Εν «μεγάλη» Eλληνική αποικία, 2017 μ.X.

Παρακολούθησα στο διαδίκτυο με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον την ανάλυση του καθηγητή κυρίου Λαπαβίτσα και της ομάδας του σχετικά με την πρόταση που έχουν διατυπώσει για την έξοδο της χώρας μας από την Ευρωζώνη.

Κατ’ αρχάς, να πω ότι είναι η μόνη σοβαρή ως τα σήμερα προσέγγιση του θέματος.

Να προσθέσω επίσης ότι η έξοδος από το ευρώ και μάλιστα με την κατάλληλη προετοιμασία και όχι άτακτα, είναι μονόδρομος για την χώρα αν θέλει να επιβιώσει ως αυθύπαρκτη πολιτική οντότητα, ως χώρα δηλαδή κι όχι ως χώρος.

Θέλω, όμως, να τονίσω ότι το πρόβλημα που αυτή την στιγμή αντιμετωπίζει η Ελλάδα δεν είναι η οικονομική προσαρμογή της στην κατάσταση του νέου εθνικού νομίσματος.

Το ζήτημα αυτό είναι εξαιρετικά δύσκολο, οδυνηρό και απρόβλεπτο στους χειρισμούς του.

Το μόνο βέβαιο είναι πως η περαιτέρω φτωχοποίηση του πληθυσμού μετά την υιοθέτηση του νέου εθνικού νομίσματος θα συνεχιστεί.

Κι όσο κι ακουστεί παράδοξο, είναι κάτι που δεν φοβίζει τόσο πολύ τον κόσμο, αφού όλοι -ή σχεδόν όλοι- αντιλαμβάνονται πια πως και η παραμονή στο ευρώ σε αντίστοιχη φτωχοποίηση θα οδηγήσει, αν και ίσως περισσότερο ομαλά.

Άλλωστε, έχουμε οδηγηθεί με δική μας ευθύνη σε μια κατάσταση Σκύλλας και Χάρυβδης, αφού πρώτα αφήσαμε να χαθεί η χρυσή ευκαιρία μιας «επωφελούς» χρεοκοπίας το 2010 και μιας ισχυρής αντεπίθεσης το καλοκαίρι του 2012.

Ό,τι άλλο έχει συμβεί μέχρι σήμερα –του δημοψηφίσματος του Ιουλίου του 2015 συμπεριλαμβανομένου– δεν είναι τίποτα περισσότερο από την αγωνία ενός λαού που πρέπει να διαλέξει και να πάρει τις όποιες αποφάσεις του αναλογούν αλλά διστάζει να το κάνει.

Κι αυτό είναι λογικό.

Το πλοίο δεν έχει καπετάνιο, την στιγμή που το πλήρωμα και οι επιβάτες πελαγοδρομούν πάνω στο κατάστρωμα και βλέπουν όλο και πιο καθαρά ότι η στιγμή της αμετάκλητης καταστροφής πλησιάζει.

Πρέπει να περάσει ανάμεσα στην Σκύλλα και στην Χάρυβδη και χρειάζεται στο τιμόνι μια ηγεσία ικανή να λαμβάνει τις σωστές αποφάσεις.

Είτε η Ελλάδα θα περάσει αυτή την τρομακτική δοκιμασία, εγγράφοντας πολύ μεγάλες απώλειες –ακόμα μεγαλύτερες από τις ήδη υφιστάμενες–, είτε η Ελλάδα θα πάψει να υπάρχει.

Σήμερα βρισκόμαστε σε πολύ επικίνδυνο σημείο για δύο κυρίως λόγους.

Ο πρώτος έχει να κάνει με εκείνους που επιδιώκουν την ανάληψη της ηγεσίας αλλά θεωρητικολογούν, μιλώντας διαρκώς περί αντιευρωπαϊκών ανέμων και αντιμονοπωλιακών υδάτων.

Ο δεύτερος αφορά το πολύ μεγάλο πια κομμάτι του πληθυσμού που πορεύεται με σκυμμένο το κεφάλι, που «ζει» ικανοποιημένο, αφού, παρά την γενικευμένη καταστροφή, εκείνο εξακολουθεί να βρίσκει 400 ευρώ τον μήνα για μισθό, που χαμογελά στα κρυφά όταν ο διπλανός του δεν έχει πια ούτε να φάει.

Το σκηνικό αντικατοπτρίζει μια κοινωνία σε διάλυση.

Δεν μου προξενεί απορία η ψήφος που θα δώσουν οι Έλληνες –μετά το στραπάτσο με τον ΣΥΡΙΖΑ– στην Νέα Δημοκρατία του Κούλη, στο ΠΑΣΟΚ της Φώφης ή στην ακροδεξιά από τα Lidl του Σώρρα και την Χρυσή Αυγή.

Δεν μπορώ, όμως, να κατανοήσω το πως είναι δυνατό νέοι και οικονομικά δραστήριοι άνθρωποι να συμβιβάζονται με τους μισθούς χαρτζιλίκι, με τις 100 δόσεις για την αποπληρωμή των χρεών σε τράπεζες και εφορίες, με την βρώμα και την δυσωδία ενός απόλυτα προβλεπόμενου και προγραμματισμένου θανάτου.

Ας έβγαιναν στους δρόμους για να διεκδικήσουν ανθρώπινους μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες ζωής κι ας ψήφιζαν τον Βούδα ή όποιον άλλον ήθελαν. Πολύ μικρή σημασία θα είχε.

Πολλοί Συνέλληνες περιμένουν με ανυπομονησία την κατάρρευση της Γερμανικής ΕΕ – την συντριβή του Γερμανικού Δ΄ Ράιχ από τους άλλους, τους Ιταλούς και τους Γάλλους-, θεωρώντας ότι θα υπάρχουν αρκετές ευεργετικές επιδράσεις στο ζήτημα του εξωτερικού μας χρέους από μια τέτοια εξέλιξη.

Αν και μπορεί να βρει κανείς αρκετά ψήγματα αλήθειας σε μια τέτοια υπόθεση, δεδομένου ότι η Γερμανία θα πληρώσει βαρύ τίμημα, αφού θα βρεθεί μπροστά σε ένα τσουνάμι άρνησης πληρωμής χρεών απέναντί της -όχι φυσικά μονάχα από την Ελλάδα αλλά από άλλες μεγαλύτερες και ισχυρότερες ευρωπαϊκές χώρες- η πραγματικότητα δεν είναι τόσο απλή όσο παρουσιάζεται.

Κι αυτό, γιατί οι περισσότεροι που ενστερνίζονται αυτή την άποψη είτε αρνούνται να δουν, είτε συνειδητά υποτιμούν τα υπόλοιπα στοιχεία που συνθέτουν την πραγματικότητα της «Ελληνικής αποικίας εν έτει 2017».

Ξεχνούν λοιπόν πως σήμερα δεν υπάρχει εν λειτουργία ένα εθνικό ελληνικό κράτος παρά μονάχα μια παράγκα των Βρυξελλών στημένη στο κέντρο Αθήνας η οποία και συμμορφώνεται με τις έξωθεν υποδείξεις.

Ξεχνούν πως την χώρα «κυβερνούν» προδότες που υπέγραψαν το PSI και τα τρίτο-τέταρτα μνημόνια, με τα οποία θεσμοθετήσανε την υποδούλωση της χώρας.

Ξεχνούν πως έχουμε υποστεί μέσα στα τελευταία χρόνια τεράστια κοινωνικοοικονομική καταστροφή, μοναδική στην σύγχρονη ιστορία των λεγόμενων «δυτικών» κρατών.

Και το σπουδαιότερο όλων, είναι πως αποφεύγουν να παραδεχτούν πως δεν υπάρχει σήμερα ηγεσία ικανή να λειτουργήσει με γνώμονα τα συμφέροντα του λαού και του έθνους, ούτε φυσικά στην κυβέρνηση, ούτε στην Βουλή, ούτε –δυστυχώς– και εκτός αυτής.

Ο ίδιος ο λαός, ακέφαλος και απελπισμένος, ασχολείται – όσο ασχολείται – με τις υποτιθέμενες διαφορές μεταξύ των πολιτικών κομμάτων και όχι με την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων του ή με την διεκδίκηση των βασικών δικαιωμάτων που σήμερα πλήρως καταστρατηγούνται.

Οι επίδοξοι σωτήρες μιλάνε για την αναγκαιότητα βαθύτερης ενασχόλησης των κατοίκων με την πολιτική, την στιγμή που η ουσία βρίσκεται στην αναγκαιότητα απομάκρυνσης των πολιτών από την παρούσα πολιτική πραγματικότητα και στην ουσιαστική επικέντρωση στα καθημερινά προβλήματα και στους αγώνες για τα ορατά ζητήματα από όπου θα βγει τελικά και η νέα πολιτική ηγεσία που χρειάζεται η χώρα.

Αλίμονο όμως, τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει.

Υποταγή και εγκατάλειψη, μονάχα.

Ας ελπίσουμε, βέβαια, να είναι η κατάσταση αυτή παροδική.

Άλλωστε, η ανάγκη και η οργή –έστω και υπόγεια– υπάρχουν.

Το πλοίο βουλιάζει και όλοι γνωρίζουν πως ο καπετάνιος είναι ανίκανος και μέθυσος.

Το πλήρωμα και οι επιβάτες είτε θα πνιγούν είτε θα βρουν μέσα από τα σπλάχνα τους τον άνθρωπο που θα κρατήσει το τιμόνι.

Αν ξεσπάσει η οργή, θα υπάρχει και μια ελπίδα για κάτι καλύτερο.

Διαφορετικά…

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, εξαιρετική και σοβαρή η ανάλυση του Λαπαβίτσα και της ομάδας του, αλλά ποιος ακούει πια; Ηλία, η Ελλάδα δεν έπεσε με την χρεοκοπία. Είχε πέσει πολύ πριν. Η ελληνική κοινωνία είχε διαλυθεί από τότε που σχεδόν όλη η χώρα ήταν πάνω στα τραπέζια και αποθέωνε τις βίζιτες της τηλεόρασης. Ηλία, επιμένω να παρατηρήσεις πως -ακόμα και σήμερα- του Έλληνα δεν του φταίει η εξουσία και οι πολιτικοί που ψήφιζε επί δεκαετίες, αλλά ο διπλανός του. Του Έλληνα πολίτη του φταίει ο άλλος Έλληνας πολίτης. Τούτου δοθέντος, εξηγούνται τα πάντα. Και, κυρίως, εξηγείται η ανύπαρκτη αντίδραση των Ελλήνων και προμηνύεται μια ακόμα πιο θλιβερή συνέχεια. Ηλία μου, οι Έλληνες ετοιμάζονται -εφτά χρόνια μετά την χρεοκοπία- να κάνουν πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Χρειάζεται άλλη απόδειξη για το ότι η ελληνική κοινωνία είναι εγκεφαλικά νεκρή; Ηλία, άσε τις αναλύσεις και τα γραπτά, και κοίτα να φτιάξεις εκεί στην Ελβετία το σπίτι που θα έχει κι ένα δωμάτιο και για εμένα. Εμένα αυτό με νοιάζει τώρα. Να είσαι καλά, Ηλία.)