Η τεράστια κοινωνική σημασία των μεντόρων στο σύγχρονο επιχειρηματικό βίο

«Κύριε Γενικέ, τα βλέπετε τα παιδιά; Είναι νέοι επιχειρηματίες!» είπε η Μυρτώ, η Διευθύντρια Marketing της Εταιρείας μας, όταν μας έδειχνε την παραπάνω φωτογραφία.

Είμαστε συγκεντρωμένοι στο γραφείο του Γενικού της εταιρείας μας, της Wasted Energy Management. Συζητούσαμε πλάνα και στόχους πωλήσεων για την καινούργια χρονιά.

Η φωτογραφία, ήταν μια από τις διαφάνειες της παρουσίασης της Μυρτώς. To topic της- «Προτάσεις για την ανάπτυξη νέων επιχειρηματικών ιδεών στον τομέα της ενέργειας»-αποτελούσε ένα από τα θέματα που θα εξεταζόταν στη σύσκεψη.

«Επιχειρηματίες χρειαζόμαστε, όχι υπαλλήλους» συνέχισε.

«Προτείνω να εκπαιδεύσουμε νέα παιδιά στην ελεύθερη επιχειρηματικότητα του ενεργειακού τομέα. Να αξιοποιήσουμε, χάρη στην εμπειρία μας, τις ιδέες τους. Χωρίς εργασιακές συμβάσεις και πάγια έξοδα. Με την πολιτική του outsource contracting. Την ντιρεκτίβα της μητρικής, που έχουμε καθυστερήσει να υλοποιήσουμε. Ξέρετε, το performance rating της εταιρείας μας, στο τομέα αυτό, είναι πολύ χαμηλό.».

Την κοίταζε με προσοχή, o Γενικός, την φωτογραφία. Δεν φάνηκε να δίνει μεγάλη σημασία σε αυτά τα περί outsource contracting. Έδειχνε να απορεί με τα σηκωμένα χέρια των παιδιών.

«Και καλά, γιατί πανηγυρίζουν;» την ρώτησε. «Βλέπουν κανένα παιγνίδι στην τηλεόραση και μπήκε γκολ;»

-Όχι, καλέ! Είναι ενσταντανέ από workshop του Entrepreneurship school. Τα workshops είναι τα παλιά εργαστήρια. Αυτά που κάνατε και εσείς, όταν ήσασταν φοιτητής.

– Μωρέ μπράβο! Και, από πότε άλλαξαν όνομα στην Εμπορική Σχολή;» την ρώτησε ξανά.

– Κύριε Γενικέ, έχετε μείνει πίσω. Καλά που έχετε και εμένα, να σας ενημερώνω για τις νέες επιχειρηματικές πρωτοβουλίες. Τα Entrepreneurship schools, Κύριε Γενικέ, δεν έχουν καμία σχέση με τους δημόσιους εκπαιδευτικούς σκελετούς του παρελθόντος. Είναι… πως να σας το πώ; Κάτι σαν μικρές σχολές Σικάγου. Αλλά για απόφοιτους Πανεπιστημιακών σχολών που θέλουν να γίνουν ελεύθεροι επιχειρηματίες. Λειτουργούν και εποπτεύονται από Corporate Foundations. Το Δημόσιο δεν μπαίνει στα πόδια τους. Δεν βάζει δραχμή. Τα χρηματοδοτούν οι μεγάλες επιχειρήσεις.

-Σιγά, σιγά… Πολλή φόρα πήρες. Τι διάολο πάλι, είναι αυτές οι μικρές σχολές Σικάγου; Τίποτα κέντρα ελευθέρων σπουδών;

– Όχι, καλέ! Είναι ιδιωτικά εκπαιδευτικά κέντρα, που ιδρύουν οι μεγάλες εταιρείες. Λειτουργούν με βάση τις αρχές και το πνεύμα της μεγάλης Οικονομικής σχολής του Σικάγου. Εκεί που δίδαξε ο Friedman, ο εκφραστής του δόγματος «Ελεύθερος να διαλέξεις». Έχετε ακούσει για αυτόν, φαντάζομαι.

-Ναι, έχω ακούσει για αυτόν. Ήταν οικονομικός σύμβουλος σε όλους τους δικτάτορες της Λατινικής Αμερικής. Σε όποια χώρα μέσα μπήκε, την κατέστρεψε. Για συνέχισε.

-Ο Friedman, Κύριε Γενικέ, δεν δίνει μόνο το δικαίωμα στον εργαζόμενο να διαλέξει ελεύθερα τον Εργοδότη του, αλλά και στον Εργοδότη την ελευθερία να επιλέξει τον εργαζόμενό του. Εργαζόμενοι και Εργοδότες συναλλάσσονται με πνεύμα δημοκρατικό. Οι εργαζόμενοι μπορούν να διαπραγματεύονται τους μισθούς τους και να ζητούν ότι θέλουν και οι Εργοδότες μπορούν, αντί να πληρώνουν μισθούς και ασφαλιστικές εισφορές, να χρησιμοποιούν εξωτερικούς εργολάβους. Αυτό λέγεται outsource contracting. Με απλά λόγια. σημαίνει ότι, αντί να προσλαμβάνουμε υπαλλήλους, φτιάχνουμε επιχειρηματίες και τους βάζουμε να κάνουν την δουλειά που κάνουν οι υπάλληλοι. Και στον τομέα αυτό υστερούμε σαν εταιρεία. Έχουμε γεμίσει με αδελφοξάδελφα μετόχων. Ούτε το κυλικείο μας δεν έχουμε αναθέσει σε εξωτερικό συνεργάτη. Η πρότασή μου είναι να φτιάξουμε επιχειρηματίες. Και να τους κάνουμε εξωτερικούς συνεργάτες. Αλλά πρέπει να είναι εκπαιδευμένοι επιχειρηματίες. Αυτή την αναγκαία εκπαίδευση, την εξασφαλίζουν τα Entrepreneurship schools.

Με δύο πράγματα ζοχαδιάστηκε ο Γενικός μας από όλη αυτή την εισαγωγή της Μυρτώς.

Πρώτα, γιατί άκουσε, ότι την σχολή από την οποία αποφοίτησε το 1974, ένα νέο κορίτσι την χαρακτήριζε απολίθωμα.

Και ύστερα, γιατί καλά-καλά δεν είχε κλείσει χρόνο στην εταιρεία η Μυρτώ και είχε το θράσος να του κάνει παρατηρήσεις για τους συγγενείς των μετόχων, που εργάζονταν στην Εταιρεία.

Ποιά; Η Μυρτώ. Που την είχε επιλέξει ο ίδιος ο Γενικός, προσωπικά. Και που, παρά τις αντιρρήσεις των υπολοίπων μελών του ΔΣ, την προσλάβαμε σαν βοηθό του Πάρι, του Διευθυντή Πωλήσεων. Για να προωθήσει τις πωλήσεις μας.

Η Μυρτώ μπήκε στην εταιρεία μας πριν από ένα χρόνο. Το βιογραφικό της, εκτός από το κωλόχαρτο ενός Ιδιωτικού Κολλεγίου της Ανατολικής Αττικής, συνοδευόταν και από ένα μεταπτυχιακό σε Αγγλικό Πανεπιστήμιο. Ήταν το τυπικό χαρτί που μέτρησε στην πρόσληψή της. Το ουσιαστικό ήταν ο κοινωνικός της αέρας, το σώμα και η ομορφιά της.

Οι υπόλοιποι Managers του ΔΣ της εταιρείας, και ειδικά οι αριστεροί που δίνουμε σημασία στα πνευματικά και όχι στα φυσικά προσόντα, πριν την προσλάβουμε, είχαμε προβάλει ισχυρές αντιρρήσεις.

Ο Μάκης και εγώ- οι αριστεροί, δηλαδή, της Εταιρείας- είχαμε προτείνει μια Δέσποινα Σκουληκίδου.

Τα κριτήρια μας ήταν αξιοκρατικά. Όπως άλλωστε, όλων των αριστερών.

Το κορίτσι αυτό, η Δέσποινα, από κάποια ελληνική επαρχία είχε περάσει με την πρώτη στο οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, είχε τελειώσει αμέσως τις σπουδές του, είχε γράψει το σύγγραμμα ενός Καθηγητή, είχε πάρει υποτροφία για την Οξφόρδη, και μόλις είχε ολοκληρώσει το thesis με άριστα. Ήθελε να εργαστεί στην Ελλάδα.

Τα papers της στο International Marketing Review και οι πρωτοποριακές της ιδέες για την εφαρμογή της θεωρίας παιγνίων είχαν εντυπωσιάσει τον φίλο μου τον Μάκη, όταν διάβασε το βιογραφικό της. Η σύγκριση με την Μυρτώ, την οποία προτιμούσε σαφέστατα ο Γενικός μας, ήταν αναπόφευκτη.

Δέσποινα και Μυρτώ είχαν φτάσει μέχρι τον μεγάλο τελικό της επιλογής στελέχους για την Διεύθυνση του Marketing.

Η Μυρτώ, στη συνέντευξη της, όλο νάζια και χαριεντισμούς ήτανε. Το επίπεδο των γνώσεων της δεν μας είχε εντυπωσιάσει. Έδειχνε, όμως, φιλόδοξη και πρόθυμη να μάθει.

Στο test, που υποβάλλουμε τα υποψήφια υψηλόβαθμα στελέχη, η Μυρτώ πάτωσε.

Βέβαια, για να πούμε και του στραβού το δίκιο, η Μυρτώ ήταν ένα πολύ χαμογελαστό κορίτσι με όμορφα πόδια και υπέροχο σώμα. Και βέβαια, χαζή δεν την έλεγες. Την έλεγες χαριτωμένη χαζογκόμενα.

Η Δέσποινα Σκουληκίδου ήταν το αντίθετο της Μυρτώς. Στο πρώτο της interview, μπήκε με τσαμπουκά στα γραφεία μας. Ήταν, όμως, αγέλαστη και σκυθρωπή.

Στα συνηθισμένα μ@λακισμένα αστεία μας -που λέμε για να κάνουμε τους υποψήφιους να νοιώσουν πιο άνετα- μας κοίταζε σαν αγγούρι.

Άσχημη δεν ήταν. Ούτε και αντισεξουαλική ήταν. Απλά δεν είχε το σκέρτσο της Μυρτώς. Αλλά, για να πούμε και για την Δέσποινα, αυτού του στραβού το δίκιο, ξινή δεν την έλεγες. Την έλεγες ξινομούνα.

Το εάν η μία ήταν χαζογκόμενα και η άλλη ξινομούνα, αυτό δεν μας αφορούσε. Μας αφορούσε μόνο, εάν η υποψήφια μπορούσε να συνεργαστεί μαζί μας και να φέρει σε πέρας το έργο που θα αναλάμβανε.

Στο test, που υποβλήθηκε η Δέσποινα Σκουληκίδου, πέρασε με άριστα.

Στη συνέντευξη που της πήραμε, οι γνώσεις της μας εντυπωσίασαν. Μιλούσε τέλεια Αγγλικά, ήξερε δυο-τρείς γλώσσες προγραμματισμού, γνώριζε Μακροοικονομία, βρήκε με την πρώτη το νεκρό σημείο πωλήσεων της Εταιρείας μας και πέταξε πάνω στη συζήτηση δύο προτάσεις για αξιοποίηση στατιστικών στοιχείων από κοινωνικά δίκτυα.

Ενθουσιαστήκαμε, την συγχαρήκαμε και της υποσχεθήκαμε ότι θα κάνουμε κάθε τι δυνατόν για να την προσλάβουμε.

«Μ@λάκα, το κορίτσι αυτό», εννοούσε την Δέσποινα, ο Μάκης, «έχει εγκέφαλο σε μαθηματικό οργασμό. Μόνο που δεν είναι πολύ όμορφη και σκερτσόζα. Να δεις, που ο λιγούρης ο Γενικός θα θέλει την Μυρτώ».

«Η άλλη, ρε Μάκη» τον είχα ρωτήσει, «δεν έχει εγκέφαλο;»

-Έχει μoυνί. Τι να τον κάνει τον εγκέφαλο;

Τέλος πάντων. Οι άντρες λένε μεταξύ τους και μ@λακίες-αυτοί που σχολιάζουν πολύ, συνήθως δεν γ@μάνε- και καλό είναι οι αναγνώστριες του Πιτσιρίκου, όταν υφίστανται το μαρτύριο της συνέντευξης, να γράφουν στο μoυνί τους τις σαχλαμάρες και τους εξυπνακισμούς που ακούνε από οποιονδήποτε μ@λάκα.

Το θέμα μας, τις μέρες εκείνες που θα προτείναμε κάποια από τις υποψήφιες για τη θέση της Διευθύντριας Marketing, ήταν πώς θα πείθαμε τον Γενικό μας ότι η Δέσποινα μας έκανε για την δουλειά που την θέλαμε.

«Δεν μου αρέσει. Έχει καβλόσπυρα στο πρόσωπο» μας είπε ο Γενικός, όταν του στείλαμε την Δέσποινα, για την τελική έγκριση της πρόληψης της. Μετά βίας την ανέχτηκε για πέντε λεπτά, σε αντίθεση με τη Μυρτώ, στην οποία έλεγε βλακείες και κρυάδες για καμία ώρα.

«Μα, Κύριε Γενικέ, Υπεύθυνη Marketing σε ενεργειακή εταιρεία θα προσλάβουμε. Δεν ψάχνουμε για τηλεπαρουσιάστρια» του είπα.

-Δεν με νοιάζει. Εγώ θέλω, να είναι όμορφη. Δεν μπορεί να έρχεται σε επαφή με τους πελάτες και να είναι τα μούτρα της κατεβασμένα. Σκέτη ξινίλα είναι αυτή η Σκουληκίδου. Δεν την βλέπετε;

Ο Γενικός μας έχει μεγάλη ιδέα για τους πελάτες της εταιρείας. Ξεχνάει ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι βλάχοι, και το μόνο που τους νοιάζει είναι τι τιμή θα δώσουμε στο κιλό για τα απόβλητα τους.

Τόσο άχρηστα για αυτούς και τόσο χρήσιμα για την εταιρεία μας, αφού από την επεξεργασία τους, γινόταν η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας που τους πουλούσαμε.

Η συζήτηση, πέρυσι τον Γενάρη, είχε για τα καλά ανάψει. Τα επιχειρήματα της κάθε πλευράς -δηλαδή από την μία ο Γενικός και από την άλλη εμείς- ήταν πολύ ισχυρά μέχρι να επέλθει ο μεγάλος εταιρικός συμβιβασμός.

«Είναι κορίτσι με class, η Μυρτώ. Έχει τελειώσει τις Ουρσουλίνες» επέμενε ο Γενικός. «Ξέρει και πιάνο».

– Κύριε Γενικέ, μας ενδιαφέρει να μπορεί να εκπονήσει μελέτες σκοπιμότητας. Υποστήριξη στην ομάδα των πωλήσεων θέλουμε να προσφέρουμε.

-Μιλάει και Γαλλικά.

-Κύριε Γενικέ, οι πελάτες μας δεν μιλάνε καλά-καλά Ελληνικά. Τι να τα κάνουμε τα Γαλλικά;

Η κάθε πλευρά προσπαθούσε να πείσει την άλλη. Ούτε ο Γενικός ήθελε να μας φορτώσει, κάποια που δεν μας έκανε, ούτε εμείς να απορρίψουμε κάποια που άρεσε στο Γενικό.

«Πώς να σας το πω, ρε παιδιά; Θέλω η Υπεύθυνη Δημοσίων σχέσεων, να βλέπεται» παραπονέθηκε.

«Κύριε Γενικέ, αν είναι πολύ όμορφη, δεν θα μπορούμε να δουλέψουμε» του είπαμε.

«Έχετε δει την κορμάρα της Μυρτώς; Είναι σκέτη κάβλα».

-Αυτό θέλω. Να κ@βλώνουν οι πελάτες. Να καταναλώνουν ενέργεια και να μην λογαριάζουν, τι πληρώνουν.

-Ναι, Κύριε Γενικέ, αλλά για να την καταναλώνουν, πρέπει να σχεδιάσουμε επιστημονικούς μηχανισμούς δημιουργίας ενεργειακών αναγκών. Η εποχή, που Δημόσιες σχέσεις και Marketing ήταν μπρελόκ, αναπτήρες και ατζέντες, έχει περάσει. Τώρα πρέπει να σχεδιάσουμε μοντέλα αξιοποίησης των social media. Ποιος θα τα φτιάξει όλα αυτά; Δεν λέω. Και η Μυρτώ έχει σπουδάσει το κορίτσι, αλλά δεν μπορεί να φτιάξει, ούτε μοντέλα διασποράς, ούτε καμπύλες απόδοσης παραγωγικότητας.

Η λύση βρέθηκε από τον Γενικό μας, χωρίς να είναι Σολομώντεια. Απλά, κόστισε στην εταιρεία κάτι παραπάνω

– Ωραία. Πάρτε εσείς την Δέσποινα για να βγάζει την δουλειά, αλλά εγώ θέλω και την Μυρτώ. Η μία θα κάνει τις μελέτες και η άλλη θα τις παρουσιάζει σε μένα και τους πελάτες. Σύμφωνοι;

Συμφωνήσαμε. Μήπως από την τσέπη μας τις πληρώναμε;

Τις πήραμε, λοιπόν, και τις δύο. Την Δέσποινα την κλείσαμε σε ένα δωμάτιο για να μην τη βλέπουμε και την Μυρτώ την πηγαίναμε και την δείχναμε στους πελάτες.

Για να μην πλακωθούν μεταξύ τους, για το ποια θα ήταν η Διευθύντρια, τις κάναμε και τις δύο Manager. Έτσι σπάσαμε στα δύο την Διεύθυνση Marketing.

Η Δέσποινα πήρε τον τίτλο της Market Development Planning Manager και η Μυρτώ τον τίτλο της Sales Marketing Liaison and Public Relations Manager.

Στον χρόνο πάνω, που η Μυρτώ εργάζεται στην εταιρεία μας, συνεργάστηκε άψογα με την Δέσποινα και απέδειξε, πόσο σοβαρή και μεθοδική είναι.

Με εξαίρεση το Bachelor party της, που κόντεψε να διαλύσει την εταιρεία, κατά τα λοιπά ήταν άψογη. Στον ίδιο χρόνο πάνω, η Δέσποινα σηκώθηκε και έφυγε. Πήρε μαζί της ότι λογισμικό είχε φτιάξει και, εάν δεν είχε φροντίσει ο ΙΤ Manager μας να της κάνει backup σε κάθε της εργασία, θα έπαιρνε μαζί της τον Μάκη και εμένα να μας συντηρεί.

Τα είχε βάλει μαζί μας ο Γενικός. Εμείς είμαστε, αυτοί που επιμέναμε να προσλάβουμε την Δέσποινα.

Αυτή, λοιπόν, ήταν η μικρή παρένθετή ιστορία για την πρόσληψη της Μυρτώς.

Και στη σημερινή συνάντηση του ΔΣ, η πρόταση της Μυρτώς, για τον τομέα ανάπτυξης νέων επιχειρηματικών ευκαιριών, ήταν η διεξαγωγή ενός τριήμερου forum για νέους μηχανολόγους απόφοιτους αναγνωρισμένων Πολυτεχνικών σχολών. Οι εργασίες τους θα μας βοηθούσαν να αναδείξουμε νέους συνεργάτες-επιχειρηματίες. Υποψήφιους να υπογράψουν συμβάσεις για να εργάζονται για λογαριασμό μας, χωρίς να τους έχουμε στο payroll.

Τα πρώτο αντικείμενο της πρότασης της -όπως τουλάχιστον μας τα παρουσίασε στις διαφάνειες της- ήταν η προσεκτική επιλογή πενήντα περίπου νέων μηχανικών και η δωρεάν διαμονή τους σε μεγάλο ξενοδοχειακό συγκρότημα της Βουλιαγμένης.

Ο οικονομικός Διευθυντής μας, κόντεψε να λιποθυμήσει με το πού διάβασε το budget, που αφορούσε την τριήμερη διαμονή.

«Δεν κατάλαβα καλά» είπε με ελαφριά ειρωνεία. «Είκοσι χιλιάδες Ευρώ μόνο για έξοδα διαμονής;».

«Ε, ναι» απάντησε η Μυρτώ. «Πενήντα άτομα θα μαζέψουμε. Και δέκα εμείς, από την Εταιρεία; Θα κλείσουμε εξήντα δωμάτια για τρείς μέρες. Βάλε γεύματα, καφέδες και άλλα μικροέξοδα. Πολλά είναι;»

«Τι; Ο καθένας θα έχει δικό του δωμάτιο; Και θα τρώνε μέσα στο ξενοδοχείο;» ρώτησε.

-Ναι, ρε Μιχάλη. Μέσα θα τρώνε. Αφού, όλη μέρα, θα δουλεύουν. Θα τους μένει νομίζεις χρόνος για να βγαίνουν έξω και να τρώνε; Έλα, άσε τις τσιγκουνιές.

«Τουλάχιστον, να τους βάλουμε να κοιμούνται δύο-δύο»

-Μιχάλη; Είσαι στα καλά σου; Προσκεκλημένους σε Forum θα φέρουμε. Απόφοιτοι μηχανικοί, είναι τα παιδιά. Δεν είναι ποδοσφαιριστές που πάνε να παίξουν σε εκτός έδρας παιγνίδι.

-Ε, και; Τι πειράζει; Νέα παιδιά είναι!

-Ακριβώς. Επειδή είναι νέα παιδιά, δεν θέλουμε να τους βάλουμε να κοιμούνται δύο-δύο Δεν θέλω να σας πω, τι μπορεί να γίνεται τα βράδια στα δωμάτια. Εμείς τους θέλουμε συγκεντρωμένους. Να μπορούν να αποδώσουν στις εργασίες του forum ενεργειακής επιχειρηματικότητας.

-Μα, δεν θα τους βάλουμε, ρε Μυρτώ, να κοιμηθούνε αγόρια με κορίτσια. Τα αγόρια με τα αγόρια και τα κορίτσια με τα κορίτσια.

Η συνεδρίαση του ΔΣ φάνηκε να ξεφεύγει για λίγο. Έφταιγε ο Μάκης που πετάχτηκε, εκεί που δεν τον έσπειραν.

-Ρε Μιχάλη; Πού ζεις; Πoύστηδες και λεσβίες δεν υπάρχουν;

«Μάκη, κάτσε καλά. Σε ρώτησε κανείς; Με την Μυρτώ μιλάω » του απάντησε αυστηρά.

Και με όλη την σοβαρότητα που τον διακρίνει, είπε στη Μυρτώ.

-Μυρτώ, να μην επιλέξετε πoύστηδες και λεσβίες. Ορίστε! Σας βρήκα την λύση.

«Ρε Μιχάλη; Είσαι σοβαρός; Πως μπορούμε να γνωρίζουμε τις σεξoυαλικές τους προτιμήσεις;»

Το θέμα, χάρη στην εξυπνάδα του Γενικού μας, πήρε σοβαρές διαστάσεις. Ήταν η σειρά του, να μιλήσει.

-Στον στρατό, όταν γινόταν η κατάταξη, μας έβαζαν τους άντρες να σκύβουμε. Τους πoύστηδες, τους καταλαβαίναμε αμέσως.

Σε όλη αυτή τη φαιδρή συζήτηση, είχα φροντίσει να κρατηθώ απέξω. Κακώς, όμως, πετάχτηκα και ρώτησα τον Γενικό, πως θα ξεχωρίζαμε τις λεσβίες.

-Αλέξη, παιδί μου, οι λεσβίες φαίνονται αμέσως. Έχουν κοντά μαλλιά, ντύνονται αγορίστικα και καπνίζουν άφιλτρα.

«Συμφωνώ, Κύριε Γενικέ» του απάντησα, «αλλά, στο interview της προεπιλογής, που συνήθως έρχονται με ταγιέρ και δεν καπνίζουν, πώς θα το καταλάβουμε;»

-Μη σε νοιάζει, ρε. Οι λεσβίες εκδηλώνονται. Την ώρα της συνέντευξης, θα πούμε στη Φωτεινή από το κυλικείο, να μπει στην αίθουσα και να προσφέρει καφέ.

Όλοι, στη σοβαρή μας εταιρεία, γνωρίζουμε την αδυναμία της Φωτεινής για τις νεαρές κοπέλες. Αλλά, και την άδολη συμπάθεια του Γενικού μας για την Φωτεινή.

Στα νιάτα της, πριν τριάντα περίπου χρόνια, αν την έψαχνες, στο bar της Νινής Ζαχά στο Κολωνάκι θα την έβρισκες. Ήταν το μαγαζί που μάζευε τις λεσβίες της δεκαετίας του ’80.

Εκεί την είχε συναντήσει, κατά τα λεγόμενά του ο Γενικός μας, όταν χωρίς να το γνωρίζει πήγε να πιεί ένα ποτό και να ακούσει την Νινή Ζαχά, μια σπουδαία τραγουδίστρια.

Του την πέσανε οι λεσβίες -του έλεγαν να σηκωθεί να φύγει- και ήταν η Φωτεινή, αυτή που τον γλύτωσε από τα χέρια τους. Από τότε, έγιναν αχώριστοι φίλοι.

Και όταν με τα χρόνια ανέβηκε ο Γενικός μας στην ιεραρχία, την προσέλαβε στην εταιρεία για να δουλέψει στο κυλικείο.

Η Φωτεινή, δεν την πέφτει μόνο στα νέα κορίτσια της Εταιρείας, αλλά και σε κάθε κοπέλα που επισκέπτεται τα γραφεία μας.

Στο κυλικείο, είναι πάνω από δέκα χρόνια. Εκτός από καφέ, σάντουιτς και αναψυκτικά που σερβίρει, όταν έχει κέφια, φτιάχνει και κανένα μαγειρευτό.

Με το πού έχει έτοιμο το φαγητό, πάει ένα δίσκο στον Γενικό μας. Να τον δοκιμάσει και να της πει αν χρειάζεται να ρίξει περισσότερο αλάτι. Είναι η μόνη που μπαίνει μέσα στο γραφείο του χωρίς να χτυπήσει την πόρτα και ο Γενικός μας είναι ο μόνος στον οποίο έχει δείξει η Φωτεινή την κλειτoρίδα της.

«Είναι σαν πεσμένο αντρικό πέoς» μας είχε πει ο Γενικός.

Το πόσο καλή μαγείρισσα είναι η Φωτεινή, είναι ο άλλος λόγος, που ο αυστηρός Γενικός μας την κρατάει στη θέση της. Παρά τις αρνητικές εισηγήσεις της Μαρίας. Της Human Resources Manager μας.

«Προσβάλλει την εικόνα μας. Χαϊδεύει τα κορίτσια μας» του είχε πει, πριν από κάποια χρόνια, όταν η Μαρία σκόπευε να τη διώξει. Δεν τολμούσε να το κάνει, όμως, μόνη της. Έπρεπε να πάρει το ΟΚ του Γενικού.

«Τόσες πoυτάνες έχουμε, ρε Μαρία, η λεσβία σε πείραξε;» της είχε απαντήσει. «Όσο είμαι εγώ Γενικός Διευθυντής, η Φωτεινή δεν το κουνάει».

Και η Φωτεινή, που σήμερα κοντεύει τα πενήντα, εξακολουθεί να εργάζεται μαζί μας και απ’ ό,τι φαίνεται θα πάρει σύνταξη μαζί με τον Γενικό μας.

Όταν η Φωτεινή σερβίρει τον καφέ σε κορίτσια, σκύβει στο αυτί τους και τα ρωτάει, εάν είναι καλός. Και ταυτόχρονα τα αγγίζει η μπορεί και να τα χαϊδεύει στο λαιμό τους. Με δύο από αυτά, η μία ήταν δικηγόρος πελάτη μας, δημιούργησε και δεσμό.

Τέλος πάντων. Οι ιδιαιτερότητες της Φωτεινής δεν αφορούν τους αναγνώστες. Εγώ, όμως εξακολουθούσα να έχω την απορία, πώς η Φωτεινή θα ξεχώριζε μια λεσβία.

«Έχουν κώδικα, Αλέξη, οι λεσβίες» μου απάντησε. «Όταν μια κοπελίτσα, έστω και άβγαλτη, γουστάρει τα χάδια μιας λεσβίας, γλαρώνουν τα μάτια της. Είναι σαν να της λέει: «Ναι, γουστάρω».

Η κουβέντα, όπως εύκολα κανείς καταλαβαίνει, είχε ξεφύγει από το προτεινόμενο forum και είχε περάσει στην ερωτική σημειολογία των λεσβιών.

Καθόλου δεν άρεσε αυτό στη Μυρτώ. Βρήκε όμως, την πιο πειστική αιτιολογία για να κλείσει αυτή η γελοία παρένθεση.

«Κύριε Γενικέ, θα μας κατηγορήσουν για σεξoυαλικές διακρίσεις έτσι και αποκλείσουμε άτομα με ανορθόδοξη ερωτική συμπεριφορά» του είπε. «Πάμε να γλυτώσουμε πέντε χιλιάρικα και ρισκάρουμε πρόστιμο στην μητρική, εκατοντάδων χιλιάδων Ευρώ.

«Τέλος πάντων. Ας το αφήσουμε αυτό προς το παρόν» της απάντησε. «Για να ακούσουμε την συνέχεια της πρότασης σου, ρε Μυρτώ;»

Πήρε τα πάνω της η Μυρτώ, που ξεπέρασε το πρώτο εμπόδιο. Αυτό που της έβαλε ο Οικονομικός Διευθυντής. Ήταν έτοιμη να μπει στο hard core της εισήγησης της.

«Τα άτομα αυτά , που θα επιλεχθούν σε συνεργασία με την Human Resources Manager,τον Αλέξη και τον Μάκη» ξεκίνησε η Μυρτώ, «θα ενημερωθούν σε πρώτη φάση για τις δραστηριότητες της Εταιρείας μας στον ενεργειακό τομέα. Θέλουμε να γνωρίζουνε τι ακριβώς κάνουμε για να μπορέσουν να καταλάβουν τις ανάγκες μας. Το session αυτό θα διαρκέσει περίπου τέσσερις ώρες. Εσείς, Κύριε Γενικέ, θα κάνετε το welcome των συμμετεχόντων και στη συνέχεια ο Πάρις, ο Αλέξης και ο Μάκης τις επιμέρους παρουσιάσεις των δραστηριοτήτων μας. Θέλουμε να τους βάλουμε μέσα στο Corporate spirit and culture»

Έξυπνη η Μυρτώ. Εδώ καλά-καλά εμείς, τρεις executives και πέντε Managers, δέκα χρόνια στην ίδια εταιρική ομάδα και δεν είχαμε καταλάβει τις ανάγκες μας και θέλαμε μέσα σε τέσσερις ώρες παιδιά εικοσιπέντε χρόνων, να μπουν μέσα στο χάος μιας Πολυεθνικής.

Η σοφή ιδέα της Μυρτώς ήταν, οι συμμετέχοντες νέοι επιστήμονες να χωρισθούν σε ομάδες των πέντε ατόμων.

Σε κάθε μία από αυτές τις ομάδες θα θέταμε από ένα διαφορετικό θέμα το οποίο εμείς- επί χρόνια στην εταιρεία- δεν είχαμε καταφέρει να λύσουμε.

Κάθε ομάδα θε είχε -σύμφωνα με την πρόταση της Μυρτώς- και από ένα μέντορα.

Αφενός μεν για να λύνει απορίες και αφετέρου για να βλέπει εάν δουλεύουν η κωλοβαράνε.

Την τελευταία ημέρα του τριημέρου κάθε ομάδα θα παρουσίαζε τις προτάσεις της.

Η πιο αξιόλογη πρόταση θα βραβεύονταν από μια ανεξάρτητη επιτροπή στην οποία θα συμμετείχε ένας Καθηγητής Πληροφορικής, που έπαιρνε projects της Εταιρείας μας, ο Διευθυντής Επιχειρήσεων, μιας τράπεζας που μας χρηματοδοτούσε, και ο Γενικός μας.
Η νικήτρια ομάδα θα κέρδιζε το βραβείο επιχειρηματικότητας ενεργειακών δραστηριοτήτων της Wasted Energy plc και την δυνατότητα να συνεργαστεί σαν εξωτερικός συνεργάτης της εταιρείας μας.

Και όχι μόνο αυτό. Οι πέντε αυτοί τυχεροί θα στέλνονταν για εξάμηνη μετεκπαίδευση στα κεντρικά της εταιρείας, στο Λονδίνο.

Ήταν αυτονόητο, ότι η εργασία της κάθε ομάδας θα αποτελούσε εταιρική πνευματική ιδιοκτησία. Θα είχε φροντίσει για αυτό ο Avvocato της εταιρείας. Θα το είχε συμπεριλάβει στα ψιλά γράμματα της συμμετοχής.

Οι υπόλοιποι θα παίρνανε, μετά τα @ρχίδια μας, μια βεβαίωση συμμετοχής στο επονομαζόμενο πλέον ετήσιο Forum ενεργειακής επιχειρηματικότητας και θα πήγαιναν στην ευχή του Θεού, να βρουν αλλού δουλειά. Το σίγουρο είναι, ότι η όποια ιδέα είχαν, δεν θα μπορούσαν να την υλοποιήσουν. Θα τους είχαμε δέσει χειροπόδαρα. Θα την είχαμε κρατήσει δική μας.

«Αν το πρώτο αυτό forum στεφθεί με επιτυχία, θα το επαναλαμβάνουμε κάθε χρόνο» είπε η Μυρτώ, κλείνοντας την παρουσίαση της. «Του χρόνου, μπορεί να προτείνουμε και υποτροφίες για το Cambridge η το Imperial.»

Πριν καν μπούμε στις λεπτομέρειες της έξυπνης αυτής πρότασης της Μυρτώς, ένα σωρό προβληματισμοί δημιουργήθηκαν.

«Ρε συ, Μυρτώ;» την ρώτησε η Μαρία, η Human Resources Manager, «Πως θα διασφαλίσουμε ότι μετά την μετεκπαίδευση τους, θα εργαστούν για την εταιρεία μας; Τους στέλνουμε έξη μήνες έξω, τους πληρώνουμε, τους ανοίγουμε τα μάτια και μετά την κοπανάνε. Και κάνουνε, μια δική τους δουλειά ή πάνε σε Ανταγωνιστή με πιο πολλά χρήματα. Ποιος θα χρεωθεί όλα αυτά τα κόστη;»

-Μαρία, δεν ξέρεις ή κάνεις πως δεν ξέρεις; Με την νέα policy της μητρικής εταιρείας, όλες οι εταιρικές μετεκπαιδεύσεις καλύπτονται πλέον από τους ίδιους τους υπαλλήλους. Δηλαδή, τους χρεώνουμε. Είναι profit center, όπως λένε οι accountants.

Να πω την αλήθεια μου, αυτή τη νέα policy, την αγνοούσα. Σαν Manager όμως, έπρεπε να μάθω.

-Καλά, ρε Μυρτώ, και αν είναι άφραγκοι τι κάνουμε; Θα πουλήσουν κανένα σπίτι η θα αρπάξουν το εφάπαξ των γονιών τους;

Ήταν μια μάλλον σοσιαλιστική προσέγγιση και σίγουρα, όχι η καλύτερη. Η Μυρτώ ήταν καλά προετοιμασμένη.

«Αλέξη, ξεκόλλα από την αριστεροσύνη που σε δέρνει» μου απάντησε. «Και φυσικά, δεν τους βάζουμε το μαχαίρι στο λαιμό, να βρουν λεφτά για να πληρώσουνε. Τους δίνουμε δάνειο για πέντε χρόνια. Το τοκοχρεολύσιο παρακρατείται από τον μισθό τους και το κυριότερο, ξέρεις ποιο είναι το κυριότερο;»

-Ποιο, ρε Μυρτώ;

-Υπογράφουν όρο για απαγόρευση απασχόλησης σε ανταγωνίστρια εταιρεία του κλάδου μας και μεταβίβαση δανειακών υποχρεώσεων σε τρίτον. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Σε καμία άλλη σοβαρή εταιρεία, δεν θα μπορούν να πιάσουν δουλειά. Χα, χα…

Η αριστερή συνείδηση μου είχε εξεγερθεί. Αγνοούσα, ότι εργάζομαι για λογαριασμό μιας μεγάλης πολυεθνικής εταιρείας. Το παρελθόν, ενός ΡΗΓΑ της δεκαετίας του ’80, μου ζητούσε να πάρω θέση.

«Μπράβο Μυρτώ. Είναι πολύ ξύπνιοι, όσοι διοργανώνουν αυτά τα καλλιστεία νέων επιχειρηματιών. Μόνο που τα πραγματικά έξυπνα παιδιά, δεν πάνε σε αυτά τα καραγκιοζιλίκια. Είναι ψαγμένα. Ξέρω, τι θέλετε να κάνετε. Να τους πάρετε με καμιά εικοσαριά χιλιάδες ευρώ τις ιδέες τους. Σε ρωτάω. Αυτός η αυτοί που έχουν εργαστεί πάνω σε μια έξυπνή ιδέα είναι τόσο μ@λάκες, να έρθουν και να την παρουσιάσουν σε ένα @ρχίδι Καθηγητή της Πληροφορικής, που δεν μπορεί ούτε ιστοσελίδα να στήσει, σε ένα άχρηστο τραπεζικό Διευθυντή, που δίνει δάνεια μόνο σε λαμόγια, και σε ένα…

«Αλέξη, πρόσεξε τι θα πεις για μένα» πετάχτηκε γελώντας ο Γενικός, που φαίνεται γούσταρε αυτήν την ιδεολογική αντιπαράθεση.

-Όχι, Κύριε Γενικέ. Εσείς είσαστε ο μόνος, που μπορεί να αξιολογήσει σωστά.
Έλα, έλα…άσε τις φιλοφρονήσεις. Το ξέρω. Πάμε πίσω πάλι στα δικά μας. Μυρτώ; Αρχίζω και μπαίνω στο θέμα. Για πες μου, γιατί όλα τα παιδιά της φωτογραφίας δείχνουν χαρούμενα και σηκώνουν τα χέρια τους;

-Για να εκδηλώσουν τον ενθουσιασμό τους, Κύριε Γενικέ. Περάσανε με επιτυχία τα tests του Entrepreneurship school. Είναι οι επιχειρηματίες πάνω στους οποίους θα βασιστεί η επανεκκίνηση της οικονομίας. Αν περιμέναμε από το Δημόσιο…

– Άσ’ το Δημόσιο στην άκρη. Πες μου, γιατί είναι ενθουσιασμένοι; Ανοίξανε επιχειρήσεις;

-Θα ανοίξουνε σύντομα.

-Πώς; Με τι λεφτά; Σουβλατζίδικο να ανοίξεις, θέλεις πενήντα χιλιάρικα.

Η Μυρτώ, το είχε καλά μελετήσει το θέμα της.

«Χάρη στους μέντορες, Κύριε Γενικέ» του απάντησε με ετοιμότητα.

-Ποιοι είναι πάλι αυτοί, ρε; Εγώ ξέρω τους φιλάνθρωπους, τους ευεργέτες, τους πατριώτες, τους σωτήρες και τους πατρόνες. Οι μέντορες, καινούργιο φρούτο είναι;

Ζορίστηκε λίγο η Μυρτώ. Το project της όλο, ήταν βασισμένο στην ιδέα του mentorship.

«Κύριε Γενικέ, μέντορας λέγεται ο καθοδηγητής» άρχισε να μας εξηγεί με απλά λόγια. «Είναι επίλεκτα στελέχη εταιρειών, τραπεζικών ιδρυμάτων, Καθηγητές Πανεπιστημίων. Οι μέντορες κάνουν την χρηματοδότηση. Και, όχι μόνο. Με τις γνώσεις τους και την εμπειρία τους, βοηθούν τους νέους αυτούς επιστήμονες και επιχειρηματίες να βελτιώσουν την αρχική τους ιδέα».

-Δηλαδή, είναι σοφοί;

-Ε, όχι και σοφοί. Οι σοφοί πηγαίνουν σε κυβερνητικές επιτροπές. Στα forum καινοτομίας και επιχειρηματικότητας, μέντορες είναι άνθρωποι που έχουν συσσωρευμένη εργασιακή εμπειρία. Όπως εσείς, Κύριε Γενικέ.

-Άσε με εμένα, Μυρτώ. Δεν μου λες; Γιατί δεν βοηθούν τις εταιρείες τους; Τι είναι; Αλληλέγγυοι;

Δεν πίστευα στα αυτιά μου, αυτά που άκουγα από το στόμα του Γενικού μας. Εγώ κοίταζα τον Μάκη και ο Μάκης εμένα.

«Ρε μ@λάκα, τι έπαθε ο δικός μας;» μου είπε ψιθυριστά στο αυτί. «Πολύ από τα αριστερά της βγαίνει της Μυρτώς»

«Τι να σου πω;» του απάντησα. «Γεμίσαμε αριστερούς. Άσε να δούμε, πού το πάει».

Έτοιμη όμως είχε και η Μυρτώ, την απάντηση της.

«Ποιος σας είπε, Κύριε Γενικέ, ότι δεν βοηθούν τις εταιρείες τους;» του είπε. «Ίσα-ίσα, οι μέντορες εργάζονται για λογαριασμό των εταιρειών τους. Αναζητούν έξυπνα μυαλά. Θα τα προωθήσουν στις εταιρείες τους ή θα κλείσουν μαζί τους δουλειές. Αν είναι Τράπεζα θα κάνει deal για την χρηματοδότηση τους, αν είναι Πανεπιστήμιο, θα πάρει πρόγραμμα ΕΣΠΑ, αν είναι εταιρεία, όπως εμείς, και έχουν κάποια έξυπνη ιδέα, θα συνεργαστούμε μαζί τους».

-Δηλαδή τι, Μυρτώ, ο μέντορας είναι μεσάζοντας που κλείνει δουλειές;

-Όχι, καλέ, οι μέντορες είναι, πώς να σας το πω, κάτι σαν τους πνευματικούς ανθρώπους.

– Ασ’ τους αυτούς, μη τους ανακατεύεις. Αυτοί είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Για μίλησε μου, λίγο πιο συγκεκριμένα, για αυτούς τους μέντορες. Πες μου ένα παράδειγμα από την διεθνή επιχειρηματική κοινότητα, που κάποιος έγινε businessman χάρη σε ένα μέντορα.

Την είδα, την Μυρτώ, να κοκκινίζει ελαφρά. Προσπάθησε να μετατοπίσει αλλού το αντικείμενο της συζήτησης.

-Κύριε Γενικέ» είπε, με φωνή που φανέρωνε αμηχανία, «μέντορες είναι άνθρωποι σαν τον Soros, τον Bezos, τον Zuckerberg. Ξέρετε πόσα χρήματα έχουν διαθέσει για τους νέους;»

-Δεν σε ρώτησα, αυτό. Σε ρώτησα να μου αναφέρεις ένα, έστω ένα, παράδειγμα από άνθρωπο που έφτιαξε επιχείρηση χάρη σε ένα μέντορα.

-Δεν μου έρχεται, τώρα.

– Και ούτε θα σου έρθει. Να σου πω κάτι, κορίτσι μου; Όλα τα μεγάλα κεφάλια, ξεκίνησαν μόνα τους. Tο Facebook, η Amazon, η Apple και όλα τα success stories αυτής της οικονομίας καζίνο, ξεκίνησαν μέσα από ένα φοιτητικό δωμάτιο τρία επι τρία. Και πολύ προσωπικό ξενύχτι.

Τι ιδέες να κατεβάσουν σε πεντάστερο ξενοδοχείο με όλα τα έξοδα πληρωμένα; Μου λες;

«Οικονομία καζίνο, ο Γενικός μας; Που τα έμαθε αυτά; Που το πάει ο πoύστης;» σκέφθηκα από μέσα μου. Ήμουνα περίεργος να δω, πώς θα εξελισσόταν αυτή η συζήτηση.

«Να σε ρωτήσω κάτι, ρε Μυρτώ» συνέχισε, «πες μου έναν έξυπνο επιχειρηματία, που κάθισε στα νιάτα του να μ@λακιστεί με άλλους πενήντα. Μόνο οι βλάκες δουλεύουν μαζί.

-Μα, Κύριε Γενικέ. Τα νέα παιδιά θα προσπαθήσουν σαν ομάδα. Αυτά έχουν γαλουχηθεί από τα Πανεπιστήμια με τις αρχές του team work. Άλλωστε, για αυτό έχουμε τους μέντορες. Μέσα στους μέντορες είναι και εκπρόσωποι από Ventures capitals. Αυτοί, εάν δεν αξιολογήσουν σωστά το project που θα χρηματοδοτήσουν, θα χάσουν τα λεφτά τους.

-Όχι, τα δικά τους, έτσι; Των μετόχων.

-Έστω. Αλλά στους μετόχους τους, πρέπει να δείξουν ότι έβγαλαν λεφτά.

– Δεν μου λες, ξέρεις κανένα Ελληνικό Venture capital που έβγαλε λεφτά και προώθησε μια καινοτομία;

-Δεν μου έρχεται, τώρα.

– Και ούτε θα σου έρθει. Ξέρεις γιατί δεν έβγαλαν λεφτά; Γιατί είναι ανίκανοι να αξιολογήσουν μια επενδυτική πρόταση. Πήρανε επιδοτήσεις από Κοινοτικά προγράμματα και ρίξανε τα λεφτά τους σε καφεκοπτεία, βιοτεχνίες αλλαντικών και εργαστήρια κοσμημάτων. Επενδύσανε σε ιχθυοτροφεία, σε καταστήματα ηλεκτρικών ειδών και σε ανεμογεννήτριες που δεν γυρίζουν. Και μου προτείνεις να τους πάρουμε για μέντορες; Αυτοί, θα κάψουν τα παιδιά. Θα χρηματοδοτήσουν την πιο άχρηστη ιδέα. Άκου μέντορες, οι πτωχευμένοι τραπεζίτες.

Τα άκουγε όλα αυτά, η Μυρτώ. Προσπαθούσε να ξεγλιστρήσει.

«Κύριε Γενικέ, το ξέρετε ότι το mentoring είναι πάνω από όλα μια ιδέα;» του απάντησε. «Το υποστηρίζουν και οι δημοσιογράφοι. Δείτε, τι αφιερώματα κάνουν σε αυτά τα forum. Tα μέσα ενημέρωσης προβάλουν συνεχώς αυτά τα Entrepreneurship schools. Κάνουν συνέχεια αναφορές στις επιχειρηματικές πρωτοβουλίες νέων, που θα αλλάξουν την Ελλάδα. Προωθούν την αριστεία, Κύριε Γενικέ».

-Τώρα, μάλιστα! Αν μπήκαν εφημερίδες και κανάλια στο παιγνίδι με τους μέντορες, τα πήραμε πίσω τα λεφτά μας.

-Μη το λέτε αυτό. Μα, γιατί είσαστε, τέλος πάντων, τόσο αρνητικός; Να σας δείξω screenshots αφιερωμάτων;

«Ναι, να μου δείξεις!» της απάντησε, με υψωμένη την φωνή του.

Καλά προετοιμασμένη, όπως πάντα η Μυρτώ, μπήκε αμέσως στις σχετικές διαφάνειες. Μας κατέβασε από το internet αφιερώματα από διάφορες εκδηλώσεις.

Σε όλα αυτά, δηλαδή τα δελτία τύπου που στέλνουν οι διοργανωτές -σιγά μη καθίσει ο δημοσιογράφος των τετρακοσίων ευρώ με μπλοκάκι, να γράψει κάτι μόνος του- στο κάτω μέρος υπήρχε το σήμα του Foundation χορηγού και πολλές-πολλές φωτογραφίες.

Κάποιες φωτογραφίες έδειχναν instantané από την δημιουργική δραστηριότητα των παιδιών. Αγόρια και κορίτσια, σκυμμένα πάνω από pc, φαίνονταν να μελετούν τα projects που θα παρουσίαζαν.

Άλλες αποκάλυπταν την δράση του τριημέρου. Επισκέψεις σε οινοποιεία, σε γραφεία εταιρειών και σε χώρους παραγωγής.

Όλα, μα όλα, έδειχναν μαγικά. Το οινοποιείο είχε βιολογικό καθαρισμό – νόμιζες ότι έμπαινες σε ιδιωτικό νοσοκομείο- τα γραφεία των εταιρειών ήταν μεγάλα, ευήλια και έβλεπαν τον ανοιχτό ορίζοντα, και οι χώροι παραγωγής ήταν όλοι πεντακάθαροι και στρωμένοι με βιομηχανικό δάπεδο. Σε όλες τις εταιρείες ιδιοκτήτες και Διευθυντές υποδέχονταν τα παιδιά με χαμόγελο και τους εξηγούσαν με ιδιαίτερο ζήλο πόσο μόχθησαν για να φτιάξουν αυτό που έβλεπαν.

«Θα κουραστείτε στην αρχή» τους έλεγαν, «αλλά, αν δουλέψετε παραγωγικά, η προσπάθεια σας θα ανταμειφθεί».

Ορισμένοι ιδιοκτήτες, οι πιο νέοι, είχαν στο γραφείο τους- εκτός από εικονίσματα, και τα βραβεία που είχαν πάρει οι ίδιοι πριν από χρόνια, όταν είχαν και αυτοί συμμετάσχει σε διαγωνισμούς καινοτομίας.

Η παρουσίαση των αφιερωμάτων για αυτά τα Entrepreneurship schools συνεχιζόταν. Τώρα βλέπαμε φωτογραφίες από την απονομή των βραβείων.

Όμορφοι νέοι και νέες, ντυμένοι casual, χαμογελούσαν καθώς παραλάμβαναν κάποια πλακέτα από κουστουμαρισμένους μεσήλικες και ώριμες Κυρίες των Δημοσίων σχέσεων.

«Αυτοί όλοι οι γλίτσουρες με τα κουστούμια και οι πατσαβούρες με τα ταγιέρ, δίπλα στα παιδιά, ποιοι είναι;» ρώτησε την Μυρτώ, ο Γενικός μας.

«Ελάτε τώρα, Κύριε Γενικέ» του απάντησε. «Είναι συνάδελφοί μας, στελέχη εταιρειών που χρηματοδοτούν αυτά τα Entrepreneurship Schools. Δεν βλέπετε από πίσω σας τα επιβλητικά tableaux του διοργανωτή με τα σήματα των χορηγών. Ξέρετε, τι διαφήμιση είναι αυτή για τις εταιρείες τους;»

-Ναι, ξέρω. Τις ιδέες των παιδιών δεν βλέπω να διαφημίζουν. Όλο για τους μέντορες γράφουν.

-Μα, αφού αυτοί πληρώνουν. Να δείτε εδώ και την μεγάλη αναμνηστική των υποστηρικτών και των μεντόρων με την νικήτρια ομάδα. Ξέρετε, τι είναι για νέο επιχειρηματία να έχει φωτογραφία με τον Managing Director ενός πολυεθνικού κολοσσού; Ξέρετε, τι μπορεί να κάνει με αυτή;

-Ναι, ξέρω. Θα την ανεβάσει στο Facebook και θα περιμένει προσφορές.

-Μη το γελάτε. Οι μέντορες προσδίδουν κύρος στους νέους. Γι’ αυτό βραβεύονται και οι ίδιοι, στην τελετή λήξης αυτών των entrepreneurship schools.

-Από ποιους; Από τους ίδιους που παίρνουν μέρος σε αυτό το πανηγύρι; Από τους χορηγούς; Αυτοί όλοι, ρε Μυρτώ, είναι μια παρέα. Βραβεύει ό ένας τον άλλον.

-Ε, Όχι! Δεν είναι έτσι, όπως τα λέτε. Να σας δείξω μια φωτογραφία από ανεξάρτητη βράβευση μέντορα;

Στάθηκε ιδιαίτερα, στην τελευταία φωτογραφία που πρόβαλε.

-Είναι από τη βράβευση του πατέρα της Οικονομικής Δημοσιογραφίας, Κύριε Γενικέ. Θα έχετε διαβάσει σίγουρα κάποια άρθρα του. Υπήρξε για χρόνια σύμβουλος μεγάλων εταιρειών. Διετέλεσε και Ευρωβουλευτής κάποτε. Τον γνωρίζετε, Κύριε Γενικέ;

-Αν τον γνωρίζω, λέει; Ξεχνιέται, Μυρτώ μου, ο πατερούλης του οικονομικού τύπου;
Κατακεραύνωνε δημόσιους υπάλληλους και έστηνε στρογγυλά τραπέζια για την καταπολέμηση της διαφθοράς στο Δημόσιο. Και ξέρεις, με ποιους είχε στήσει ένα από τα τραπέζια του; Με τον Χριστοφοράκο, ρε; Και δίπλα σε αυτόν τον καταζητούμενο, κάθονταν ένας μετέπειτα φυλακισμένος για οικονομικά εγκλήματα, ένας πτωχευμένος σήμερα επιχειρηματίας και ένα μακαρίτης υπόδικος τραπεζίτης. Αν τον θυμάμαι λέει; Τον βραβεύανε για χρόνια, σαν τον δημοσιογράφο της χρονιάς. Για το έργο της καθοδήγησης νέων επιχειρηματιών και δημοσιογράφων. Ναι, ήταν μεγάλος μέντορας, αυτός ο πατερούλης. Και όταν ανέλαβε Διευθυντής στο μεγάλο οικονομικό περιοδικό της εποχής του μετά από δύο χρόνια το έκλεισε. Γ@μησέ τα, Μυρτώ. Όλα τα δημοσιογραφικά βαρίδια της εποχής μου πήγαν στον πάτο.

-Καλά, Κύριε Γενικέ. Εσείς πια, όλα τα έχετε ισοπεδώσει; Μπορείτε να μου πείτε, ποιοι έμειναν στην επιφάνεια της δημοσιογραφίας;

-Οι φελλοί, Μυρτώ μου.

Δεν πιστεύαμε τα αυτιά μας. Ο Γενικός, ο μέγας φιλελεύθερος, σε αυτή την συνάντηση είχε αναγορευτεί σε δημόσιο κατήγορο του οικονομικού και κοινωνικού κατεστημένου.

Είχε πάρει φόρα ο Γενικός μας. Είχε κοκκινίσει. Φοβόμαστε, μη και μας μείνει.

«Καλά, τόσο μ@λακισμένα είναι τα παιδιά; Δεν το πιστεύω!» συνέχισε.

-Γιατί, το λέτε αυτό;

-Γιατί, τους αρπάζουν τις ιδέες τους. Τους φιλεύουν, οι έξυπνοι οι μέντορες, ένα τριήμερο σε ένα ξενοδοχείο και τους βάζουν να δουλεύουν πάνω σε θέματα, που οι ίδιοι με τα χρυσοπληρωμένα στελέχη, δεν έχουν καταφέρει να βρουν μια λύση. Και ξέρεις κάτι; Βάζω στοίχημα , ότι βραβεύουν την πιο ανεφάρμοστη ιδέα. Και τις καλές, θα τις κρατήσουν για πάρτη τους. Οι εταιρείες-χορηγοί και οι διοργανωτές δεν έχουν τα πνευματικά δικαιώματα των εργασιών τους;

-Ναι, αυτοί τα έχουν, αλλά ξέρετε υπάρχουν επιτροπές που κάνουν την επιλογή. Είναι αδιάβλητη η διαδικασία, κύριε Γενικέ. Δεν είναι κανένας δημόσιος διαγωνισμός, για να στηθεί και να πάρει τη δουλειά αυτός που θα δώσει τα πιο πολλά. Εδώ μιλάμε για μια ιδιωτική πρωτοβουλία.

-Αυτό με φοβίζει. Ποιος τους ελέγχει;

-Το αόρατο χέρι της αγοράς, Κύριε Γενικέ. Εάν δεν επιλέξουν τους άριστους, αυτοί οι άριστοι, θα πέσουν στα χέρια ανταγωνιστών.

-Αν τους αφήσουν. Γιατί το γ@μημένο το χέρι γράφει ντιρεκτίβες. Που αρπάζουν τα πνευματικά δικαιώματα, όταν αυτά παράγονται μέσα από συμβατική σχέση.

Κοιταζόμαστε με τον Μάκη με απορία.

«Ρε μ@λάκα, αυτός γαμωσταυρίζει το αόρατο χέρι» μου ψιθύρισε. «Μήπως είναι αριστερός και δεν το ξέρουμε;»

Είχε μπει, ο Γενικός μας, στην Terra incognita των πνευματικών δικαιωμάτων. Ποιος ξέρει, τι θα ακούγαμε.

«Μα, τι λέτε Κύριε Γενικέ;»¨του είπε με επιθετική φωνή η Μυρτώ.

Το κομμάτι των πνευματικών δικαιωμάτων, το γνώριζε πολύ καλά, η Μυρτώ. Είχε παρακολουθήσει εταιρικό σεμινάριο. Ήταν έτοιμη να τον βάλει επιτέλους στην θέση του.

-Ακούστε. Εάν μια ιδέα καλλιεργηθεί κάτω από την επιστασία ενός Εργοδότη και με βάση μια εργασιακή σύμβαση που υπογράφεται ελεύθερα μεταξύ εργαζόμενου και Εργοδότη, είναι λογικό ο Εργοδότης να είναι ο Κύριος των δικαιωμάτων.

«Μπα, γιατί;» ρώτησε ο Γενικός την Μυρτώ.

-Υπάρχει συμφωνία Εργοδότη και εργαζομένου. Ο εργαζόμενος πληρώνεται για το προϊόν του και ο Εργοδότης παίρνει τα δικαιώματα του προϊόντος.

-Έτσι, ε; Δεν μου λες , ρε Μυρτώ οι ιδέες στα παιδιά, ουρανοκατέβατες έρχονται;

-Χα, χα. Όχι βέβαια, είναι μακροχρόνιο αποτέλεσμα συσσώρευσης γνώσεων.

-Και οι γνώσεις ρε Μυρτώ, που καλλιεργούνται; Στα χωράφια των μεντόρων;

-Ελάτε τώρα, Κύριε Γενικέ. Οι γνώσεις καλλιεργούνται στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια. Ή μπορεί και από το ενδιαφέρον ενός ανθρώπου να εμπλουτίσει αυτές τις γνώσεις με την αξιοποίηση του ελεύθερου χρόνου του. Οι γνώσεις, Κύριε Γενικέ, είναι οι σπόροι των ιδεών.

– Μυρτώ, κορίτσι μου, οι σπόροι αυτοί, σύμφωνα με την επικρατούσα αντίληψη περί πνευματικών δικαιωμάτων, σε ποιους ανήκουν;

-Με την διασταλτική έννοια της κυριότητας πνευματικών δικαιωμάτων και μεταφοράς τεχνογνωσίας ανήκουν στα Πανεπιστήμια και σε αυτούς που πρόσφεραν την εκπαίδευση.

– Δηλαδή Μυρτώ, είτε στο Δημόσιο, εάν η εκπαίδευση αυτή προσφέρθηκε δωρεάν, είτε στον ιδιώτη εάν πλήρωσε το Πανεπιστήμιο η το Σχολείο. Συμφωνείς;

-Ναι, αλλά δεν σας καταλαβαίνω πού το πάτε.

Τι ήθελε, το μ@λακισμένο κορίτσι, να παρομοιάσει τις γνώσεις με τους σπόρους;

Άρπαξε αμέσως την ευκαιρία ο Γενικός μας. Και εμείς, που βλάκα τον ανεβάζαμε βλάκα τον κατεβάζαμε, δεν πιστεύαμε στην συλλογιστική, που ήταν έτοιμος να ξεδιπλώσει.

– Δεν μου λες, Μυρτώ; Έχεις δοκιμάσει να πας να φυτέψεις σπόρους από ντομάτες Λεωνιδίου σε αγροτοχώραφο της Οκλαχόμα; Σε έκταση, που έχει τα αποκλειστικά δικαιώματα σπόρων η Monsanto;

-Γνωρίζω ότι απαγορεύεται από την Αμερικάνικη Νομοθεσία.

-Πολύ καλά τα ξέρεις, βλέπω. Αν σε πιάσουν, ακόμη και στο δικό σου το χωράφι, ξέρεις τι σου κάνουν;

-Ναι. Σου ξεριζώνουν τις ντομάτες ή σου ζητάνε να τους πληρώσεις σαν δικαιώματα , τις μισές εισπράξεις της σοδειάς.

-Ξέρεις γιατί;

-Ναι, φυσικά. Έχει πατεντάρει τους δικούς της σπόρους, η Monsanto.

-Δηλαδή, Μυρτώ, ενώ δεν μπορείς να φυτέψεις ντομάτες ή φασόλια σε δικά σου χωράφια, με ξένους σπόρους, εν τούτοις μία Εταιρεία μπορεί να κατοχυρώνει την πνευματική εργασία ενός υπαλλήλου της η όποια έχει μέσα της τους ξένους σπόρους των ιδεών. Εσύ, δεν μου είπες, ότι οι σπόροι αυτοί ανήκουν στα Πανεπιστήμια και συνεπώς στην κοινωνία, που μέσα από τους φόρους τα χρηματοδοτεί. Αυτό δεν είναι κλοπή; Δεν είναι εξαπάτηση; Δηλαδή, ξοδεύει το Κράτος χρήματα για να εκπαιδεύσει κάποιον και αυτός πάει και ξεπουλάει τις γνώσεις του σε ένα τρίτον. Εδώ, ρε Μυρτώ, ποδοσφαιριστής πάει και αλλάζει ομάδα και όλες οι προηγούμενες από τις οποίες πέρασε, δικαιούνται να πάρουν ποσοστά από το ποσό της μεταγραφής. Και μου μιλάς για πνευματικά δικαιώματα των εταιρειών, που αξιοποιούν τις γνώσεις που πλήρωσαν άλλοι; Επειδή έβαλαν ένα παιδί να υπογράψει ένα χαρτί, ότι η όποια καινοτομία του, ανήκει σε αυτόν για τον οποίον απασχολείται. Καλό είναι το χέρι της αγοράς αλλά της λείπει το μάτι.

Κοντεύαμε να τρελαθούμε με τον Μάκη. Τέτοια κεϋνσιανή προσέγγιση του θέματος των πνευματικών δικαιωμάτων και της εποπτείας της αγοράς, δεν την περιμέναμε από τον Γενικό μας.

Η Μυρτώ είχε στην κυριολεξία λουφάξει. Εντάξει, το κορίτσι δεν είναι και απόφοιτος Οικονομικών επιστημών, αλλά και ο Γενικός μας, ένας απόφοιτος της Εμπορικής σχολής Αθηνών, να αναπτύξει τέτοια επιχειρηματολογία;

«Κύριε Γενικέ, μου φαίνεται είσαστε λίγο προκατειλημμένος με την ιδέα της δημιουργίας ενός εταιρικού Entrepreneurship school» προσπάθησε να τον καλοπιάσει. Ετοιμαζόταν να παίξει το τελευταίο της χαρτί.

-Θα φτιάξουμε και Foundation, Κύριε Γενικέ. Όλες οι μεγάλες εταιρείες έχουν δικά τους Foundations. Θα είναι μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Σε αυτά τα ιδρύματα, δεν ελέγχονται ούτε έξοδα, ούτε δαπάνες. Θα μπορούμε να δικαιολογήσουμε χρηματοδοτήσεις τρίτων, που σήμερα κόβονται από τον Internal auditor.

-Δεν με ενδιαφέρουν τέτοιου είδους συναλλαγές. Θέλω να γίνουμε ηθική εταιρεία.
Τι ήταν, να το πει. Σηκωθήκαμε όλοι μαζί όρθιοι να διαμαρτυρηθούμε.

«Μα είμαστε, Κύριε Γενικέ» του είπαμε.

-Ναι, καλά. Θέλω να μπούμε στην λίστα των 100’s World’s Most Ethical Companies.
Tου Ethisphere Institute. Θέλω να πάρουμε την πρώτη θέση. Θέλω να βγω ο ηθικός Manager της χρονιάς.

Ξανακοιταχτήκαμε με τον Μάκη.

«Ρε, είναι στα καλά του, ό άνθρωπος;» μου είπε. «Τι τον έχει πιάσει, σήμερα; Δεν τον σταματάμε; Αυτός, σε λίγο θα απαγορεύσει στα κορίτσια της εταιρείας να φοράνε string και να έχουν εξωσυζυγικές σχέσεις. Θα την διαλύσει την εταιρεία».

«Άστο σε μένα» του απάντησα. Και γυρίζοντας προς τον Γενικό -πάντα κάθεται στην κεφαλή του μεγάλου τραπεζιού- του λέω:

-Κύριε Γενικέ; Η πρώτη θέση είναι δύσκολη. Την έχει καβατζάρει η Starbucks. Πληρώνεις λίγο παραπάνω τον καφέ που αγοράζεις, αλλά σε διαβεβαιώνουν, ότι τα πρόσθετα αυτά λεφτά, πάνε στους μαύρους που μαζεύουν τον καφέ.

-Τι; Ποια; Η Starbucks; Αυτή είναι, η πιο ηθική εταιρεία στον κόσμο; Αυτή, που σου χρεώνει 4,50 € το πλαστικό κύπελλο;

-Ναι, αυτή, κύριε Γενικέ. Αφού από τα 4,50 € το κύπελλο, τα είκοσι λεπτά πάνε στους μαύρους;

-Τι μου λέτε, ρε; Είκοσι λεπτά για κάθε κύπελλο, πάει στους μαύρους;

-Όχι, Κύριε Γενικέ. Νομίζω είκοσι λεπτά στο κιλό, παίρνουν οι μαύροι.

-Και τα υπόλοιπα;

-Τι να σας πω, δεν ξέρω. Μπορεί να είναι τα έξοδα προβολής. Για την ανάδειξή της σαν η πιο ηθική εταιρεία στον κόσμο.

Τον είδα σκεφτικό. Ίσως, από μέσα του, να έκανε πρόχειρους υπολογισμούς. Ότι με πενήντα κύπελλα που βγάζει στο κιλό ο καφές, από το καπέλο των είκοσι λεπτών θα πλήρωνε όχι μόνο τους μαύρους αλλά και τον ίδιο τον καφέ.

Τέλος πάντων, σημασία έχει, ότι του έφυγε η φαεινή ιδέα, να γίνει η Wasted Management plc, άλλη μια ηθική εταιρία.

«Κοστίζει πολύ, παιδί μου Αλέξη, η προβολή της ηθικής. Θα μουρμουράνε οι βλάχοι οι πελάτες μας, αν τους αυξήσουμε την τιμή της κιλοβατώρας. Ας μείνουμε, όπως είμαστε» γύρισε και μου είπε.

Και αμέσως, έπιασε πάλι την Μυρτώ.

«Λοιπόν, Μυρτώ, που είχαμε μείνει;» την ρώτησε. Και για να μη της δώσει αέρα και να αρχίσει την πολυλογία, την προειδοποίησε.

-Άντε, τέλειωνε σιγά-σιγά. Δεν με έχεις ενθουσιάσει σήμερα. Άλλα περίμενα από εσένα.

«Μα και εσείς, Κύριε Γενικέ. Τι σοσιαλιστικές απόψεις είναι αυτές; Είχα ξεκινήσει να σας λέω για το Foundation, Κύριε Γενικέ» του απάντησε. «Α, ναι! Θα κάνουμε και μεγάλη διαφημιστική καμπάνια. Προετοίμασα και το πλάνο της. Μέχρι και σποτάκι σχεδιάσαμε με τον διαφημιστή μας. Θα γίνει viral. Αν το δείτε, θα ενθουσιαστείτε.»

-Δεν θέλω να το δω. Αρκετά με ενθουσίασες με αυτά που μου είπες.

– Μα γιατί; Να σας το περιγράψω, τουλάχιστον;

-Άντε, περίγραψέ το.

-Να, θα δείχνουμε ένα νεαρό παιδί μέσα σε ένα μεγάλο και ευρύχωρο σπίτι με πισίνα. Μέσα σε αυτό το τεράστιο σπίτι, θα κυκλοφορεί φορώντας ένα μπουρνούζι. Στο χέρι του θα κρατάει ένα σταυρόλεξο, που θα το κουνάει πάνω-κάτω φουρκισμένος. Θα προσπαθεί να απαντήσει στο τέσσερα καθέτως, που ζητάει το όνομα νεαρού Έλληνα επιχειρηματία, απόφοιτο του Entrepreneurship school της Wasted Management plc Foundation, ιδιοκτήτη νησιού, με επτά γράμματα.

-Για συνέχισε. Μ@λακία ακούγεται.

Έκανε πως δεν άκουσε η Μυρτώ. Ήθελε σώνει και καλά να μας πει, τι είχε φτιάξει σαν διαφημιστικό spot.

«Και ενώ θα ψάχνει να βρει αυτόν τον Έλληνα, νέο επιχειρηματία» συνέχισε, «θα μπαίνει μέσα στο σαλόνι μια Φιλιππινέζα και…»

-Για προχώρα, κάτι μου θυμίζει.

-Θα μπαίνει, λοιπόν, μέσα μια αγχωμένη Φιλιππινέζα και θα του λέει: «Κύριο, Κύριο. Ήρθε το Bill Gates, με το ελικόπτερο του. Να του ανοίξω;» Ο πρωταγωνιστής του spot, o νέος επιχειρηματίας δηλαδή, θα της απαντάει, μάλλον βαριεστημένα, «Καλά, καλά. Πες του να περάσει» και…

-Ρε Μυρτώ, αυτό σίγουρα κάτι μου θυμίζει.

– Δεν τελείωσα ακόμη. Και ενώ, o νέος αυτός επιχειρηματίας, θα περιμένει τον Bill Gates, θα μονολογεί προσπαθώντας να βρει τη λύση στο σταυρόλεξο:

«Έλληνας.. νέος επιχειρηματίας… με μέντορα Foundation… Με επτά γράμματα».
Και θα αναρωτιέται «Ποιος να είναι… ποιος να είναι» Σας αρέσει;

Την κοίταζε στα μάτια την Μυρτώ, ο Γενικός μας. Και εκείνη στα χείλη του. Περίμενε την αντίδρασή του.

-Μυρτώ, το βρήκα. Να σου πω, ποιος να είναι αυτός με τα επτά γράμματα;

Δεν περίμενε να ακούσει αυτό που άκουσε.

-Ο «μ@λάκας» είναι. Αυτός που πιστεύει, ότι με μέντορες μια Εταιρεία, που ψάχνει για τζάμπα ιδέες, και ένα συρφετό από άχρηστους τραπεζικούς και Καθηγητές, θα γίνει επιχειρηματίας.

-Μα, τι λέτε; Δεν σας άρεσε; Θα βάλω τα κλάματα.

-Έλα, έλα, δεν θέλω δράματα. Πάντως, Μυρτώ, συγχαρητήρια για το σποτάκι σου. Από τα λαχεία του ΟΠΑΠ, δεν το κόπιαρες;

Η Μυρτώ, ήρθε σε πολύ δύσκολή θέση. Είχε κλέψει την πνευματική ιδιοκτησία ενός διαφημιστή λαχείων του ΟΠΑΠ.

-Κύριε Γενικέ, ναι, είναι μια μετασκευή της καμπάνιας των λαχείων του ΟΠΑΠ. Ξέρετε, τα spots, πρέπει να βγάζουν λίγο γέλιο.

-Δεν χρειάζεται, βγάζει γέλιο όλη αυτή η φάρσα με τα νέα παιδιά, που πίστεψαν ότι οι μέντορες θα τους κάνουν επιχειρηματίες.

Και πριν ολοκληρώσει αυτά που της έλεγε, είχε πάρει ήδη το σοβαρό του ύφος.

«Μυρτώ, η πρότασή σου απορρίπτεται» της είπε «Και μην αρχίσεις να μυξοκλαίς. Κάτι πιο σοβαρό, έχεις να προτείνεις;»

Να άνοιγε η γη και να κατάπινε την Μυρτώ. Η σφαλιάρα από τον Γενικό, έριξε τις μετοχές της μέσα στο ΔΣ. Αλλά, δεν το έβαλε κάτω.

«Τουλάχιστον, Κύριε Γενικέ, σαν μέρος των PR της Εταιρείας μας, να στέλνουμε ένα συγχαρητήριο mail, σε παιδιά που συμμετέχουν σε ανάλογους διαγωνισμούς επιχειρηματικότητας; Θα δημοσιεύεται μια φωτογραφία με το σήμα της εταιρείας μας και το μήνυμα που θα απευθύνουμε στα παιδιά».

Είχε ώρα να μιλήσει, ο Οικονομικός Διευθυντής.

«Δεν μου λες, Μυρτώ;» την ρώτησε «Είναι τζάμπα ή πρέπει να πληρώσουμε;»

– Μιχάλη, είναι μέσα στο ετήσιο budget της διαφημιστικής μας. Μπορούμε να δημοσιεύουμε μέχρι τριάντα μηνύματα κάθε χρόνο.

-Αν είναι έτσι, λέω να στέλνουμε τέτοια συγχαρητήρια mails. Θα κάνουμε και κάτι καλό. Αλλά, το κείμενο να μας το υπαγορεύσει ο Κύριος Γενικός. Να βάλει και μια φωτογραφία με το όνομά του και την θέση του στην Εταιρεία. Θα προσδώσουμε, έτσι, μεγαλύτερο κύρος.

«Ναι, ναι» πετάχτηκε με ενθουσιασμό, η Μυρτώ. Είχε βρει, επιτέλους, κάποιον να υποστηρίξει έστω και ένα μέρος της πρότασής της.

«Κύριε Γενικέ, σκέφτεστε κάτι; Είμαι έτοιμη να γράψω ό,τι μου υπαγορεύσετε».

Έβαλε τα γυαλιά του ο Γενικός και άρχισε να γράφει σε ένα πρόχειρο μπλοκ. Είχαμε όλοι μας αγωνία, να ακούσουμε το μήνυμα του.

Δεν πέρασε ούτε ένα λεπτό, και απευθύνθηκε στην Μυρτώ.

-Μυρτώ, λοιπόν, γράφε: «Παιδιά, συγχαρητήρια για τις έξυπνες ιδέες σας και την αποφοίτηση σας από το…», Μυρτώ, θα συμπληρώνεις κάθε φορά το όνομα από το Foundation, που τους μάζεψε. Εντάξει;

-«Ναι, φυσικά» του απάντησε, ενθουσιασμένη από την ανταπόκριση του Γενικού μας. «Για συνεχίστε. Εγώ, γράφω».

-Ναι. Γράψε και την συνέχεια:

«Σας εύχομαι κάθε επιτυχία στη νέα επιχειρηματική σας προσπάθεια και σας συμβουλεύω να αποφύγετε τυχόν μελλοντική σας βράβευση σαν επιχειρηματίες κάποιας χρονιάς. Οι περισσότεροι από αυτούς που στο παρελθόν βραβεύτηκαν, έχουν σήμερα πτωχεύσει και οι επιχειρήσεις τους είναι μέσα στο άρθρο 99. Η δημοσιότητα σκοτώνει την επιχείρηση».

Είχε μείνει άφωνη η Μυρτώ, με αυτό που της υπαγόρευε ο Γενικός μας. Ίσα που μπόρεσε, να ψελλίσει.

-Μα, Κύριε Γενικέ, τι είναι αυτά; Εμείς που πρέπει να δώσουμε το καλό παράδειγμα στα παιδιά να αγωνίζονται για να βγούνε πρώτοι, τους λέμε να αποφεύγουν να βραβευτούν. Τους ξεφτιλίζουμε τα πρότυπα.

-Εμείς, ρε, τους ξεφτιλίζουμε; Εμείς βραβεύαμε απατεώνες και φυγόδικους; Εδώ έκλεισαν τα περιοδικά τους αυτοί που τους βράβευαν και εσύ μου λες να δώσουμε το καλό παράδειγμα; Να τους δώσουμε το παράδειγμα προς αποφυγή.

-Κύριε Γενικέ! Αυτοί όλοι οι ξεπεσμένοι, οι απατεώνες και οι φυγόδικοι τα έχουν μαζέψει και έχουν φύγει. Ο Αρκάς λέει ότι όταν το σήμερα ρίχνει το φταίξιμο στο χτες τότε είναι ήδη ένοχο απέναντι στο αύριο.

-Δεν με νοιάζει τι λέει ο Αρκάς. Αυτός, όλο σοφιστείες είναι. Με νοιάζει το αύριο να μην γίνει ίδιο με το χθες.

-Μα, δεν είναι επιχειρηματικά ορθό, Κύριε Γενικέ.

-Τι μου λες, ρε Μυρτώ; Γιατί είναι σωστό να τους φωτογραφίζουν σαν περιφερόμενους επιτάφιους από εκδήλωση σε εκδήλωση, να τους βάζουν να κάνουν Hi five και να τους παραμυθιάζουν από πάνω, ότι θα γίνουν οι νέοι Bill Gates; Να πάνε να γ@μηθούν και οι διαφημιστές, και οι μέντορες και το κάθε @ρχίδι, που εκμεταλλεύεται την αγωνία των νέων για δουλειά και κλέβουν τις ιδέες τους. Άντε, σηκωθείτε τώρα και πηγαίνετε στα γραφεία σας. Και μη ξανακούσω για μέντορες και @ρχίδια μέντολες. Αλέξη, εσύ παιδί μου, μη φύγεις.

Με έπιασε από το μπράτσο και με οδηγούσε προς το γραφείο του. Στο διάδρομο, καθώς περπατούσαμε, με ρώτησε σε πολύ φιλικό τόνο:

-Δεν μου λες; Πως σου φάνηκα; Της τα είπα καλά, της πoυτάνας; Άκου εκεί, να θέλει να μου πλασάρει αυτό το τσίρκο με τα Entrepreneur schools, σαν πρόταση για νέα ευκαιρία. Τα αγαπάω τα νέα παιδιά, Αλέξη. Δεν θέλω να γίνουν σαν και εμάς.

-Κύριε Γενικέ, εκπλήσσομαι. Τι να σας πω; Μεταξύ μας, έτσι; Εσείς, κατά βάθος, έχετε ψυχή αριστερού.

-Το ξέρω, παιδί μου Αλέξη. Τους βαρέθηκα τους φιλελέδες. Είπαμε εντάξει, να περνάμε καλά, αλλά να μη μας ζαλίζουν και με τις μ@λακίες τους. Έχεις δίκιο, για την ψυχή μου. Μέσα μου κρύβεται ένας αριστερός. Έχω, ρε γαμώτο μου, κοινωνική συμπεριφορά δεξιού φασισταριού και συνείδηση επαναστάτη των Εξαρχείων. Είμαι ένας αναρχικός General Manager. Μου φαίνεται υποφέρω από ψυχικό διπολισμό. Μου χρειάζεται επειγόντως μία ψυχολόγος.

-Κύριε Γενικέ; Έχω την ξαδέλφη μου, την Ράνια Κ. Είναι ψυχολόγος. Να σας την συστήσω;

-Και δεν μου την συστήνεις; Είναι όμορφη;

-Πάρα πολύ. Θα σας κάνει ψυχολυτική θεραπεία. Θα διώξει το φάντασμα της δεξιάς, που σας κυνηγάει από τα χρόνια της νεότητας σας.

-Όχι, όχι, άστο να υπάρχει. Σκέφτηκα κάτι καλύτερο. Δεν μου λες, πώς τους λέγανε αυτούς, που ήσουνα οργανωμένος στα φοιτητικά σου χρόνια;

Πήρα τα πάνω μου. Για πρώτη φορά έδειχνε να μην ενοχλείται από την δραστηριότητα των φοιτητικών μου χρόνων. Για πρώτη φορά, δεν φοβόμουνα να του μιλήσω ανοιχτά για τις πολιτικές μου θέσεις.

«Ρηγάδες, Κύριε Γενικέ» του απάντησα με υπερβάλλοντα ζήλο. «Είμαστε οι ένδοξοι νεολαίοι του παλιού ΚΚΕ εσωτερικού. Είμαστε αυτοί που φέραμε το Ευρωπαϊκό όραμα στην Ελληνική αριστερά».

-Α! Μπράβο. Αυτοί μου αρέσουν. Πρέπει να είναι καλά παιδιά. Να πας και να με συστήσεις σ’ αυτούς. Γ@μα την, την ψυχολόγο. Γράψε με, σε παρακαλώ, executive member σε αυτούς τους …πώς τους είπες. Θα τους κάνω και ετήσια εταιρική χορηγία. Θα πηγαίνω, ρε, εκεί τα ελεύθερα απογεύματα μου, για ιδεολογική ζύμωση. Το πούρο επιτρέπεται ή πρέπει να κουβαλάω χόρτο; Θέλω να ξεδώσω λίγο, παιδί μου. Πώς να στο πω; Θέλω να γίνω και εγώ αριστερός.

Ε, Vasta! Αυτό, ούτε που περίμενα ποτέ να το ακούσω. Ο Γενικός μας, ένας συντηρητικός αρχοντοδεξιός –υποστηρικτής της παραδοσιακής ράτσας των Καραμανλήδων- να θέλει, τώρα στα γεράματά του, να γίνει ενεργός αριστερός.

Άντε, όμως, να κάθεσαι τώρα και να εξηγείς σε ένα μεγάλης ηλικίας δεξιό άνθρωπο τους ιστορικούς λόγους, που η θρυλική αυτή φοιτητική οργάνωση του ΚΚΕ εσωτερικού και το ίδιο το κόμμα, έβαλαν λουκέτο.

Το μόνο που του είπα, ήταν:

-Κύριε Γενικέ, Το ΚΚΕ εσωτερικού, δεν υπάρχει πια. Να σας γράψω στον ΣΥΡΙΖΑ; Και αυτοί, αριστεροί είναι.

Γ.Κ.

ΥΓ1 Ο τίτλος του κειμένου είναι ομόηχη παράφραση του τίτλου βιβλίου, του Καθηγητή Κοινωνιολογίας Ευάγγελου Λεμπέση «Η τεράστια κοινωνική σημασία των βλακών στο σύγχρονο κοινωνικό βίο»
ΥΓ2 Για τους ψαγμένους, αυτούς δηλαδή που δεν βιάζονται να διαβάσουν το επόμενο post στο Facebook, o Μέντορας ήταν χαρακτήρας του Ομηρικού έπους της Οδύσσειας, στον οποίο ο Οδυσσέας, Βασιλιάς της Ιθάκης, εμπιστεύτηκε την ανατροφή του γιού του Τηλέμαχου όταν έφυγε για να πολεμήσει στον Τρωικό Πόλεμο. Ο Μέντορας επόπτευε και συμβούλευε τον Τηλέμαχο, με σκοπό να τον ετοιμάσει να αναλάβει τις οικογενειακές ευθύνες. Φεύγοντας για την Τροία του είπε: «Μέντορα, τον νου σου στον Τηλέμαχο, όχι στην Πηνελόπη».

(Αγαπητέ φίλε, εσείς είστε κατάσκοπος στην εταιρεία που δουλεύετε. Πάντως, σας θαυμάζω γιατί εγώ δεν θα άντεχα να δουλεύω σε μια εταιρεία. Βέβαια, τον κατάσκοπο τον έχω κάνει. Για μικρό χρονικό διάστημα. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.