Τι καλός άνθρωπος!

Γειά σου πιτσιρίκο,
Δεν πρόλαβα το κίνημα της καλοσύνης και είπα να γράψω τώρα αυτό που σκέφτηκα όταν έκανες το κάλεσμα, που είναι γιορτές και όλοι είναι καλοί και αισιόδοξοι, λέμε τώρα.

Είχες γράψει κάποτε ένα άρθρο, αυτό που με έκανε φανατικό αναγνώστη σου και το οποίο δε βρίσκω -οπότε αν καταλάβεις ποιο λέω βάλε ένα λινκ–, στο οποίο εξηγούσες γιατί δεν πρέπει να «θαυμάζουμε» αυτούς που θεωρούμε άξιους αλλά να προσπαθούμε να γίνουμε σαν κι αυτούς.

Ή, τέλος πάντων, αυτό μου έχει μείνει ως βασική ιδέα. Τα έλεγες πολύ ωραία εσύ, αξιοθαύμαστα!

Αυτό μου έρχεται πάντα στο μυαλό όταν κάποιος καλός άνθρωπος πεθαίνει, όπως ο Θανάσης Βέγγος για παράδειγμα, και όλοι λένε, τι καλός άνθρωπος, σπάνιος, αναντικατάστατος, κλπ.

Εντάξει με τον Βέγγο είναι και ειδική περίπτωση με το «καλέ μου άνθρωπε». Αλλά και επειδή ήταν πραγματικά πολύ καλός άνθρωπος ο άτιμος.

Συμβαίνει, όμως, και με άλλους και συχνά και πριν το θάνατο, όπως με τον «άλλον άνθρωπο» και άλλους ανθρώπους.

Όταν ακούω τέτοια που λες σκέφτομαι, μα καλά, αν είναι τόσο καλός και αξιοθαύμαστος γιατί δεν προσπαθείς να γίνεις και εσύ έτσι αλλά κάθεσαι και «θαυμάζεις»;

Δηλαδή πόσο δύσκολο είναι να ενδιαφέρεσαι πιο πολύ για τους άλλους παρά για τον εαυτό σου και έτσι να σε αγαπάνε όλοι και τελικά να ζεις πολύ καλύτερα από αυτούς που κοιτάνε (νομίζουν) πρώτα τον εαυτό τους;

Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και πολύ εύκολο, αλλά όχι και να θεωρούμε ειδικές περιπτώσεις, σπάνιους, ανθρώπους που καταφέραν να είναι καλοί!

Είχα σκεφτεί να γράψω τότε που ρώτησες, ότι ΕΓΩ είμαι ένας καλός άνθρωπος.

Όχι γιατί έχω καταφέρει να φτάσω στα επίπεδα αυταπάρνησης των πραγματικά καλών ανθρώπων που όλοι θαυμάζουμε, αλλά γιατί προσπαθώ καθημερινά να γίνω σαν και αυτούς και δεν θα ησυχάσω μέχρι να τα καταφέρω.

Και αυτοί έτσι κάνουν. Προσπαθούν.

Αλλά μετά σκέφτηκα ότι θα με θεωρήσεις εσύ και οι άλλοι ψώνιο, ή κάτι τέτοιο, και δεν το έκανα.

Τώρα όμως, έτσι που το έφερα, ακούγομαι λίγο «καλύτερος».

Αρκάτος Υ.Γ. Και με σένα μου έχει συμβεί αυτό. Δεν ξέρω αν είσαι καλός άνθρωπος, αλλά ξέρω ότι είσαι ελεύθερος άνθρωπος, αρκάτος που λένε και στην Αρκαδία. Ή τουλάχιστον προσπαθείς. Και από τότε που σε γνώρισα, προσπαθώ και εγώ, και εχώ κάνει ήδη πολλά βήματα προόδου, και δραστικές αλλαγές στη ζωή μου, και νιώθω λίγο πιο ελεύθερος. Και συνεχίζω να προσπαθώ.

Υ.Γ.2 Άσχετο (αληθινή ιστορία): Μια μέρα που έβρεχε καταρακτωδώς, στο Ηράκλειο Κρήτης, ένας φίλος μου πήγαινε να παρει το λεωφορείο και το είδε μόλις να περνάει από τη στάση. Τρέχει λοιπόν πανικόβλητος και το προλαβαίνει στο φανάρι. Χτυπάει την πόρτα μέσα στην καταιγίδα φωνάζοντας «Άνοιξε!». Ο οδηγός όμως του λέει «Δεν μπορώ!». Και αυτός μετά με ακόμα πιο έντονο ύφος απαντάει: «ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ!!!»

Υ.Γ.3 Πάρε ένα μπισκότο!

(Αγαπητέ Αρκάτε, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που μας εμπνέουν και μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Ή να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Ίσως, το κείμενο στο οποίο αναφέρεσαι να είναι το «No man is an island» που είχα γράψει για τον Στέλιο Μάινα. Να είσαι καλά. Καλές γιορτές.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.