματα και κανονική νάρκωση.

Η έννοια, την οποία είχαμε αποφασίσει να χαρτογραφήσουμε δοκιμαστικά, μέσα από τον εγκέφαλο μιας γυναίκας, ήταν αυτή της αλληλεγγύης.

Δηλαδή, πώς αντιλαμβάνεται μια γυναίκα μέσα από ένα διάλογο την πράξη της αλληλεγγύης και ποιες μύχιες σκέψεις μπορεί να κρύβονται μέσα στις απαντήσεις της.

Στο πρώτο εικονικό test, τους πρότεινα σαν Manager, να καταγράψουμε τα βήματα της εκτέλεσης του. Στη γλώσσα μας λέγεται Actions List.

«Οι γιατροί και ο Δημήτρης θα καθόσαστε μπροστά στα μηχανήματα σας, ο Μάκης και η IT Manager στα computers τους για τον κώδικα και το simulation, η Μάνια- η Προϊστάμενη Επιχειρησιακού Ελέγχου -στο Excel της να περνάει τα οικονομοτεχνικά δεδομένα και εγώ στο δικό μου pc, να γράφω τα κωδικοποιημένα μηνύματα επικοινωνίας. Έτοιμοι;»

Τα είχαμε όλα προβλέψει. Εκτός από το «μοντέλο» που χρειαζόμαστε για να μας δίνει τις απαραίτητες απαντήσεις στο ερωτηματολόγιο της αναισθησιολόγου.

«Τι μ@λακία μας δέρνει όλους;» σιχτίρισε ο Σταύρος. «Φέραμε χίλια μύδια @ρχίδια και δεν σκεφθήκαμε μοντέλο. Καμιά ιδέα; Τι θα κάνουμε τώρα;».

«Μη κολλάς, ρε. Θα τηλεφωνήσω σε μια ντόπια» του είπα. «Είναι γραμματέας σε ένα τυροκομείο ενός πελάτη μας. Τα Σαββατοκύριακα ξύνεται συνήθως. Θα της δώσουμε ένα πενηντάευρω και το κορίτσι σε ένα τέταρτο θα είναι κοντά μας».

Πήρε θάρρος ο Σταύρος.

«Α, ρε πoύστη, στελέχωση ομάδας που έχω κάνει. Τυχαία νομίζεις, Αλέξη, σε έβαλα Project Manager; Χα, χα…»

Δεν του απάντησα. Πήρα αμέσως τηλέφωνο την Σοφία. Της άρεσε η ιδέα, να κονομήσει πενήντα Ευρώ για ένα δίωρο απασχόλησης, αλλά δεν της άρεσε το ξενοδοχείο. Είχε τις δικαιολογημένες αντιρρήσεις της.

«Κύριε Αλέξη» μου είπε «εκεί που μου ζητάτε να έρθω, είναι γ@μιστρώνας. Αν με δει κανένας γνωστός μου, θα νομίζουν ότι ήρθα να πηδηχτώ. Για πενήντα Ευρώ;».

Ο καλός Manager σε κάθε πρόβλημα βρίσκει λύση.

-Αν σε δουν, θα πεις Σοφία, ότι ήρθες να με συναντήσεις για να σου δώσω κάποια δείγματα ανάλυσης των αποβλήτων σας. Έλα σε παρακαλώ. Εκατό ευρώ, η τελευταία προσφορά μου. Take or leave it. Now. Λοιπόν;

-Αν είναι έτσι αλλάζει, Κύριε Αλέξη. Θα χρειαστεί και να γδυθώ;

– Όχι, ρε Σοφάκι. Σε ιατρικό συνέδριο θα συμμετέχεις. Λοιπόν, ξεκίνα κορίτσι μου. Μη σε νοιάζει. Το μόνο που θα κάνεις, είναι να απαντάς με ειλικρίνεια σε ένα ερωτηματολόγιο. Θα σου βάλουμε και δύο τρία καλώδια στο κεφάλι. Α, και μια ελαφριά νάρκωση. Όχι κανονική. Μια μέθη. Θα πιεις δυο- τρία ποτηράκια και θα απαντήσεις στις ίδιες πάλι ερωτήσεις.

Η μέθη, κατά τους γιατρούς, είναι μια ελαφρά μορφή νάρκωσης. Δεν είχαμε νοσοκομειακό εξοπλισμό για να κάναμε πλήρη αναισθησία, αλλά για την εικονική αυτή εξέταση των συνεδριακών μας αναγκών, η μέθη μπορούσε να τους δώσει ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Σε ένα τέταρτο, το κορίτσι είχε έρθει από τα Γιάννινα στο Τέροβο. Αφού την σύστησα στα παιδιά της ομάδας, της βάλαμε κάτι ηλεκτρόδια στο κεφάλι και την συνδέσαμε με τον φορητό ηλεκτροεγκεφαλογράφο του Δημήτρη. Αξονικό τομογράφο βέβαια δεν μπορούσαμε να κουβαλήσουμε, αλλά αυτή η εξέταση θα γινόταν εικονικά, σαν μέρος της διαδικασίας.

Στα γρήγορα εξηγήσαμε στη Σοφία, ότι το μόνο που χρειάζεται να κάνει, είναι να απαντάει.

Α! Και να μην ρωτάει. Το έχουνε τα κορίτσια από την επαρχία. Είναι περίεργα.

«Είμαστε έτοιμοι;» μας ρώτησε ο Σταύρος.

«Ναι, ναι» του είπαμε όλοι με ένα στόμα.

«Και εσύ, Σοφία; Έτοιμη;»

-Ναι, ναι, Κύριε Σταύρο. Έτοιμη. Να ρωτήσω μόνο κάτι;

-Ότι θέλεις, κορίτσι μου.

-Τα εκατό Ευρώ, πότε θα τα πάρω,;

-Μόλις τελειώσεις, Σοφία.

-Όχι, Κύριε Σταύρο. Μισά μπροστά, μισά στο τέλος.

Τι να έκανα; Έβγαλα ένα πενηντάευρω και της το έδωσα σαν προκαταβολή. Δεν ήθελα να χαλάσει η δουλειά πριν ακόμη ξεκινήσουμε. Οι Managers για αυτό είμαστε. Για να λύνουμε προβλήματα με τα λεφτά των μετόχων.

Μεταξύ άλλων, που θα αφορούσαν την καταγραφή των ενεργειών αυτού του εικονικού test, ήταν και η συνθηματική κωδικοποίηση σε μηνύματα όλων όσων θα διαδραματίζονταν. Ο Σταύρος δεν έχασε την ευκαιρία να με τεστάρει.

-Αλέξη, τι θα έγραφες στο μήνυμα, αν αντιμετωπίζαμε μια τέτοια περίπτωση;

-Ε, τι θα έγραφα; «Είπα στη δημοσιογράφο να καθίσει να συζητήσουμε και το μουνόπανο μου ζήτησε πενήντα Ευρώ μπροστά. Μεγάλη καριόλα».

Το άκουσε η Σοφία, που δεν είχε πολυκαταλάβει τα περί συνθηματικής αποστολής μηνυμάτων και παρεξηγήθηκε. Δεν της είχαμε εξηγήσει, ότι δημοσιογράφο θα λέγαμε κάθε γυναίκα που θα περνούσε αυτή την εξέταση.

-Εγώ δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε καριόλα. Η Ρούλα η τηλεπαρουσιάστρια, που έχουμε στο τοπικό κανάλι, για να σου πάρει συνέντευξη παίρνει πεντακόσια Ευρώ. Τόσα της δίνουν οι υποψήφιοι στις εκλογές, για να τους βγάλει στον αέρα.

Ήταν η σειρά μου, να της απαντήσω. Δεν ήθελα να ξεφύγει η συνέντευξη σε άσχετα θέματα.

«Σοφάκι; Είπαμε, όχι ερωτήσεις, όχι σχόλια. Θα απαντάς, μόνο όταν σε ρωτάμε. Εντάξει, κορίτσι μου;»

«Λοιπόν» ξερόβηξε ο Σταύρος για να επαναφέρει την συζήτηση σε μια τάξη, «Σοφία, ξέρεις φαντάζομαι τι είναι η αλληλεγγύη».

-Ναι, Κύριε Σταύρο. Να συμπαραστεκόμαστε στον πόνο ενός άλλου ανθρώπου. Να του προσφέρουμε βοήθεια, εάν μπορούμε.

-Μπράβο Σοφία. Αλέξη, γρήγορα ένα ερωτικό κωδικό όνομα για την αλληλεγγύη.

«Από πίσω η πισωκολλητό» τους είπα. Φάνηκε να τους άρεσε.

«Πολύ καλό, Αλέξη. Φτιάξε γρήγορα και το μήνυμα. Δεν θέλουμε κανείς να καταλάβει, ότι μια Σοφία εξετάζεται σε πείραμα νευροανάδρασης».

«Ήρθε η Σοφία. Θα την γ@μήσουμε από πίσω» τους είπα με σοβαρότητα.

Το έχουν οι επαρχιώτισσες. Παρεξηγούνται, χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί.

«Εγώ παιδιά, από πίσω δεν το κάνω» είπε η Σοφία φοβισμένη. «Και ούτε το έχω κάνει. Με εκατό Ευρώ θέλετε να πάρετε και κώλo;»

«Μη μιλάς, ρε Σοφάκι» την καθησύχασα « Δεν θα σε γ@μήσουμε, ούτε από μπροστά ούτε από πίσω. Τεστάρουμε τον κώδικα επικοινωνίας μας. Tο “από πίσω” είναι o συνθηματικός κωδικός για την λέξη αλληλεγγύη».

«Μα, γιατί μιλάτε έτσι;» μας παρατήρησε κιόλας.

Ήταν η σειρά του Δημήτρη, να τα πάρει. Καθηγητής βλέπεις ο άνθρωπος, είναι λίγο τζόρας.

«Αλέξη, πες της να το βουλώσει. Αν δεν κλείσει το στόμα της, θα της χώσω πατσαβούρα».

Φοβήθηκε το κορίτσι.

«Relax, Δημήτρη. Είναι δικαιολογημένες οι απορίες του κοριτσιού. Είναι φιλομαθής» του είπα. « Ελάτε τώρα. Χάνουμε χρόνο. Time is money για μας τους Managers».

Τον λόγο πήρε η αναισθησιολόγος. Αυτή θα έκανε τις κρίσιμες ερωτήσεις. Ο ηλεκτροεγκεφαλογράφος του Δημήτρη θα κατέγραφε τις αντιδράσεις της Σοφίας, την στιγμή που θα απαντούσε.

«Σοφία, συγκεντρώσου τώρα» είπε. «Θα πρέπει να απαντήσεις σε μια απλή ερώτηση. Έτοιμη;»

-Ναι, Κυρία Ρένα.

-Μπράβο. Απάντησε μου λοιπόν, τι θα νοιώσεις και τι θα κάνεις, εάν μια φίλη σου, παντρεμένη, σου εμπιστευθεί ότι την κερατώνει ό άντρας της».

-Κυρία Ρένα; Στα Γιάννινα συμβαίνει το αντίθετο. Οι παντρεμένες κερατώνουν τους άντρες τους. Μήπως θέλετε να αντιστρέψετε το ερώτημα; Θέλετε να με ρωτήσετε, τι θα ένοιωθα και τι θα έκανα, εάν ένας παντρεμένος φίλος μου έλεγε, ότι τον κερατώνει η γυναίκα του;

«Η αντιστροφή του ερωτήματος είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση» είπε ο Σταύρος. «Ρένα; Κράτα σημειώσεις. Αλέξη, εσύ, πες μου τι μήνυμα θα έπρεπε να σταλεί;»

Ζορίστηκα λίγο, αλλά στο τέλος το βρήκα.

«Δεν ήθελε να το κάνει η Σοφία από πίσω. Την γύρισα από μπροστά» είπα με την αρμόζουσα για την περίπτωση σοβαρότητα.

Άρχισε να μπαίνει στο νόημα και η Σοφία. Δεν φτάνει που θα κονομούσε εκατό Ευρώ, ήθελε να κάνει και αστειάκια.

“Σας την έφερα, μου φαίνεται, Κύριε Αλέξη. Κώλo, δεν έδωσα. Ο κώλος, όπως βλέπετε, δεν είναι εύκολο πράγμα. Θέλει δουλειά πολύ»

Δεν δώσαμε σημασία στην πάρλα της. Μας ενδιέφεραν οι απαντήσεις της σε συγκεκριμένα ερωτήματα και όχι οι περί κώλoυ απόψεις της.

-«Ωραία, Σοφία. Τι έχεις να μας πεις, για το πώς θα ένοιωθες για αυτόν τον απατημένο φίλο σου;» την ρώτησε ο Σταύρος, που είχε αναλάβει και ρόλο συντονιστή.

-Κύριε Σταύρο, θα τον λυπόμουνα τον φουκαρά. Αλλά, δεν θα του το έδειχνα. Θα τον συμβούλευα να δοκιμάσει να προσεγγίσει ξανά την γυναίκα του. Αν είχε και παιδιά, θα του έλεγα, να μη χαλάσει την οικογένεια του. Θα έφτιαχνα, ακόμη, μια πίτα. Θα του πήγαινα και δύο κομμάτια, να τον φιλέψω. Κάνουμε καταπληκτικές πίτες, εμείς στα Γιάννινα.

-«Μπράβο, Σοφία! Είσαι εξαιρετικό κορίτσι» είπε ο Σταύρος. «Για σένα η αλληλεγγύη εκφράζεται με μια πράξη προσφοράς. Τασία, είσαι έτοιμη για την εικονική αξονική;»

«Ναι, έτοιμη» απάντησε η Τασία, η ακτινολόγος της ομάδας. Έκανε εικονικά, ότι ξάπλωνε την Σοφία σε ένα κρεββάτι- φοβήθηκε προς στιγμή η επαρχιωτοπούλα- αλλά κατάλαβε, ότι ήταν ένα πρόχειρο θέατρο για τα βήματα του project μας.

Από την αξονική αυτή τομογραφία του εγκεφάλου θα έβγαινε μια τομογραφία με κάτι χρωματιστές περιοχές. Τις επιφάνειες αυτές θα τις επεξεργαζόταν ο Μάκης και θα τις συσχέτιζε με τα παλμικά κύματα του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος. Ο Δημήτρης στη συνέχεια θα ανέλυε τις ηλεκτρολογικές απαιτήσεις που αφορούσαν τάσεις και συχνότητες. Αναγκαίες για την τεχνολογική εξέλιξη ενός πρότυπου εγκεφαλογράφου.

«Ορίστε και το αποτέλεσμα», έκανε σαν θεατρική χειρονομία η Τασία, η ακτινολόγος. Και έβγαλε ένα πρόχειρο υπόδειγμα για να το δώσει, τάχα μου, στον Μάκη, να το πάρει αυτός και να σκανάρει τις διάφορες χρωματικές επιφάνειες. Αυτές, που δείχνουν οι αξονικές του εγκεφάλου.

«Αλέξη, καθοδήγησέ μας για το μήνυμα που πρέπει στείλει η Τασία στον Μάκη» είπε ο Σταύρος. «Να του επισημάνεις κιόλας, ότι δεν θέλουμε να αργήσει το αποτέλεσμα».

Είχα εξοικειωθεί για τα καλά. Έτσι δεν δυσκολεύτηκα να απαντήσω.

«Παιχνιδιάρη; Θέλω να σκίσεις την κωλοτρυπίδα της καριόλας που θα έρθει. Αφού τη γδύσεις πρώτα μετά να τη γ@μήσεις στο κρεβάτι. Κοίταξε, μην την πονέσεις».

Είχαμε αρχίσει να ενθουσιαζόμαστε από την δουλειά μας. Τα βήματα της διαδικασίας σημειώνονταν με ευλαβική συνέπεια και τα μηνύματα -που θα ανταλλάσσαμε για να μην μας πάρουν είδηση τυχόν ανταγωνιστές ή άνθρωποι της Διοίκησης- θα έδειχναν ότι τα έστελναν άνθρωποι μιας παρέας με ελευθεριάζοντα ήθη.

Ώστε, λοιπόν, «σκίζω κωλοτρυπίδα» θα σήμαινε «ελέγχω μια αξονική, ενώ «γδύνω και γ@μάω στο κρεβάτι» θα υπονοούσε «σκανάρω την αξονική και επεξεργάζομαι τα αποτελέσματα στον υπολογιστή».

Γουστάρανε, που τον υπολογιστή τον έλεγα κρεβάτι. Γιατί τον έλεγα έτσι; Γιατί εκεί περνάνε σήμερα τις περισσότερες ώρες τους οι άνθρωποι.

Με ένα τέτοιο μήνυμα, μόνο εμείς θα καταλαβαίναμε ότι η ακτινολόγος έστειλε μια εξέταση, δίνοντας οδηγίες στον Μάκη να εκτελέσει κατά γράμμα την υπ’ αριθμόν 4 διαδικασία του project.

Η Σοφία, που είχε όμως ώρα να πει κάτι, δεν άντεξε.

-Μα είναι δυνατόν, Κύριε Μάκη, να σκίσεις κώλo χωρίς να πονέσει; Μη με παρεξηγήσετε. Από ακαδημαϊκό ενδιαφέρον, ρωτάω. Σας είπα, ότι από κώλo δεν ξέρω πολλά πράγματα.

«Ναι, αλλά θέλεις να μάθεις βλέπω, Σοφία μου» της απάντησε η Ρένα, ελαφρώς ζοχαδιασμένη.

Τα κορίτσια δεν τον είχανε σε τίποτα να αρπαχτούν. Το κατάλαβε ο Σταύρος.

«Ελάτε, για συγκεντρωθείτε» είπε με αυστηρό ύφος. «Σε καμία ώρα θα μπούμε στο δεύτερο στάδιο της διαδικασίας. Την μέθη. Σοφία; Στο διάλλειμα που θα ακολουθήσει, σε παρακαλώ να πας και να πιείς δύο- τρία ποτηράκια κρασί. Αν αντέχεις και παραπάνω, ακόμη καλύτερα. Θέλω να αισθάνεσαι τελείως χαλαρή.”.

«Δεν θα μου κάνετε τίποτα, Κύριε Σταύρο. Έτσι;»

-Όχι, ρε Σοφία. Σε ερωτήσεις θα απαντήσεις πάλι. Χαλάρωσε. Φοβισμένη σε βλέπω. Δεν πιστεύω να έχεις κομπλάρει με αυτά τα αισχρά συνθηματικά μηνύματα.

-Όχι, καλέ. Έτσι μιλάμε και εμείς. Άλλο με φοβίζει. Να, όταν πίνω, δεν ξέρω τι κάνω. Σε ένα πανηγύρι είχα πιεί λίγο παραπάνω και, χωρίς να το θέλω, πήγα και πηδήχτηκα με ένα παιδί από την Κοζάνη. Έπαιζε χάλκινα. Λέτε να μου συμβεί το ίδιο;

«Μη φοβάσαι, ρε Σοφία» της είπε ο Μάκης, για να την ηρεμήσει. «Κανείς μας δεν ξέρει χάλκινα. Άντε πήγαινε τώρα στην ταβέρνα από κάτω και άρχισε να πίνεις. Όχι ξεροσφύρι. Τσίμπησε και κάτι. Μη σε πιάσει κανένα στομάχι και σε τρέχουμε».

Το μοντέλο μας, η Σοφία, ακολούθησε κατά γράμμα τις οδηγίες. Πήγε και ήπιε ένα κιλό κρασί.

«Παρήγγειλε και λουκάνικα με αυγά τηγανιτά» μας ενημέρωσε ο άνθρωπος, που δούλευε στη μικρή ταβέρνα του ξενώνα.

Μας ενδιέφερε να πιεί και ευτυχώς ήπιε. Μας ένοιαζε, πάνω από όλα, να είναι ελαφρά μεθυσμένη, ώστε να επιτύχουμε την προσομοίωση των συνθηκών της νάρκωσης.

«Καλώς την» είπε ο Σταύρος, με το πού την είδε να μπαίνει στην αίθουσα. Ήταν μέσα στη τρελή χαρά.
Είμαστε σίγουροι, ότι ήταν μεθυσμένη. Πως την καταλάβαμε; Σιγοτραγουδούσε ένα Ηπειρώτικο. Την πιπεριά.

«Ανέβηκα στην πιπεριά
Μαυρομάτα και ξανθιά
Για να κόψω ένα πιπέρι
Συ ’σαι το γλυκό μου ταίρι»
Βλέπω μια κόρη που άλλαζε
Και την κάρδια μου σπάραζε
Και μου λέει, μη φοβάσαι
Βαλ’ το χέρι σου και πιάσε»

«Είσαι έτοιμη;» την ρωτήσαμε. Δεν θέλαμε να δώσουμε συνέχεια στα λόγια ενός δημοτικού τραγουδιού που εξιστορεί την περιπέτεια μιας νέας, η οποία -στον τελευταίο στίχο – γ@μήθηκε κάτω από μια πιπεριά.

«Για όλα», μας απάντησε. Και ξεκούμπωσε τα δύο πάνω κουμπιά του πουκαμίσου της. Ασφυκτιούσε το στήθος της, αλλά εμείς δεν σώσαμε σημασία.

Της βάλαμε ξανά στο κεφάλι πέντε-έξι βεντούζες και την συνδέσαμε με τον φορητό ηλεκτροεγκεφαλογράφο του Δημήτρη.

Ο Σταύρος την πλησίασε.

-Σοφάκι, να μας απαντήσεις θέλουμε πάλι. Στις ερωτήσεις της Κυρίας Ρένας. Έτοιμη;

-Ναι, Κύριε Σταύρο. Σας ακούω.

-Όχι εμένα. Την Κυρία Ρένα, να προσέξεις τι θα σε ρωτήσει.

Ήταν η σειρά της Ρένας, να κάνει μια μικρή ενημέρωση για το δεύτερο μέρος αυτής της διαδικασίας.
«Παιδιά, θα προχωρήσουμε τώρα στο δοκιμή της νευροανάδρασης σε συνθήκες νάρκωσης» μας είπε.

«Τι είναι αυτό, Κυρία Ρένα» ρώτησε η Σοφία.

-H νευροανάδραση, Σοφία μου, είναι μία τεχνική που προκαλούμε τον εγκέφαλο, να δουλέψει καλύτερα. Κάτι σαν προπόνηση. Μπορούμε να το κάνουμε και μόνοι μας. Παραδείγματος χάρη, διαβάζοντας ένα βιβλίο.

Κακώς η Ρένα, η αναισθησιολόγος, έδωσε παράδειγμα. Άνοιξε πάλι συζήτηση η Σοφία.

-Εγώ, κυρία Ρένα, βλέπω τηλεόραση. Τον προπονώ, τον εγκέφαλο μου;

-Πάρα πολύ, κορίτσι μου. Πόσες ώρες βλέπεις την ημέρα;

-Δυο-τρεις το πολύ. Μόνο σίριαλ. Όχι ειδήσεις. Παλιότερα, με τα τούρκικα, έβλεπα και τέσσερις ώρες. Αλλά τώρα, έχω και το Facebook. Μπαίνω και εκεί, δύο ώρες την ημέρα. Μου αρέσουν οι σελίδες με τις σκέψεις των σοφών. Είμαι ακόλουθος του Paolo Coelho και του Στέλιου Ράμφου.

-Μπράβο Σοφάκι.

Δεν έλεγε να σταματήσει η Σοφία.

-To Facebook προπονεί και αυτό τον εγκέφαλο, Κυρία Ρένα. Έτσι, δεν είναι;

«Ναι, και το Facebook προπονεί τον εγκέφαλο» της απάντησε με ψυχραιμία, «Πάρα πολύ. Έλα τώρα. Συγκεντρώσου να απαντήσεις, σε αυτό που θα σε ρωτήσω. Και μη κάνεις άλλες ερωτήσεις μέχρι να τελειώσουμε. Εντάξει;”.

Σε όλο αυτό το πανηγύρι, ο καθένας μας είχε την δική του συμβολή. Προσπαθούσαμε να βελτιστοποιήσουμε την διαδικασία.

«Ρένα, μη το ρισκάρουμε» την διέκοψε ο Δημήτρης. «Ο εγκέφαλος του κοριτσιού είναι καμμένος. Δεν το βλέπεις; Τόσα χρόνια σήριαλ στη τηλεόραση και τώρα Facebook, δεν θα της έχει μείνει τίποτα.».

Η Σοφία τα άκουγε και χαμογελούσε. Ήταν τόσο ζαλισμένη, που ανάθεμα αν καταλάβαινε ότι μιλούσαμε για το χαμένο μυαλό της.

«Μη σε νοιάζει, Δημήτρη» τον καθησύχασε η Ρένα. «Το ερωτηματολόγιο είναι βγαλμένο μέσα από τα δρώμενα των κοινωνικών αξιών της τηλεόρασης. Τι νομίζεις; Λες να της ζητήσουμε την κριτική της άποψη για το ‘Περί παιδαγωγικής’ δοκίμιο του Κάντ; Την ίδια ερώτηση, που της κάναμε στην αρχή θα της ξανακάνουμε. Θέλουμε να διαβάσουμε τώρα, που είναι μεθυσμένη, την πραγματική της σκέψη για το υποτιθέμενο συμβάν του απατημένου φίλου της».

«Εντάξει, Ρένα. Προχώρα» είπε ο Σταύρος.

«Λοιπόν, Σοφία;» ξεκίνησε η Ρένα. «Μαθαίνεις, ότι ένα παντρεμένο φίλο σου τον απατά η γυναίκα του. Πες μας τι νοιώθεις, τι θα του πεις και τι θα κάνεις σαν πράξη αλληλεγγύης».

Η συμπεριφορά της, σε κατάσταση μέθης, έδειχνε μια διαφορετική αντιμετώπιση του θέματος.

«Τι; Απατάει τον φίλο μου η γυναίκα του; Του τα φοράει δηλαδή κανονικά;» μας ρώτησε, σχεδόν επιθετικά.

«Ναι, Σοφία. Αφού τον απατάει, δεν θα του φοράει;» της απάντησε η Ρένα.

-Να υποθέσω, Κυρία Ρένα ότι ο φίλος μου έχει λεφτά και δεν είναι κανένας ασχημάντρας;

-Ναι, Σοφία. Υπόθεσέ το.

-Θα τον συμβούλευα σε πρώτη φάση να την πλακώσει στο ξύλο και να την κάνει ρεζίλι σε όλα τα Γιάννινα.

«Και μετά; Μας ενδιαφέρει με ποια πράξη αλληλεγγύης θα συμπαρασταθείς στο φίλο σου» ρώτησε η Ρένα.

-Ναι… Να υποθέσω ακόμη, κυρία Ρένα, ότι τον κεράτωνε, γιατί δεν την γ@μούσε; Όχι τίποτα άλλο, αλλά να, δεν θέλω να νομίσετε ότι όλες οι Γιαννιώτισσες είμαστε πoυτάνες.

«Άντε κάνε και αυτή την υπόθεση! Αλλά όχι άλλη!» πετάχτηκε ο Μάκης. Και γυρίζοντας στην ΙΤ Manager της λέει :«Λουκία, αν βάλουμε πολλές μεταβλητές, θα πρέπει να κάνουμε στη Σοφία μια εισαγωγή στην θεωρία των παιγνίων και τα εναλλακτικά σχήματα».

Εδώ το κορίτσι, η Σοφία, μιλούσε ξεμέθυστη. Δεν θα μιλούσε πιωμένη;

«Κύριε Μάκη, δεν έχω πρόβλημα να παίξουμε. Έχω κάνει εναλλακτικό σεξ”.

Παραξενευτήκαμε. Κοίταζε ο ένας τον άλλον.

«Τι είναι το εναλλακτικό σεξ, ρε Σοφία» την ρωτήσαμε γεμάτοι απορία.

-Να. Όταν μετά από άντρα, πας με γυναίκα».

«Λεσβιακό, δηλαδή» της είπε ο Δημήτρης, για να βάλει τα πράγματα στη θέση τους.

-Όχι, ακριβώς. Λεσβιακό είναι, όταν πας μόνο με γυναίκα. Λεσβιακό σκέτο, δεν κάνω. Όταν όμως πηγαίνεις και με άντρα και με γυναίκα…

«Παρτούζα, δηλαδή;» την ρώτησε -αυτή τη φορά με βεβαιότητα- ο Δημήτρης.

-Όχι ακριβώς. Παρτούζα είναι όταν ξαπλώνεις στο κρεββάτι ταυτόχρονα, και με άντρα και με γυναίκα. Παρτούζα δεν κάνω…

-Κάτσε, ρε Σοφάκι. Λεσβιακό δεν κάνεις, παρτούζα δεν κάνεις. Τότε πώς πηγαίνεις και με άντρα και με γυναίκα;

-Δεν καταλάβατε. Πάω πρώτα με τον άντρα και μόλις τελειώσει αυτός και φύγει, τότε, μπορεί να πάω με μια φίλη μου. Την Αργυρώ.

-Δηλαδή, δεν το κάνεις πάντα;

-Όχι, βέβαια. Μόνο όταν ο σύντροφος μου δεν με ικανοποιεί. Δεν θέλω να νομίσετε ότι είμαι καμία εξώλης και προώλης.

«Όχι, ρε Σοφία» της είπε η Λουκία, η IT Manager, «Κατά βάθος είσαι σοβαρή και ηθική κοπέλα».

Δεν γουστάραμε να άρχιζε τίποτα κλάψες. Άλλωστε, πού να καταλάβαινε, το δόλιο κορίτσι, ότι τα παιγνίδια του Μάκη δεν έχουν καμία σχέση με τα ερωτικά παιγνίδια που πιθανόν να περνούσαν από την φαντασία του. Ήταν τόσο ευδιάθετη από το κρασί που είχε πιεί, που και ομαδικό να της λέγαμε να κάνει, δεν θα είχε αντίρρηση.

Μα εμείς, δεν είχαμε μυαλό για τέτοια πράγματα. Εμάς μας ενδιέφερε, τι απάντηση θα μας έδινε στο ερώτημα που της είχαμε θέσει και τι σόι ηλεκτρομαγνητικά κύματα θα κατέγραφε ο Δημήτρης στον φορητό του εγκεφαλογράφο.

«Συνέχισε Σοφία» είπε η Ρένα. «Άντε, κάνε και την υπόθεση ότι δεν την γ@μούσε ο φίλος σου. Για να σε βοηθήσω, κάνε και άλλη μια συμπληρωματική υπόθεση. Ότι την είχε βαρεθεί, και αυτή, με την σειρά της, αδιαφορούσε. Ακόμη, ακόμη, ότι δεν ήξερε να φτιάχνει πίτες. Όπως εσύ.».

-Μα… ούτε και εγώ ξέρω.

Τι ήταν, να μας δώσει μια τέτοια απάντηση; Λάβαμε υπόψη ότι η αρχική της απάντηση στο ίδιο ερώτημα, αλλά ξεμέθυστη, ήταν ότι θα τον φίλευε με δύο πίτες που θα έφτιαχνε η ίδια. Δηλαδή υπήρχε ψευδής κατά νου εκδήλωση αλληλεγγύης. Ο εγκεφαλογράφος μας δικαίωσε. Το αρχικό μήκος κύματος ήταν το ίδιο ακριβώς, αλλά με αρνητικό πρόσημο. Το test δούλευε. Συνεχίζαμε όμως.

«Δηλαδή, Σοφία, θα μπορούσες και να συνoυσιασθείς μαζί του» ρώτησε η Προϊσταμένη Επιχειρησιακού ελέγχου από καθαρή γυναικεία περιέργεια. Η Μάνια, είναι σοβαρό κορίτσι. Ντρεπότανε να ρωτήσει στα ίσια την Σοφία, αν θα καθότανε να γαμηθεί με τον κερατωμένο φίλο της.

-Φυσικά, Δεσποινίς Μάνια. Αλλά, όχι με την πρώτη. Σιγά-σιγά. Στην αρχή θα βγαίναμε έξω και θα τον παρηγορούσα. Μετά θα τον καλούσα στο σπίτι, να φάμε μαζί Γιαννιώτικο μπακλαβά. Θα καθόμουνα δίπλα του, αλλά και πάλι δεν θα έκανα εγώ το πρώτο βήμα. Θα περίμενα να δω τι θα ‘κaνε εκείνος. Αν ξανοιγότανε λίγο μαζί μου, θα του έλεγα ότι είναι νωρίς και πρέπει πρώτα να φροντίσει το διαζύγιο του. Αν μου την έπεφτε στα ίσια, θα του έλεγα ότι δεν είμαι καμία πoυτάνα, σαν την προηγούμενη γυναίκα του. Καταλαβαίνετε τώρα…

«Ναι, καταλαβαίνουμε. Για συνέχισε» της είπαμε. Μας ενδιέφερε η πράξη αλληλεγγύης της και όχι οι άσχετες λεπτομέρειες που ήταν.

«Αφού άφηνα να περάσουν λίγες μέρες» συνέχισε η Σοφία, « θα τον καλούσα ξανά. Για να πιούμε κανένα τσίπουρο. Θα έλεγα και στην μάνα μου, να φτιάξει αυτή μια πίτα. Μόλις τελειώναμε το φαγοπότι θα πήγαινα να ξαπλώσω στον καναπέ. Θα έκανα ότι πονούσε το κεφάλι μου.Μόλις ξάπλωνα στον καναπέ, θα έλεγα ότι κάνει ζέστη και…”

«Έλα, Σοφία φτάνει…» της είπα. «Την ξέρουμε την συνέχεια.».

-Αφού τα ξέρετε αυτά, Κύριε Αλέξη, γιατί με ρωτάτε;

«Για να βεβαιωθούμε, ότι έτσι κάνουν όλες» είπε ο Μάκης, ο μέγας μαθηματικός. «Είναι το αξίωμα σύγκλισης κάθε φθίνουσας συμπεριφολογικής ακολουθίας μιας γκόμενας που θέλει να γ@μηθεί αλλά να μην δείξει ότι είναι και καμία εύκολη».

-Κύριε Μάκη, δεν σας καταλαβαίνω» είπε το κορίτσι σαστισμένο.

«Μη σε νοιάζει, Σοφία μου» είπε η Μάνια. « Μήπως νομίζεις ότι τον καταλαβαίνουμε εμείς;».

«Κορίτσια; Σύγκλιση μιας συμπεριφολογικής ακολουθίας που φθίνει» άρχισε τα θεωρητικά του ο Μάκης, « λέμε μια ενέργεια η μια πράξη για την οποία η πιθανότητα βέβαιης κατάληξής της προσεγγίζει την μονάδα».

Εμείς οι μηχανικοί, που είχαμε διδαχθεί μαθηματικά, γελάσαμε με σιγουριά. Σαν τους εξυπνάκηδες μαθητές, πεταχτήκαμε να απαντήσουμε αμέσως. Μόνο τα χέρια που δεν σηκώναμε για να φωνάξουμε «Κύριε, Κύριε, να το πω;»

«Από τα συμφραζόμενα της Σοφίας» βιάστηκα να μιλήσω πρώτος «η πράξη που θα γίνει με βεβαιότητα, είναι να την γ@μήσει ο φίλος της».

«Αυτό δεν θα γίνει, τελικά, Σοφία μου;» ρώτησε ο Μάκης, απευθυνόμενος στην άδολη επαρχιωτοπούλα.

-Ε ναι, κύριε Μάκη. Θα είμαι όμως δικαιολογημένη, γιατί θα έχω πιεί. Την επόμενη μέρα θα κάνω ότι δεν θυμόμουνα τίποτα. Υπάρχει περίπτωση, να νομίσει ότι το έκανα επίτηδες;

-Αποκλείεται. Όλοι οι άντρες πιστεύουν ότι την πρώτη φορά που γ@μήσανε ήτανε μάγκες και τα καταφέρανε. Αυτό θα νομίσει και ο φίλος σου. Δεν μου λες, ρε Σοφία, αν σε γ@μήσει, εκεί στον καναπέ που θα καθόσαστε, ειλικρινά απάντησέ μας, θα προσποιηθείς ότι τελείωσες μαζί του;»

-Φυσικά, τι θέλετε να τον χάσω; Θα κάνω, ότι μου αρέσει. Σαν αυτή την γκόμενα του Υπουργείου, στον «Οργασμό της Χριστίνας» που διάβασα στον Πιτσιρίκο. Εμένα να ακούσετε, πως φωνάζω, Κύριε Μάκη.

-Δεν χρειάζεται. Σε ακούμε πώς μιλάς.

«Ξέρετε πολλούς παντρεμένους να έχουν λεφτά και να είναι έτοιμοι να χωρίσουν;» συνέχισε το βιολί της, το φλύαρο κορίτσι. «Σιγά, μην τον άφηνα. Αχ, Θέλω να πιώ και άλλο» κατέληξε με αναστεναγμό.”.

«Όχι, Σοφία, δεν κάνει άλλο» πήρα αμέσως θέση. «Έχω ευθύνη. Δεν θα μπορείς μετά να γυρίσεις σπίτι.».

-Δεν πειράζει, κύριε Αλέξη! Θα διανυκτερεύσω εδώ.

Σαν project Manager του έργου με ευθύνη και για το budget, έπρεπε να δείξω ότι περιορίζω τα έξοδα στο ελάχιστο δυνατόν.

-Σοφία, σου δώσαμε εκατό ευρώ για να έρθεις, να μας πεις δυο-τρία πράγματα και να επιστρέψεις στην πόλη. Δεν έχουμε λογαριάσει κόστος για άλλο ένα δωμάτιο.

-Μπορώ να κοιμηθώ στο δωμάτιο σας, κύριε Αλέξη.

-Δεν γίνεται, Σοφία. Είμαι παντρεμένος.

Μπορεί να γελάσανε οι άλλοι, αλλά δεν ήθελα να ξεφτιλίσουμε το project ανοίγοντας διάλογο. Το κατάλαβε ο Σταύρος.

«Λοιπόν. Εγώ λέω, να συνεχίσουμε τώρα μόνοι μας. Έχουμε πολύ δρόμο για να χαρτογραφήσουμε την αλληλεγγύη. Φαντάζεστε τι δουλειά μας περιμένει για να φτιαχτεί ένας ολόκληρος σημειολογικός άτλαντας.

«Σοφία, εσύ πήγαινε τώρα, να πιείς μια- δυο σόδες και όταν αισθανθείς ότι μπορείς να οδηγήσεις, να ξεκινήσεις για την πόλη. Σε ευχαριστούμε πολύ.».

Δώσαμε τα υπόλοιπα πενήντα Ευρώ στη Σοφία -με βαριά καρδιά να λέγεται- και της είπαμε να προσέχει στο δρόμο.

«Πέρασα πολύ ωραία μαζί σας», μας είπε αποχαιρετώντας μας. «Αν ήξερα ότι ήταν τόσο ευχάριστη η παρέα σας, δεν θα σας ζητούσα χρήματα.».

«Μπορείς να μας τα επιστρέψεις, αν αυτό θα σε κάνει να νοιώσεις καλύτερα» της είπε η Μάνια, μήπως και φιλοτιμηθεί η Σοφία και μας δώσει πίσω τα εκατό Ευρώ που μάτσωσε.

Μπα, έκανε την παλαβή η Σοφία. Σε εμένα, πάντως, ήρθε να με ευχαριστήσει ιδιαιτέρως για την πρόσκληση.

«Θα πρέπει να είναι πολύ περήφανη η γυναίκα σας, Κύριε Αλέξη» μου είπε « Έναν άντρα σαν και σας θα ήθελα κι εγώ να βρω. Ξέρετε κάτι; Παρά τα βρομόλογα που γράφετε στα μηνύματά σας, κατά βάθος είσαστε πολύ συντηρητικός. Αν και θα μπορούσατε να με γ@μήσετε, στην σύζυγο σας μείνατε πιστός. Σαν όλους τους γέρους αριστερούς.».

«Έχουμε ήθος, παιδί μου, εμείς οι αριστεροί. Να πας στο καλό» της είπα. Και έφυγε.

Κάναμε ένα μικρό διάλλειμα και το απόγευμα, μπορεί να ήτανε και επτά η ώρα, ξαναμαζευτήκαμε για τα τελευταία βήματα της ανάλυσης του εικονικού test μας. Ο Σταύρος θα έκανε τον τελικό συντονισμό.

Ήμασταν πιά μόνοι. Χωρίς την Σοφία, να μας ζαλίζει με την φλυαρία της.

«Λοιπόν» ξεκίνησε, «είχαμε μείνει εκεί που η Σοφία, το μοντέλο μας, έκανε το δεύτερο ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Ο Δημήτρης, από το μηχάνημα βγάζει τις επιφάνειες. Σημειώστε, είναι το Procedure No 14. Για να τελειώνουμε με την κρυπτογράφηση των μηνυμάτων, όταν -Αλέξη, εσένα ρωτάω- όλο το βράδυ κάθεται ο συνάδελφος σου και τις δουλεύει, τι μήνυμα να στείλει στον Μάκη;»

«Είμαι όλος κ@βλα απόψε. Σε λίγο τελειώνω μαζί τους και στις στέλνω, να τις πάρεις και εσύ. Θα σε τρελάνουν, αλλά αξίζουν τα λεφτά τους»

«Πολύ ωραία» ενθουσιάστηκε ο Σταύρος. Και γυρίζοντας στη μεριά του Μάκη τον ρωτάει:

“Μάκη, παίρνεις επιφάνειες που είναι χρωματικά αρμονικές σε σχέση με τις καμπύλες λόγου. Αυτό σε βοηθάει αφάνταστα στο γρήγορο σχεδιασμό του αλγόριθμου. Τι μήνυμα θα στείλεις”

Ο Μάκης σε κάτι τέτοια, δεν κολλάει. Έτοιμη, την είχε την απάντηση.

-Εύκολο πολύ. Θα του γράψω «Το μοντέλο τέλειωσε αμέσως. Δεν με κούρασε καθόλου» Προτείνω να λέμε οργασμό την εργαστηριακή ταύτιση της συχνότητας των κυματικών ταλαντώσεων του ηλεκτροεγκεφαλογραφήματος ναρκωμένου μοντέλου, με τις αντίστοιχες ταλαντώσεις παραγωγής λόγου μοντέλου που δεν κοιμάται.

Είχε πάρει φόρα ο Μάκης. Είπε και άλλα διάφορα συνθηματικά, που χρησιμοποιούν οι κομπιουτεράδες στην γλώσσα τους.

«Έχω γλειφιτζούρι» θα εννοούσε ο Μάκης, στον κώδικα που ανέπτυσσε -και θα το καταλαβαίναμε μόνο εμείς, που είμαστε στο grosso colpo– την προσαρμογή των λέξεων στις φασματικές αποχρώσεις των ηλεκτροεγκεφαλογραφημάτων.

«Πονούσε» θα έγραφε, όταν του έπαιρνε χρόνο μέχρι να τρέξει ο κώδικας στον υπολογιστή. Αν είχε ανάγκη υποστήριξης για την χαρτογράφηση του άτλαντα, θα μας ζητούσε να έρθει η γλωσσολόγος. Θα υπονοούσε ότι υπήρχε σύγχυση σκέψεων και λόγου έκφρασης του «μοντέλου», η της ¨δημοσιογράφου» η της «καριόλας», όπως θέλετε πέστε την. Το ίδιο είναι όλες τους.

Είχαμε σχεδόν, συμφωνήσει σε όλα. Απέμενε το τελικό σύνθημα. Αυτό που θα μας μετέφερε το μήνυμα ότι κάποιος από εμάς είχε κάνει κάποιο λάθος και το project κινδύνευε να κολλήσει.

Δεν αργήσαμε να το βρούμε. Θα έγραφε, αυτός που έφερε το βάρος της ευθύνης: «Τα έκανα μoυνί σήμερα».

Βέβαια, η παραπάνω έκφραση ήταν εύκολο να αποκωδικοποιηθεί, γιατί χρησιμοποιείται και στην καθομιλουμένη, αλλά τέλος πάντων, δεν βρίσκαμε και τίποτα καλύτερο.

Συζητήσαμε και άλλα πολλά την πρώτη εκείνη μέρα, που συναντήθηκε όλη η ομάδα στο Τέροβο. Στην πρόχειρα διαμορφωμένη -για τις ανάγκες του άτυπου αυτού συνεδρίου- αίθουσα καθίσαμε μέχρι τις έντεκα το βράδυ. Ο καπνός από τα τσιγάρα θύμιζε τεκέ.

«Ρε παιδιά, είσαστε σίγουρα γιατροί;» μας ρώτησε με απορία ο ξενοδόχος, την ώρα που αφήναμε την αίθουσα για να πάμε να γευματίσουμε.

«Ούτε από τη μπαρμπουτιέρα της άλλης αίθουσας δεν βγαίνει τόση κάπνα» μας είπε.

Τι να του απαντήσουμε; Δεν του είπαμε τίποτα. Φάγαμε μόνο κάτι πρόχειρο και πήγαμε στα δωμάτια μας. Ο καθένας στο δικό του. Ακόμη και ο Σταύρος. Ήμασταν όλοι, ξεθεωμένοι από το εντατικό brainstorming.

Την επόμενη μέρα επικεντρωθήκαμε σε τεχνικά θέματα. Κατά τις 7 το απόγευμα, που άρχισαν πάλι να μπαινοβγαίνουν οι βλάχοι με τις γκόμενες, την κοπανήσαμε.

Επιστρέψαμε στο σπίτι μας. Στις γυναίκες μας είπαμε την πραγματικότητα. Ότι όλα πήγαν πολύ καλά.

Στην πορεία, μάλιστα, που αρχίσαμε να εργαζόμαστε συστηματικά, ο ενθουσιασμός και ο ζήλος της ομάδας μας απέδιδαν τους πρώτους καρπούς της επιτυχίας.

Το επιστημονικό μέρος της ιατρικής είχε δώσει πολύ ενθαρρυντικά αποτελέσματα, το λογισμικό του Μάκη, πάνω στην συμπεριφολογική ανάλυση ήταν εξαιρετικό, και ακόμη, το μηχάνημα που είχε σχεδιάσει ο Δημήτρης, λειτουργούσε χωρίς κανένα πρόβλημα.

Να μην ξεχάσω βέβαια την ΙΤ Manager, που είχε προσαρμόσει θαυμάσια τον υπολογιστικό κώδικα του Μάκη πάνω στα εξειδικευμένα πακέτα ιατρικού λογισμικού, και ούτε την Προϊσταμένη του Επιχειρησιακού σχεδιασμού, που με την σειρά της είχε ετοιμάσει σε ένα power point μια καλά τεκμηριωμένη επενδυτική πρόταση.

Ήμασταν πλέον έτοιμοι να παρουσιάσουμε το project στους επενδυτές. Η ομάδα της κλινικής είχε ήδη συντάξει τις παραιτήσεις της.

Τα χρήματα που θα αντλούσαμε από τα funds ήταν τόσα πολλά, που θα κάλυπταν τις ανάγκες μας για τουλάχιστον τρία χρόνια. Και προσδοκούσαμε τα πολλά κέρδη από την είσοδο στο Χρηματιστήριο.

Όλα είχαν προχωρήσει σύμφωνα με τα σχέδια μας, μέχρι εκείνη την μοιραία βραδιά. Της 16ης του περασμένου μήνα.

Ήταν έξι το πρωί. Είναι η ώρα, που ακόμη κοιμάμαι. Αλλά και η ώρα που μπαίνουν μπρος τα ηλεκτροπαραγωγά ζεύγη μιας ενεργειακής μονάδας.

Και ο Προϊστάμενος Μηχανικός στέλνει κάθε μέρα, την ίδια πάντα ώρα, ένα mail με την στάθμη της δεξαμενής των καυσίμων. Είναι μια τυπική διαδικασία αναφοράς, την οποία συνήθως αγνοώ, αφού έχω φροντίσει για την επάρκειά τους.

Την προηγούμενη, όμως, ημέρα, για κάποιο αδιάφορο λόγο, ένας μ@λάκας είχε ξεχάσει να κάνει ανεφοδιασμό. Είχα, λοιπόν, την έγνοια να δω το επίπεδο της στάθμης, για να κάνω μια τηλεμετρική ρύθμιση στην ισχύ της μονάδας.

Έτσι, κατά τις τρεις τα ξημερώματα, που έπεσα για ύπνο, άφησα τον υπολογιστή ανοιχτό –η γυναίκα μου κοιμότανε ήδη- και έβαλα το ξυπνητήρι του να χτυπήσει στις έξι το πρωί. Θα σηκωνόμουνα από το κρεβάτι, θα διάβαζα το mail και θα έκανα από το computer μου την ανάλογη ρύθμιση. Πέντε λεπτά υπόθεση, όλο κι όλο.

Ο Murphy, μπορεί να είναι μέγας π@πάρας, αλλά, όταν είπε «ότι αν υπάρχει πιθανότητα κάτι να πάει στραβά, θα στραβώσει στο τέλος», δεν είχε άδικο.

Γιατί, την καταραμένη αυτή μέρα, που είχα βάλει το κινητό να ξυπνήσω στις 6, για να παραλάβω το mail, δεν άκουσα το ξυπνητήρι.

Δεν πάει να λέει ο Paolo Coelho, ο μέγας φιλόσοφος, ότι αν κάτι το θέλεις πάρα πολύ, όλο το σύμπαν θα συνωμοτήσει;

Μ@λακίες λέει, ως γνωστόν. Αν θέλεις κάτι πάρα πολύ, κάποια μ@λακία θα κάνεις και θα γίνουν όλα μoυνί.

Το ξυπνητήρι, το άκουσε η γυναίκα μου. Όχι, εγώ. Θα πρέπει να κοιμόμουνα πολύ βαριά, γιατί ήρθε από πάνω μου και με σκούντησε.

«Σήκω, ήρθε mail από τον σκλάβο που έχετε στο Λαύριο» μου είπε. «Πες του Μάκη, να σου βγάλει αυτή την εφαρμογή από τα Windows 10, που χτυπάει καμπανάκι όταν παραλαμβάνεις mail. Αντί να ξυπνήσει εσένα, που κοιμάσαι σαν βόδι, ξύπνησε εμένα, που κοιμάμαι σαν πουλάκι.».

Μπορεί να έβλεπα όνειρο. Να φαντασιωνόμουνα, ίσως, ότι θα γινόμαστε πλούσιοι από την καινοτόμο αυτή εφαρμογή, η οποία ήταν στο τελικό της στάδιο. Και να μου έστρωναν χαλί να μπω στη Wall Street, για να χτυπήσω αυτή την φοβερή βοδοκουδούνα που χτυπάνε οι Πρόεδροι των νεοεισαγόμενων εταιρειών και καλούν τους υποψήφιους επενδυτές να χάσουν τα λεφτά τους.

Μπορεί ακόμη, όπως σε αυτή την διαφήμιση της πιο αντιπαθητικής μπύρας, που δεν την πίνω, γιατί δεν την γουστάρω, να έβλεπα ότι ήμουνα αγκαλιά με μοντέλα σαν την Στικούδη. Ποιος ξέρει, τι μπορεί να έβλεπα;

Σίγουρα, θα ήμουνα σε κατάσταση που δεν μπορούσα να ελέγξω. Ζήτησα από την γυναίκα μου, να πάει εκείνη και να διαβάσει το mail.

Ούτε που είχα συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ηλιθιότητάς μου.

«Σε παρακαλώ, είμαι χώμα» της είπα. «Πήγαινε στον υπολογιστή και πάτα το εικονίδιο με το mail που έχει έρθει. Θα ανοίξει αυτόματα. Διάβασε την ένδειξη στάθμης και εάν είναι κάτω από 30% ξύπνησε με. Αν είναι παραπάνω, άσε με να κοιμηθώ.».

Χίλιες φορές, να μη μου έκανε την χάρη. Πήγε στον υπολογιστή, που είχα αφήσει στο μικρό γραφείο του υπνοδωματίου μας. Σε λίγο, μισοκοιμισμένος όπως ήμουνα, την άκουσα να μου λέει.

-Κοιμήσου, δεν είναι από το Λαύριο. Είναι από κάποιον pexnidiaris. Κανένα spam θα είναι…. Δεν φαντάζομαι να είναι τίποτα σεξουαλικά υποβοηθήματα. Για περίμενε, περίμενε, να δω τι γράφει… Τι γράφει;

«Αγορίνα; Σού άρεσε το γλειφιτζούρι από πίσω; Συγγνώμη, αν σε πόνεσα λιγάκι. Θα το κάνουμε πάλι αύριο στις 7+30 στο γραφείο. Να έχεις κώλo καλά πλυμένο. Φέρε και την γλωσσολόγο σου, να μας πάρει μετά μια πίπα.»

Πριν καν συνειδητοποιήσω ότι είναι ένα από τα κωδικοποιημένα μηνύματα του Μάκη, είδα την γυναίκα μου να πετάει με δύναμη το pc στον τοίχο. Να μου πετάει ρούχα και να τραβάει τις κουβέρτες και τα σεντόνια από το κρεβάτι.

Και να ουρλιάζει. Έτσι, όπως ποτέ δεν την είχα ακούσει, όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε παντρεμένοι.

– Σήκω πάνω, μωρή παλιοαδελφάρα. Γρήγορα, είπα… Να τα μαζέψεις και να τσακιστείς να φύγεις από το σπίτι. Ξεφτιλισμένη αριστερή αδελφή.

Τι να πω; Ήταν ίσως η αναφορά της γλωσσολόγου, αυτό που την έκανε να πιστέψει ότι το μήνυμα ήταν για μένα. Το μόνο που πρόλαβα να ψελλίσω, ήταν:

«Γυναίκα; Ηρέμησε, σε παρακαλώ. Δεν είναι αυτό που νομίζεις»

Γ.Κ.

ΥΓ1 Στο Πανεπιστήμιο του Berkeley (Μπέρκλεϋ, για αυτούς που μπερδεύονται με τα Αγγλικά και θα το διαβάσουν σαν Μπερκελέυ ) έχουν γίνει αρκετά πειράματα για την ανάγνωση των ανθρώπινων σκέψεων. Στην Οξφόρδη μια ομάδα κομπιουτεράδων μελετάει-κάπου τρία χρόνια τώρα- το μοντέλο της διαφάνειας των αποφάσεων. Οι γιατροί αναγνώστες του blog να μου συγχωρήσουν τις «λογοτεχνικές» π@παριές για την νευροανάδραση. Το μοντέλο για την πρόβλεψη του εμφράγματος δεν έχει ακόμη επιτευχθεί. Έλληνας, όμως, επιστήμονας, συνάδελφΌς μου από το Πολυτεχνείο, έχει επιτύχει την πρόβλεψη των επιληπτικών κρίσεων

ΥΓ2 Έλληνας επιχειρηματίας το 2008, στη φυλακή σήμερα, έφερε «μαϊμού» γιατρό από την Αυστραλία, για παρουσίαση -σε υποψήφιους επενδυτές- εφαρμογής πρόβλεψης εμφράγματος. Μάζεψε από αφελείς, με την μία, δύο εκατομμύρια ευρώ. Πιάστηκε, όταν στους επενδυτές έδωσε εγγυητική από νεοσυσταθείσα τράπεζα της Καραϊβικής. Στο νησί αυτό, της Καραϊβικής, μπορείς να συστήσεις τράπεζα με πέντε χιλιάδες Ευρώ. Παίρνεις άδεια και αρχίζεις να εκδίδεις από εγγυητικές μέχρι ομόλογα και από ασφάλειες για CDS κρατικών χρεογράφων μέχρι futures για ζαχαρότευτλα. Υποτίθεται, βέβαια, ότι αυτά που εκδίδεις είναι καλυμμένα από το κεφάλαιο της Τράπεζας. Κανείς συνήθως δεν τα ελέγχει. Σε τέτοιες τράπεζες βρίσκουν καταφύγιο hedge funds και απατεώνες.

ΥΓ3 Η ιστορία, στο κομμάτι της που αφορά το μήνυμα του Σταύρου, είναι πραγματική. Ο Σταύρος χώρισε με την Μαρία ένα χρόνο μετά το μήνυμα της αναισθησιολόγου. Μετά από δύο χρόνια, παντρεύτηκε όχι την αναισθησιολόγο αλλά μια νεαρή συνάδελφό του. Κάπου είκοσι χρόνια μικρότερή του. Ζει μόνιμα στη Θεσσαλονίκη και πηγαίνει άφοβα στην Τούμπα, όταν παίζει ο Ολυμπιακός με τον ΠΑΟΚ. Το σύνθημα της κερκίδας, όταν τον βλέπουν να μπαίνει και να κάθεται στα αριθμημένα, κάτω από τις σουίτες, είναι
«Ήρθε ο τρελός,
ήρθε ο γιατρός,
ήρθε, ο πoύστης ο γιατρός»
Καπνίζει δύο πακέτα την ημέρα και έχει στο Facebook σελίδα με οδηγίες για την διακοπή του καπνίσματος.
Είναι «παιδί περιβόλι», όπως μου είπε μια συνάδελφος του.

(Αγαπητέ φίλε, πρέπει να περνάτε πολύ όμορφα στη δουλειά σας. Είστε πάντα απολαυστικός. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.