Χαβούζα

Γεια σου πιτσιρίκο.
Μετά από πολύ καιρό πάλι εδώ.
Όχι. Δεν την έκανα από το προτεκτοράτο. Εδώ παραμένω δέσμιος.
Δέσμιος εγώ και η οικογένειά μου, που δεν ξέρω τον λόγο που της προσφέρω μια εξέχουσα θέση στην κόλαση.

Ή μάλλον τώρα τον ξέρω.

Το πήγα από εδώ πιτσιρίκο, το γύρισα από εκεί, έσπασα το κεφάλι μου, ήπια κρασί, έξυσα τα γεννητικά μου όργανα, αλλά στο τέλος το βρήκα.

Κάθομαι εδώ στην χαβούζα γιατί είμαι ένα με αυτήν.

Ήμουν ή με έχουν κάνει, πλέον καρφί δεν μου καίγεται.

Είμαι στην χαβούζα και κολυμπάω και το χαίρομαι κιόλας.

Κολυμπάω με άλλους πολλούς που και αυτοί το χαίρονται και ας μην το δείχνουν.

Όλοι εμείς στην χαβούζα που λες πιτσιρίκο λεγόμαστε έλληνες και πολύ μας πάω.

Τον πάω πολύ τον Έλληνα, πιτσιρίκο.

Είναι πρωτότυπος.

Είναι μοναδικός στο είδος του.

Είτε φασίστας, είτε κομμουνιστής, είτε ευρωλάγνος, είτε αντιμνημονιακός δηλώνει, ο Έλληνας είναι ο τεράστιος που δεν αντιγράφεται.

Και εγώ γουστάρω να είμαι πολύ ένας από αυτούς που ο ιστορικός του μέλλοντος θα με έχει σε ξεχωριστό κεφάλαιο με τίτλο «Ο ΤΕΛΕΙΟΣ ΔΟΥΛΟΣ».

Τον γουστάρω πολύ τον Έλληνα, πιτσιρίκο μου.

Όταν γεννιέται, το πρώτο που μαθαίνει είναι πως είναι ξεχωριστός και όχι σαν τους άλλους τους βρωμιάρηδες που ζουν εκτός συνόρων.

Και αν τύχει και δεν βγει από αυτά τα σύνορα, με την ίδια εντύπωση πεθαίνει.

Μαθαίνει κάθε Kυριακή να πηγαίνει στην εκκλησία όπου παρέχεται δωρεάν μαστούρα εν μέσω κηρυγμάτων -που δεν καταλαβαίνει- και μπάφων από λιβάνια και θυμιατήρια.

Αν τύχει βέβαια να ανήκει στην μειονότητα των οικογενειών που δεν πάνε στην εκκλησία, τότε η μαστούρα παρέχεται και αυτή δωρεάν μέσα από αφηγήσεις για επαναστάσεις και ιστορικών μορφών όπως τον Che, τον Φιντέλ και τον Άρη.

Περνά την ζωή του και αυτός περιμένοντας κάποιον άλλον να κάνει την αρχή, γιατί που καιρός τώρα για επαναστάσεις και μπλεξίματα.

Γουστάρω πολύ τον Έλληνα, πιτσιρίκο, που γεννιέται συνταξιούχος, αφού ζει από την σύνταξη των παππούδων και πεθαίνει συνταξιούχος αφού πλέον ζει από την σύνταξη των γονιών του.

Δική του σύνταξη δεν θα δει ποτέ αλλά και τι έγινε;

Γουστάρω και τον Έλληνα πραγματικό συνταξιούχο γιατί βρίζει από το πρωί μέχρι το βράδυ για την κατάντια του, αλλά στο ενδιάμεσο ενημερώνεται από τον Βερύκιο, τον Πορτοσάλτε, τον Μπάμπη, την Τατιάνα, τον άνδρα της τον Νίκο, τον άλλον Νίκο -που μόνο ενικός δεν είναι- και τόσους άλλους που έχουν αναλάβει εργολαβία την αποχαύνωσή του με τεράστια επιτυχία.

Γουστάρω τον έλληνα φασίστα που έχει μασήσει την καραμέλα πως για την κακομοιριά του φταίνε οι μετανάστες αλλά μπορεί ο κολλητός του να είναι από τα Τίρανα και αφού πιουν κανένα τσίπουρο το απογευματάκι, να κυνηγάνε μαζί το βράδυ κανέναν φουκαρά από το Πακιστάν γιατί χαλάει την πιάτσα τους.

Γουστάρω όμως και τον έλληνα αριστερό Antifa που κυνηγάει τους παραπάνω που κυνηγούν τον Πακιστανό, αλλά μετά από 2-3 φορές που πήγε εθελοντικά στα κέντρα φιλοξενίας βαρέθηκε το παλικάρι, και, αν δεν του γίνει κανονικός διορισμός με μισθό, οι μετανάστες θα μείνουν στην μοίρα τους και μέσα στις λάσπες και στα χιόνια ή στον καύσωνα το καλοκαίρι.

Γουστάρω τον έλληνα ευρωλιγούρη που η τελευταία του επιθυμία θα είναι να τον θάψουν με ένα ευρώ στο σάβανο αλλά γουστάρω και τον αντιμνημονιακό που, αφού πληρώσει τους φόρους και τα χαράτσια κάνει αντίσταση μέσα από τον Τράγκα, τον Μυλωνάκη, τον Βελόπουλο και τον Κουρή που ποτέ δεν έχει βουτήξει το χέρι στο μέλι.

Στην καλύτερη των περιπτώσεων, ο αντιμνημονιακός παρακολουθεί και γράφει μέσα από ιστοσελίδες σαν την δική σου και νομίζει πως και κάτι κάνει. Λάδι λάδι και από τηγανίτα τίποτα δηλαδή.

Άσε που, αν ανήκει σε κάποιο αντιμνημονιακό μπλοκ, μισεί περισσότερο αυτόν που ανήκει στο άλλο αντιμνημονιακό μπλοκ.

Δεν θα έχει άδικο ο Αλαφούζος να βάλει τον Σώρρα στην βουλή για να μας ξεφτιλίσει.

Τέτοιοι που είμαστε, τέτοιους αντιμνημονιακούς ηγέτες αξίζουμε.

Όμως τον γουστάρω τον Έλληνα, πιτσιρίκο, γιατί, ενώ ψήλωσε δύο πόντους όταν ο Ομπάμα κοιτούσε τα μάρμαρα στον Παρθενώνα, χαμογελούσε με ικανοποίηση όταν ο Τραμπ μετακόμιζε στον Λευκό Οίκο.

Ο Έλληνας είναι και με τον Τραμπ και με τον Πούτιν.

Είναι και με τον Αλέξη αλλά και με τον Κούλη.

Είναι και με Σόιμπλε και με την Μέρκελ.

Και με την ΕΕ αλλά και με την Βρετανία που την έκανε.

Με όλους μπορεί να είναι ο Έλληνας αρκεί να του το φέρεις με το μαλακό όπως τα μνημόνια.

Σιγά σιγά τα χωνεύει όλα ο έλληνας γιατί έχει γίνει ένα με την χαβούζα του.

Ο καλός ο μύλος όλα τα αλέθει, πιτσιρίκο.

Και εμείς δεν έχουμε ταίρι σε αυτό.

Γι’ αυτό τον γουστάρω τον Έλληνα.

Γιατί μπορεί να αλέθει για 99 χρόνια.

Να ανεβάζει τον Κούλη και να κατεβάζει τον Αλέξη.

Να κατεβαζει τον Κούλη και να ανεβάζει πάλι τον Αλέξη.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε και αρκεί η χαβούζα μας να τροφοδοτείται με υλικό.

Για αυτό μένω.

Για αυτό μένουμε.

Γιατί ανήκουμε σε αυτήν την χαβούζα.

Και όλοι την γουστάρουμε, και στην πραγματικότητα δεν θέλουμε να την αλλάξουμε.

Δεν θέλουμε να την καθαρίσουμε.

Δεν μας αξίζει το καθαρό περιβάλλον.

Χρηστος Χ.

Υ.Γ Από τα παραπάνω, μου έχει λυθεί και η απορία πως ένα έθνος μπορεί να είναι υπόδουλο για 400 χρόνια. Μάλλον από πάντα ήταν χαβούζα εδώ, με στιγμές απλά καθαρότητας όπως το 1821 και η κυβέρνηση του βουνού.)

(Αγαπητέ Χρήστο, αφού δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να το αλλάξουμε, ας το απολαύσουμε. Σαν τα γουρούνια που κυλιούνται με χαρά στην λάσπη. Έχει και η λάσπη ηδονή. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.