Ένα παιδί

Αγαπημένε μου Πιτσιρίκο, κάθομαι στο γραφείο και περιμένω να τελειώσει η γυναίκα μου τη βάρδια της στα επείγοντα, μπας και πάμε σε κανένα ταβερνάκι μετά, να φάμε κανένα κοψίδι και να πιούμε καμιά ρετσίνα και εμείς σαν άνθρωπες.

Ψέματα, δεν έχει τέτοια εδώ πάνω. Σπίτι θα πάμε να φάμε ό,τι έχει πρόχειρο και θα οριζοντιωθούμε στον καναπέ μας, μπας και μας φύγει η στεναχώρια η σημερινή.

Εφημέρευα το λοιπόν, και, αφού πήγα και ήρθα από το νοσοκομείο μια φορά το πρωί, και πάνω που οι τελευταίες μπουκιές του μεσημεριανού βρίσκουν χώρο σαν κομματάκια Τέτρις να στριμωχτουν στην κοιλάρα μου, χτυπάει ξανά το τηλέφωνο.

Μια νοσοκόμα με πληροφορεί πως ο νεαρός από το Αφγανιστάν θέλει να μιλήσει με γιατρό γιατί, ενώ ήρθε από την άδεια και ήταν όλα καλά, τώρα λέει πως θέλει να αυτοκτονήσει.

Καλά, λέω, πάρε τον ειδικευόμενο να ανέβει όταν μπορεί. Όχι, θέλει ειδικό, απαντά αυτή.

Η ψυχιατρική στην Σουηδία αντιμετωπίζει φοβερή πίεση από έναν μεγάλο αριθμό από προσφυγόπουλα που, όταν τους αρνούνται άδεια παραμονής, αρχίζουν και απειλούν πως θα αυτοκτονήσουν.

Σε 2-3 περιπτώσεις το έχουν κάνει κιόλας, δεν έχουν μείνει στα λόγια.

Το πρόβλημα, φυσικά, είναι στο 99% των περιπτώσεων τελείως άσχετο με την ψυχιατρική, γιατί φάρμακα για να τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία και στο Αφγανιστάν δεν υπάρχουν, δυστυχώς, και το μόνο που συμβαίνει είναι αυτά τα παιδιά/νέοι να ποντάρουν σε ψεύτικες ελπίδες πως κάτι θα αλλάξει αν νοσηλευτούν.

Ούτε με κάποιο τρόπο μπορεί η δική μου κρίση να επηρεάσει το σουηδικό υπουργείο μετανάστευσης, φυσικά, ακόμα και αν ο άνθρωπος είναι πραγματικά ασθενής.

Φυσικά, η καρδιά -αυτών που έχουν καρδιά- ραγίζει με το να τους βλέπει και να ξέρει το αποτέλεσμα αυτής της ιστορίας.

Αλλά, πραγματικά, στεκόμαστε τελείως ανήμποροι μπροστά στο φαινόμενο αυτό.

Τέλος πάντων, λέω στην νοσηλεύτρια πως θα έρθω σε μιάμιση ώρα στο νοσοκομείο, όταν θα φέρω τη γυναίκα μου, αφού πρέπει να ειδοποιήσουν και μεταφραστή γιατί το παιδάκι μιλάει λιγοστά σουηδικά, οπότε, αν έχει προκύψει κάτι πιο πολύπλοκο, δεν θα καταφέρουμε τα το αναλύσουμε χωρίς βοήθεια, και αυτό παίρνει χρόνο.

Δεν περνάνε δέκα λεπτά, ξανά τηλέφωνο. Τημπαναγίαμου, σκέφτομαι, τι θένε πάλι;

Ο ειδικευόμενος στο τηλέφωνο, ψυχραιμία και άχρωμη φωνή:

– Βασίλειος, εδώ Καρλ, είμαι στο τμήμα 12….
– Και;
– Εκείνος ο ασθενής που θα συναντήσεις στις 3…
– Ναι;
– Μπορείς να έρθεις και τώρα, έχει βγάλει ένα τεράστιο μαχαίρι και το κρατάει στο λαιμό του.
– ΟΚ.

Σάλτο μορτάλε, γυναίκα ετοιμάσου και βάζω μπροστά το αυτοκίνητο.

Μέχρι να μπει η γυναίκα μέσα, τηλέφωνο ξανά:

– Βασίλειος, εδώ Καρλ. Πού είσαι;
– Φεύγω.
– Διάρκεια διαδρομής;
– Το πολύ δεκαπέντε λεπτά.
– Η αστυνομία είναι εδώ.
– Πες τους να κρυφτούνε να μην τους δει το παιδί και έρχομαι.
– ΟΚ.

Φεύγω σαν διαολεμένος, τα όρια ταχύτητας είναι πλέον σχετικά και πάω σαν τον κλασσικό Έλληνα οδηγό, το διπλάσιο από αυτό που γράφουν οι ταμπέλες.

Αν με σταματήσουν μπάτσοι, θα τους πω απλά να βάλουν σειρήνα και να πάνε αυτοί μπροστά.

Πλησιάζοντας στο νοσοκομείο, δύο περιπολικά με αναμμένες σειρήνες τρέχουν μπροστά μου με την ίδια ταχύτητα. Ω ρε π**στη σκέφτομαι, γίνεται της π**τάνας, εκεί πάνε και αυτοί.

Η γυναίκα μου σπάει τη σιωπή:

– Μην και κάνεις τον ήρωα με το παιδί…

– Για μαλάκες ψάχνεις; Απλά, θα μου το δώσει αμέσως το μαχαίρι το παιδάκι, είναι καλό παιδί λένε όλοι. Δεν θα έχουμε κανένα πρόβλημα.

Μπαίνουν τα περιπολικά από την μια είσοδο, εγώ από την άλλη και ανεβαίνω τρέχοντας. Στο τμήμα, μαζεμένοι σχεδόν όλοι μπροστά στην στάση νοσηλευτών. Μέσα ο Καρλ.

– Τι έγινε;
– Το πράγμα ξέφυγε.
– Δηλαδή;
– Αντί να κάτσουν πίσω, πήγαν έξω από την πόρτα. Τους είδε και άρχισε να χαράζεται στο χέρι και τότε μπούκαραν με σπρέι πιπεριού και τον έβαλαν κάτω.
– Σοβαροί τραυματισμοί;
– Καμία αντίσταση, πέταξε το μαχαίρι αμέσως. Μόνο το σπρέι έφαγε.
– Ποιό δωμάτιο;
– 6, αλλά είναι σκατά από το σπρέι, με έπιασε ο λαιμός μου.
– Πάω…
– Αντέχεις;
– Δεν ξέρω, δεν έχω πάει ποτέ σε διαδήλωση αλλά θα δούμε. Δώσε μου έναν ατομικό συναγερμό μόνο να έχω πάνω μου.

4-5 γομάρια, κλασικοί τεράστιοι Σουηδοί αστυνομικοί με βλέπουν να πλησιάζω.

Βασικά, δεν βλέπουν τον γιατρό, βλέπουν έναν τύπο με μια φόρμα και ένα φανελάκι, λες και βγήκε από την τουαλέτα του σπιτιού του, να έρχεται προς το μέρος τους.

Η ιδέα ήταν ανεβαίνοντας, να μη φοράω ούτε ζακέτα ώστε να διαπραγματευτώ τον αφοπλισμό, δείχνοντας πως ο ίδιος είμαι άοπλος.

Το παιδάκι είναι από το Αφγανιστάν, ποντάρω σε μια νοοτροπία που, λογικά, θα υπαγορεύει πως δεν είναι ευγενές το να καθόμαστε δύο άντρες ο ένας απέναντι στον άλλον και ο ένας να μπορεί να κάνει κακό χωρίς ο άλλος να μπορεί να αμυνθεί.

Αν έτρωγα μαχαιριά, θα σήμαινε πως είχα ποντάρει λάθος…

Εκτός από την κάτι περισσότερο από κάζουαλ ενδυμασία μου, βέβαια, βλέποντας τη μαυριδερή φάτσα μου με την φαλάκρα και τη μουσάδα οι τύποι θα υπέθεσαν πως είμαι κανένας φίλος του παιδιού.

Πλησιάζω στην πόρτα, μέσα είναι ένας Έλληνας νοσοκόμος. Δεν κοιτάω καν τους μπάτσους.

– Όλα καλά Νίκο;
– Ήρεμα.

Μπαίνω, το παιδάκι κάθεται στο κρεβάτι με τις χειροπέδες στα χέρια και τα μάτια του τρέχουν ποτάμι. Γονατίζω δίπλα του.

– Είσαι καλά;
– Θέλω να πάω στην τουαλέτα.

Γυρνάω στον μπάτσο που είναι δίπλα του.

– Του πλύνατε τα μάτια;
– Του τα σκουπίσαμε με…

Το παιδάκι σηκώνεται και ο μπάτσος το καθίζει κάτω.

– Κάθισε κάτω.

Εκεί τινάχτηκα πάνω σαν ελατήριο. Τι σκατά δεν βλέπετε ρε γ@μώ τον θεό σας; Ένα ταραγμένο και φοβισμένο παιδί που καίνε τα μάτια του; Δεν είπα να είστε τίποτα γατόνια, αλλά αυτό είναι το πιο επικίνδυνο άτομο που έχετε δει στην καριέρα σας;

Αυτός πέταξε το μαχαίρι με το πού ανοίξατε την πόρτα.

Πιάνω τον μικρό από το μπράτσο και τον σηκώνω, λέγοντας του βλάκα πως δεν υπάρχει πρόβλημα.

Μπαίνουμε στην τουαλέτα, τον βοηθάμε να πλύνει τα μάτια του και βγαίνω.

Ο αρχηγός της ομάδας μου δίνει αναφορά με λίγο απολογητικό τόνο, πως προτεραιότητα ήταν να μην πάθει κανείς από εμάς και από αυτούς κακό.

Εδώ δεν διαφωνώ καθόλου, έχω προσωπικά φέρει την αστυνομία 2 φορές για να μην διακινδυνεύσω ο αμφεταμινοκέφαλος που σκότωσε και αποκεφάλισε το σκυλί του να κάνει κακό στο προσωπικό, ή ο διεγερτικός μανιακός που σηκώνει 160 κιλά πάγκο να μην κόψει στα δύο κάποιον νοσηλευτή την ώρα που του κάνει την ένεσή του.

Αλλά δεν τον βλέπετε τον άνθρωπο; Τι να πω και εγώ…

– Θα σας παρακαλέσω, μόλις βγει από την τουαλέτα να του βγάλετε τις χειροπέδες.
– Δεν θέλεις να είμαστε εδώ, όταν θα του μιλήσεις;
– Όχι, δεν χρειάζεται.

Με κοιτάει από πάνω μέχρι κάτω ο τύπος. Το παιδάκι είναι ένα νεαρό και αθλητικό άτομο, εγώ πάλι με την φόρμα και την φανέλα φαίνεται καθαρά πως είμαι σχεδόν διπλάσιος από το παιδί, αλλά και πάλι Σουηδός μπάτσος δεν είμαι.

– Αν του βγάλω τους χειροπέδες, σημαίνει πως δεν χρειαζόμαστε άλλο εδώ και το πράγμα περνάει στη δική σας ευθύνη γιατί εμείς θα φύγουμε αμέσως. Αισθάνεσαι άνετα με αυτό;

Θα ήθελα να είμαστε σε καμιά σουρεαλιστική ταινία και να μπορέσω να του ψυθιρίσω στο αυτί “ναι, δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό γιατί είμαι νίντζα/ο Μπάτμαν”, αλλά αυτή η γ@μημένη η πραγματικότητα μου τις στερεί κάτι τέτοιες απολαύσεις.

– Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό, του απαντάω ψύχραιμα και σχεδόν χαμογελαστά. Είναι ένα ήσυχο και φοβισμένο παιδί, δεν έχει πειράξει κανέναν εδώ μέσα και έχει κάνει κακό μόνο στον εαυτό του.

Με ξανασκανάρει από πάνω μέχρι κάτω, παίζει να εύχεται μέσα του να προσπαθήσει να με αρπάξει ο μικρός κεφαλοκλείδωμα με το πού θα φύγουν, αλλά πάντως δεν το δείχνει.

Μπορεί και να τον παρεξηγώ και να σκέφτεται απλά όλα τα άσχημα ενδεχόμενα και να θέλει όντως να μας προστατέψει.

Δεν μπορώ να πω πάντως πως η παρέμβασή τους πάντως βοήθησε σε κάτι.

Άλλες φορές περίμεναν να τους πει ο γιατρός πότε και πώς θα δράσουν, εκτός από το καθαρά τακτικό μέρος.

Αυτή τη φορά όμως πήραν πρωτοβουλία και τα γ@μησαν όλα. Θα μπορούσε να είχε καταλήξει και πολύ χειρότερα.

Ο μικρός ήταν αναστατωμένος, πήρε ένα ηρεμιστικό και ανταλλάξαμε δυο κουβέντες στα Σουηδικά.

Δεν ήθελε να μιλήσει, πέρα από την ταραχή που είχε τώρα ντρεπόταν και θα ζητάει αύριο συγγνώμη που μας αναστάτωσε, όπως έχει συμβεί και άλλες φορές από ό,τι λέει το προσωπικό που τον ξέρει.

Μίλαγα προχθές με έναν Ιρανό συνάδελφο που ήταν κάποιες ημέρες στο τμήμα και μου έλεγε πόσο έξυπνο είναι αυτό το παιδί.

Ό,τι σουηδικά ξέρει τα έμαθε μόνο του, και κάθεται και διαβάζει συνέχεια αγγλικά και μαθηματικά γιατί του αρέσουν πολύ.

Σήμερα έβλεπα πως στα Σεπόλια, στο γηπεδάκι που έπαιζε ο Γιάννης Αντετοκούνμπο κάποιοι έκαναν ένα τεράστιο γκραφίτι με την φιγούρα του αθλητή, διάβασα και την βλακώδη ερώτηση του δημοσιογράφου.

Θυμήθηκα και εκείνη την πρώτη ιστορία με το παιδί από την Αλβανία, τον Οδυσσέα Τσενάι και την σημαία στην παρέλαση.

Κάθε μέρα παίρνει και το μάτι μου καινούργιες ιστορίες με τους πατριώτες που δεν θέλουν τα παιδιά των ξένων.

Το μόνο που αναρωτιέμαι είναι όταν τα βλέπουν από κοντά τα παιδιά, τι σκατά βλέπουν;

Ο θωρακισμένος πάνοπλος μπάτσος που έβλεπε ένα παιδί με χειροπέδες που δεν σταμάταγε να κλαίει από το δακρυγόνο, το αντιμετώπιζε σαν απειλή όταν σηκώθηκε να πλύνει τα μάτια του. Δεν το πίστευα.

Πάντα είχα μεγαλύτερη ευκολία να καταλάβω πώς μπορεί κανείς να στιγματίζει λαούς και κοινωνικές ομάδες ή φυλές στα λόγια, και τελικά όταν το πράγμα ξεφεύγει να δρα σαν όχλος και να κάνει απάνθρωπα πράγματα.

Αλλά όταν κοιτάς με τα μάτια σου ένα παιδί στα μάτια, τι να έχει βραχυκυκλώσει άραγε στο μυαλό σου για να μην βλέπεις αυτό που βλέπω; Ένα παιδι!

Και πάλι, ίσως να μπορώ να το αναλύσω από χίλιες πλευρές το τι έχει βραχυκυκλώσει, αλλά αρνούμαι γιατί ξέρω πως δεν καταλήγω πουθενά.

Αυτοί που σε μεγάλη κλίμακα θα μπορούσαν να μειώσουν αυτά τα βραχυκυκλώματα, όχι απλά δεν το κάνουν αλλά τα εκμεταλλεύονται κιόλας.

Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Με φιλικούς χαιρετισμούς από την Σκανδιναβία

Βασίλης

Υ.Γ. Σε πολλές διηγήσεις για την μικρασιατική καταστροφή λένε για το πώς οι ευρωπαίοι κοιτούσαν την Σμύρνη να καίγεται και δεν βοηθούσαν τους Έλληνες που προσπαθούσαν να ανέβουν στα πλοία τους, παρά τους φούνταραν ξανά μέσα. Άντρες, γυναίκες και παιδιά. Τι περίεργο…

(Αγαπημένε Βασίλη, τον καημό του αλλουνού ποιος τον εννοεί; Στην ουσία, κανείς. Δεν φταίνε και οι μπάτσοι. Δεν είναι δουλειά των μπάτσων το θέμα των προσφύγων και των μεταναστών· είναι θέμα των κυβερνήσεων. Γέμισε ο τόπος από απελπισμένους και αποκλεισμένους. Αυτό αντιμετωπίζεται με αλλαγή συστήματος. Δεν θέλουμε αλλαγή συστήματος, θέλουμε να εξαφανιστούν -με έναν μαγικό τρόπο- αυτοί που …περισσεύουν. Αυτοί δεν εξαφανίζονται, οπότε δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε τη συνέχεια. Να είσαι καλά, Βασίλη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.