Φεύγει ο παλιός ο χρόνος (;)

Το 2017 έρχεται, και σε λίγους μήνες από σήμερα θα κλείσουν 7 χρόνια από την πρώτη επίσημη χρεοκοπία της χώρας. Εφτά καταστροφικά χρόνια για την Ελλάδα, εφτά χρόνια που πέρασαν πάνω από τους Έλληνες, είτε συντρίβοντας είτε αλλάζοντας τις ζωές τους δραματικά.

Η αλήθεια είναι πως πολύ λίγοι ήταν αυτοί που είχαν από την αρχή αντιληφθεί πως δεν πρόκειται για μια ακόμα κρίση αλλά για την μετάβαση σε μια άλλη κατάσταση

Η αλήθεια είναι πως δεν ήμουν ένας από αυτούς.

Το ένστικτο με οδήγησε στην φυγή στα τέλη του 2013, πάντοτε όμως είχα τις αμφιβολίες μου για την απόφαση που πήρα εκείνες τις ημέρες.

Κάθε αμφιβολία φυσικά διαλύθηκε την βδομάδα που ακολούθησε το «όχι» του δημοψηφίσματος.

Κάθε ελπίδα, πως με κάποιο τρόπο ο λαός θα αντιδράσει, έσβησε το βράδυ των εκλογών του Σεπτεμβρίου και φυσικά τους μήνες που ακολούθησαν.

Τώρα βρίσκομαι σε μια άλλη χώρα, με έναν τρόπο ζωής που ελάχιστα διαφέρει από εκείνον των άνοστων -και σταφιδιασμένων από τους αιώνες του προτεσταντισμού και του απάνθρωπου «ορθολογισμού»- ντόπιων.

Τους βλέπω να ακολουθούν ευλαβικά τους δείκτες του ωρολoγιού, να χαμογελούν συγκρατημένα, να ψιθυρίζουν αφού δεν πρέπει να φωνάζουν και να υψώσουν –έστω πού και πού– τον τόνο της φωνής τους.

Κάθε λίγο και λιγάκι βρίσκουν δεκάδες αφορμές να στήνουν ξενέρωτα πανηγύρια –Fests και Marktplatz– στις πλατείες τους, χωρίς βιολιά, χωρίς νταούλια, χωρίς τραγούδια και χορούς.

Μικρά σπιτάκια που πουλούν «από κάτι», καραμελίτσες και σοκολατίτσες, λουκάνικα και ζεστό κρασί τριτοτέταρτης ποιότητας με μπόλικη κανέλα μέσα. Και μπύρες.

Σήμερα, πού και πού ονειρεύομαι τον τόπο μου. Έναν μικρό δρόμο που οδηγεί στην θάλασσα. Μικρές ελιές και αμπέλια φορτωμένα σταφύλια που κρέμονται κάτω από έναν καταγάλανο ουρανό.

Κάποτε βούρκωνα. Κάποτε έκλαιγα. Τώρα δεν υπάρχει δάκρυ για μένα πια.

Και το ξέρω. Δεν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω.

‘Ό,τι υπήρχε δεν υπάρχει πια, και το παρελθόν όπως εμείς το ζήσαμε, είναι ακόμα πολύ κοντά για να μην μας το θυμίζει κάθε γωνιά που περπατήσαμε κάποτε.

Κάθε φορά που πατάς το χώμα όπου γεννήθηκες, κάθε φορά που κοιτάς τριγύρω, σμίγουν οι εικόνες μιας πραγματικότητας που δεν είναι πια δική σου, με τις αναμνήσεις μιας ιστορίας που ήταν κάποτε η ίδια σου η ζωή.

Όσο και σε ξαφνιάζει στην αρχή αυτό, όσο και να σε συναρπάζει σαν αίσθηση, δεν αργεί η στιγμή που αυτό το παράξενο κολάζ σε κουράζει και δεν σε λυτρώνει.

Ο τόπος αυτός δεν μας ανήκει πια.

Ό,τι έχει απομείνει από τον τόπο αυτό δεν είναι τίποτα άλλο από την γλώσσα που σε κατακλύζει και από τις αναμνήσεις που κάποια βράδια σου κρατούν συντροφιά.

Και τα τραγούδια, όσο αντέχεις να τα ακούς ακόμα.

Ο τόπος μας δεν υπάρχει πια.

Είναι μια τραγική διαπίστωση για όλους όσους «δραπετεύσαμε», κι ακόμα τραγικότερη ίσως για όλους όσους έχουν εγκλωβιστεί εκεί.

Το 2017 δεν φαίνεται να είναι καλύτερο από το 2016.

Το αντίθετο μάλιστα.

Στην κόψη του ξυραφιού βρίσκονται ζητήματα όπως η χρηματοδότηση και οικονομική επιβίωση της χώρας, το μέλλον του κυπριακού ελληνισμού, το προσφυγικό ζήτημα και η αντιμετώπισή του, οι σχέσεις με την Τουρκία, κλπ.

Και αν δεν αλλάξει κάτι και το 2018, χειρότερο από το 2017 θα είναι και πάει λέγοντας.

Την ίδια στιγμή, οι πρωταίτιοι της καταστροφής παραμένουν ατιμώρητοι και εξακολουθούν να βρίσκονται μέσα στα πράγματα, η δημόσια διοίκηση είναι διαλυμένη και τριτοκοσμική, η δικαιοσύνη δεν λειτουργεί, η παραγωγική βάση της χώρας είναι κατεστραμμένη, η κοινωνία βρίσκεται σε απάθεια και σε πλήρη διάσταση με την πραγματικότητα, το εκπαιδευτικό σύστημα εξακολουθεί να είναι οπισθοδρομικό και μη λειτουργικό, η εκκλησία να βρίσκεται στο τιμόνι της κοινωνίας μαζί με το μεσαιωνικό ελληνικό κράτος.

Στα παραπάνω, προσθέστε την ξένη επικυριαρχία που δεν κρατά πια ούτε τα στοιχειώδη προσχήματα.

Η Ελλάδα βρίσκεται λίγα εκατοστά μακριά από την απύθμενη άβυσσο.

Ούτε η συνεργασία, ούτε η ανυπακοή, ούτε η αλλαγή νομίσματος μπορεί να την σώσει.

Χρειάζεται μια επανάσταση που θα τα σαρώσει όλα, μια επανάσταση που θα δώσει την ευκαιρία να χτίσουμε πάνω στα ερείπια.

Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, νομίζω ότι απλά εθελοτυφλεί.

Από την άλλη, η πιθανότητα μιας τέτοιας εξέλιξης στην Ελλάδα αγγίζει τα όρια του εξωπραγματικού.

Και αυτά τα δύο είναι προφανή.

Προφανές επίσης και το αδιέξοδο.

Ακόμα πάντως κι όταν η ανάγκη για αντίδραση γίνεται επιτακτική, η συνεχής διαπίστωση της αναγκαιότητας -ενώ απουσιάζει η πράξη- δεν λύνει κανένα πρόβλημα.

Ελπίζω, πάντως, να μην αντιλαμβάνομαι σωστά τις καταστάσεις και να μην οσμίζομαι πράγματα που συμβαίνουν υπόγεια.

Εύχομαι επίσης ολόψυχα οι εξελίξεις να με διαψεύσουν.

Άλλωστε, όπως κι εσύ γράφεις, η γη γυρίζει και εμείς μαζί ένα ταξίδι γύρω από τον ήλιο μια φορά τον χρόνο και δωρεάν το έχουμε.

Δεν ξέρω για την φίλη σου αλλά εγώ την βρίσκω πολύ παρήγορη αυτήν την σκέψη.

Σε σένα, καλέ μου Πιτσιρίκο, εύχομαι τα καλύτερα για το 2017.

Αγάπη και υγεία.

Σε όλους τους αναγνώστες του blog, κάθε προσωπική και οικογενειακή χαρά και ευτυχία.

Και καλό κουράγιο σε όλους μας.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας.

Υ.Γ.1 Τα Χριστούγεννα αυτά ένα ακόμα αποτρόπαιο τρομοκρατικό έγκλημα συνέβη αυτή την φορά στο Βερολίνο. Δυο μονάχα επισημάνσεις για τα όσα έλαβαν χώρα μετά το συμβάν. Ένας «μελαμψός» Πακιστανός κυνηγήθηκε, συνελήφθη και αφέθηκε ελεύθερος 24 ώρες μετά. Όπως πολύ εύστοχα παρατήρησε κάποιος, αυτό δεν ήταν «λάθος» της αστυνομίας, ήταν μια «εν θερμώ» εκδήλωση ωμού και αυτόματου ρατσισμού. Η δεύτερη παρατήρηση έχει να κάνει με την μοίρα των «τρομοκρατών». Δεν συλλαμβάνονται, αλλά σκοτώνονται σε συμπλοκές με τις δυνάμεις ασφαλείας. Μετά, «όλοι ζούνε καλά, με λιγότερα δικαιώματα και περισσότερο φοβισμένοι».

Υ.Γ.2 Εδώ έχει ένα υπέροχο κρύο με ήλιο. Οι βόλτες στο δάσος τα πρωινά και τα απογεύματα στην πόλη κατά μήκος του Ρήνου απλά υπέροχες. Και φυσικά, κάτι μου λείπει, ώρες-ώρες πιο έντονα από όσο θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ.

(Αγαπητέ Ηλία, ζούμε την παγκόσμια κατάθλιψη. Έχει πάθει κατάθλιψη και η κατάθλιψη. Παρ’ όλα αυτά, η ζωή συνεχίζει να είναι ένα θαύμα, και εμείς ζωντανοί. Οπότε, όλα είναι εδώ. Και όλα είναι πιθανά. Αν το θελήσουμε πραγματικά, ο κόσμος θα αλλάξει μέσα σε μια ημέρα. Είναι το ομαδικό άλμα συνείδησης που πρέπει να κάνουμε. Στο χέρι μας είναι. Ηλία, είναι εποχή μεγάλων στόχων για την ανθρωπότητα και μικρών στόχων για τους ανθρώπους· από τη στιγμή που η ανθρωπότητα είναι μουδιασμένη, απρόθυμη και άκεφη. Εγώ, όπως κάθε χρόνο, έχω βάλει στόχο να είμαι ζωντανός και όρθιος το επόμενο καλοκαίρι. Ηλία, να μη σου λείπει η Ελλάδα. Μέσα σου είναι, και είναι περισσότερο μέσα σου κι από αυτούς που ζουν στην Ελλάδα. Άλλωστε, η Ελλάδα δεν είναι πια στην Ελλάδα. Δεν ξέρω κι αν ήταν ποτέ. Βέβαια, η αλήθεια είναι πως η Ελλάδα είναι πιο ανθρώπινη τώρα και οι άνθρωποι έχουν μια πιο γήινη διάσταση. Δεν ξεχνάω πώς ήταν οι περισσότεροι Έλληνες πριν χρεοκοπήσει η χώρα. Ήταν ανυπόφοροι. Καλά, και τώρα ανυπόφοροι είναι αλλά τουλάχιστον τους έχει φύγει το ύφος. Να είσαι καλά, Ηλία. Εγώ σου εύχομαι το 2017 να φτιάξεις στην Ελβετία ένα σπίτι που θα έχει έναν ξενώνα και για εμένα· δεν τσιμπάω σε αυτά που γράφεις για τους Ελβετούς, για να με απογοητεύσεις. Επίσης, σου εύχομαι να πάνε όλα κατά τον πόθον σου. Φιλιά!)

(Άρη, όλοι έγραψαν, εσύ δεν θα γράψεις κάτι; Ή μας το παίζεις ντίβα;)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.