Χριστούγεννα ήρθαν πάλι – Όλα καλά

Αγαπητέ πιτσιρίκο
Χριστούγεννα ήρθαν πάλι
Χριστούγεννα ευτυχισμένα.
Χαχα, μου επιτρέπεις να τρολάρω λίγο, άλλωστε το συγκεκριμένο τραγούδι της εθνικής μας τραγουδίστριας έχει καθιερωθεί πλέον ως ο ύμνος της συγκεκριμένης εποχής.

Βέβαια, σε σχέση με όταν βγήκε, έχουν σφίξει πολύ τα πράγματα, η βλακεία των Ελλήνων μειώθηκε αλλά φυσικά όχι αρκετά ώστε να αλλάξει η μοίρα τους· και δεν μειώθηκε από επιλογή τους, αλλά αναγκαστικά για κάποιους.

Όμως, υπάρχουν και συμπολίτες μας που δε νιώθουν τίποτα.

Έτσι, υπάρχουν πολλοί που δεν τους άγγιξε η κρίση -ή και άλλοι που κέρδισαν από την κρίση-, που συνεχίζουν να ζουν και να φέρονται σα να μη συμβαίνει τίποτα στα μπουζούκια, στα γούστα, στα σαλέ, στα σπα κλπ.

Θα μου πεις, μπουζούκια υπήρχαν και στην Κατοχή, όταν οι περισσότεροι Έλληνες ήταν αντιμέτωποι με την πείνα ή την εκτέλεση κάποιοι καλοπερνούσαν παρέα με τους κατακτητές στα τότε καμπαρέ και μπουζούκια της εποχής, όπου πολλές γυναίκες ταπεινώνονταν για να μπορέσουν να επιζήσουν αυτές και οι οικογένειες τους.

Φυσικά, αυτό δεν πείραζε καθόλου τους τότε μαυραγορίτες,που έπαιζαν με τον πόνο, την αξιοπρέπεια και τη ζωή των υπολοίπων Ελλήνων, θησαυρίζοντας.

Απόγονοι πολλών εκείνων των καθαρμάτων πρωταγωνιστούν στην οικονομική και κοσμική ζωή της χώρας, καθώς τα κλεμμένα επί κατοχής από τους χαφιέδες και μαυραγορίτες όχι απλά δεν επιστράφηκαν αλλά αυγάτισαν, έγιναν εργοστάσια και πολυκατοικίες που τώρα φτάνουν για να ζουν χλιδάτα χιλιάδες αργόσχολοι και μονίμως άεργοι «εισοδηματίες».

Το ίδιο μαυραγορίτες είναι φυσικά όσοι εκμεταλλεύονται τη σημερινή «κρίση» για να θησαυρίσουν σε βάρος της πλειοψηφίας που αναστενάζει.

Γιατί οι μεγάλες επιχειρήσεις, σύμφωνα με όλα τα στοιχεία, τα τελευταία χρόνια αύξησαν τα κέρδη τους τουλάχιστον κατά 20%.

Βέβαια, βρίσκουν και κάνουν.

Ένα λαό αποχαυνωμένο και παρτάκια που δέχεται τα πάντα.

Πιτσιρίκο
Ούτε οι ξένοι μας φταίνε.

Αυτοί κάνουν τη δουλειά τους.

Με όσα δεχτήκαμε, με τα πρώτα μνημόνια γλίτωσαν απολύτως τη μετάδοση της ελληνικής κρίσης στις τράπεζές τους και με τα επόμενα υποθήκευσαν το σύνολο της δημόσιας και το μεγαλύτερο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων και σταδιακά εξελίσσεται το μεγάλο φαγοπότι που βέβαια είναι ακόμη στην αρχή.

Ούτε οι κυβερνήσεις μας φταίνε.

Εμείς τις βγάλαμε.

Και αυτοί, σε αγαστή συνεργασία με τους ξένους, κάνουν τη δουλειά τους.

Και επειδή και τώρα οι δανειστές, κατακτητές είναι, ας μη γελιόμαστε -απλά χωρίς άρματα και πολυβόλα0 οι κυβερνήτες μας είναι οι άνθρωποί τους.

Όπως σε όλες τις κατοχές, οι κατακτητές εγκαθιστούν δικές τους κυβερνήσεις.

Που δε σκέφτονται το καλό του λαού τους αλλά το δικό τους και του σιναφιού τους.

Το μέγα ερώτημα όμως είναι τί κάνει ο λαός.

Που δεν έχει να αντιμετωπίσει τανκς και κανόνια όπως οι πρόγονοι του, ούτε χρειάζεται να βγει στο βουνό.

«Δεν θέλει κόπο θέλει τρόπο».

«Μόνο η στάση πληρωμών θα φέρει αποτέλεσμα».

Το μεγάλο όπλο.

Το υπερόπλο.

Δε χρησιμοποιήθηκε ποτέ.

Ούτε πρόκειται.

Γιατί και η πλειοψηφία του λαού που υποφέρει και ακόμη δεν είδαν τίποτα, είναι αδρανής, διασπασμένη και σε αφασία.

Άσε που πολλοί τρώνε και το παραμύθι της ανάπτυξης.

Του ελατηρίου της οικονομίας.

Όποτε, άστο…

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι.

Όλα καλά.

Και εκτός από τους χλιδάτους και ο υπόλοιπος κοσμάκης θα προσπαθήσει να χαρεί κάπως τις μέρες αυτές, όμως ο κλοιός σφίγγει.

Και «Η Ημέρα» σου φτάνει.

Πώς το είχε πει;

Ετούτο το χειμώνα κι αν τον επεράσουμε κλπ.

Κάπως έτσι, δεν θυμάμαι ακριβώς.

Φιλικά

Σόλων

(Αγαπητέ Σόλων, τα μπουζούκια της Κατοχής αφενός ήταν για τους φτωχούς και τους παράνομους, αφετέρου έβγαλαν τραγούδια-διαμάντια που αντέχουν μέχρι σήμερα. Στη σημερινή οικονομική κατοχή, τα μπουζούκια είναι για τους έχοντες και τα τραγούδια δεν αντέχουν ούτε ένα τρίμηνο. Μπουζούκια ήταν ο Τσιτσάνης, μπουζούκια είναι και ο Σφακιανάκης. Υπάρχει, όμως, μια κάποια διαφορά. Δείξε μου τα μπουζούκια σου, να σου πω ποιος είσαι. Κατά τα άλλα, για να μην επαναλαμβανόμαστε, είναι προφανές πια -εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία- πως οι Έλληνες ούτε θέλουν, ούτε μπορούν. Δεν μπορούν μωρέ οι άχαροι, δεν μπορούν. Μια χαρά. Όλα. Last Christmas I gave you my heart, φέτος φέρ’ την πίσω να την πουλήσω για όργανο, να αγοράσουμε γαλοπούλα. Πούλα, πούλα, να φάμε γαλοπούλα. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.