Η μεγάλη εικόνα

Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ απειλεί να αλλάξει την ίδια την βάση πάνω στην οποία θεμελιώθηκε όλο το μεταπολεμικό σκηνικό στην καπιταλιστική Δύση. Η συνθήκη που ήθελε τις ΗΠΑ να εγγυώνται -πληρώνοντας φυσικά και το ανάλογο τίμημα- την άμυνα και την ασφάλεια της Δυτικής Ευρώπης αμφισβητείται ανοιχτά πια από τον Τραμπ.

Φυσικά, ο Τραμπ δεν είναι ένας τρελός, όπως θέλουν να τον παρουσιάσουν τα ελεγχόμενα από την ΕΕ και την Γερμανία ΜΜΕ.

Οι ΗΠΑ μετατοπίζουν το ενδιαφέρον τους από την Ευρώπη, το μερτικό της οποίας στην παγκόσμια οικονομία φθίνει διαρκώς και γύρω στο 2040 θα είναι ίσο με εκείνο της Ινδίας, στην Ασία και στον δακτύλιο του Ειρηνικού ωκεανού, όπου και παίζεται πλέον το παιγνίδι της παγκόσμιας κυριαρχίας.

Την στρατηγική στροφή στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ την είχε ξεκινήσει ο πρόεδρος Ομπάμα από τις πρώτες μέρες της θητείας του, προχωρώντας στον ανασχεδιασμό της ανάπτυξης των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων στον κόσμο.

Εκτός από αυτό, ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ είχε επισημάνει σε μια από τις τελευταίες του ομιλίες κάτι που πολλοί συστηματικά αποσιωπούν.

Είχε πει πως νιώθει περήφανος γιατί στο τέλος της θητείας του η​ στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ είναι ίση με εκείνη των εννέα (9) αμέσως επόμενων ισχυρότερων στρατιωτικών δυνάμεων στον πλανήτη.

Σε αυτές περιλαμβάνονται οι Κίνα, Ρωσία, Βρετανία, Γαλλία, Ιαπωνία, Ινδία, Ισραήλ και Γερμανία.

Η απόσταση που χωρίζει κάθε μια από αυτές τις χώρες από τις ΗΠΑ σε στρατιωτικό επίπεδο είναι εντυπωσιακή.

Παράλληλα, όμως, σε οικονομικό επίπεδο η ισχύς των ΗΠΑ μειώνεται διαρκώς τα τελευταία χρόνια.

Σήμερα έχει σχεδόν ισοφαριστεί από την Κίνα, η οποία πολύ σύντομα αναμένεται να την ισοσκελίσει.

Και η ιστορία διδάσκει ότι πάντοτε η οικονομική ισχύ ακολουθείται από την απόκτηση ανάλογης στρατιωτικής ισχύος, ιδίως όταν υπάρχει σαφής επιθυμία για κάτι τέτοιο.

Και η Κίνα, από ό,τι φαίνεται, όχι μόνο μπορεί αλλά και θέλει να το πετύχει αυτό. Αρκεί να κοιτάξει κανείς το ύψος των αμυντικών της δαπανών.

Οι ειδικοί προβλέπουν ότι σε δέκα χρόνια από σήμερα οι Κινέζοι θα μπορούν να βλέπουν τους Αμερικανούς κατευθείαν στα μάτια.

Όλα τα παραπάνω καθιστούν τις ΗΠΑ μια εξαιρετικά επικίνδυνη για την παγκόσμια ειρήνη δύναμη, αφού είναι πολλοί πια εκείνοι στο εσωτερικό τους που θεωρούν ότι οι Αμερικανοί πρέπει να «δράσουν» πριν ανατραπεί οριστικά και αμετάκλητα ο παγκόσμιος συσχετισμός δυνάμεων.

Να δράσουν δηλαδή προληπτικά τώρα που έχουν ακόμα το πάνω χέρι.

Ο Τραμπ λοιπόν είναι αποφασισμένος να ρίξει όλους τους διαθέσιμους από την υπερδύναμη πόρους στον αγώνα ενάντια στην Κίνα.

Για αυτό και η πολιτική της επιβολής δασμών στα εισαγόμενα στις ΗΠΑ προϊόντα, για αυτό και η επιθυμία νομισματικής αναστάτωσης μέσω της υπονόμευσης της έτσι κι αλλιώς προβληματικής ευρωζώνης που θα οδηγήσει τους Κινέζους στην γρήγορη κατανάλωση των συναλλαγματικών τους αποθεμάτων, για αυτό και η πρόθεση του να μειώσει την συμμετοχή του στις δαπάνες του ΝΑΤΟ και να τα βρει με τους Ρώσους πίσω από την πλάτη των Ευρωπαίων συμμάχων του, για αυτό και η προσέγγιση με την Ταιβάν καθώς και η διακήρυξή του πως δεν θα επιτρέψει την περαιτέρω προώθηση της Κίνας στην Νότια Σινική θάλασσα.

Ο Τραμπ –κι όσοι βρίσκονται πίσω του– έχει σαφές και εξαιρετικά επιθετικό σχέδιο για την αναβάθμιση της παγκόσμιας θέσης των ΗΠΑ.

Σε αντίθεση με την παραμύθα που πουλάνε οι «βραδύνοες» -ή μήπως όχι;- θιασώτες της «πολιτικής ορθότητας», η επικινδυνότητα του Τραμπ εδράζεται σε ένα πολύ διαφορετικό επίπεδο το οποίο είτε δεν θέλουν είτε δεν μπορούν πια να κατανοήσουν.

Στην ΕΕ και την Γερμανία μετά τους «τρομοκρατημένους» και τους πεσιμιστές έκαναν την εμφάνιση τους –με προμετωπίδα την υποψηφιότητα του γνωστού Σούλτς για το SPD– και οι ανοήτως οπτιμιστές.

Λένε λοιπόν πως ίσως τώρα είναι η ευκαιρία της Ευρώπης για να ενοποιηθεί και να δημιουργήσει τον δικό της αξιόπιστο στρατιωτικό σχεδιασμό.

Παραβλέπω το γεγονός της αποχώρησης της Βρετανίας, του μοναδικού ίσως ευρωπαϊκού κράτους με σύγχρονες και έμπειρες ένοπλες δυνάμεις.

Παραβλέπω ακόμα το προφανές πρόβλημα του συντονισμού και της διοίκησης των μελλοντικών ενιαίων στρατιωτικών μονάδων της ΕΕ.

Παραβλέπω ακόμα και το ζήτημα της γλώσσας, αφού η μοναδική γλώσσα στην οποία θα μπορούσαν να συνεννοηθούν όλοι οι Ευρωπαίοι μεταξύ τους είναι τα …αγγλικά και έρχομαι σε πιο τεχνικά ζητήματα.

Οι στρατιωτικές δαπάνες της ευρισκόμενης σε καθεστώς παρατεταμένης ύφεσης και κοινωνικής αναστάτωσης ΕΕ θα έπρεπε να εκτοξευτούν στο διάστημα.

Και φυσικά, η χώρα που θα έπρεπε να καταβάλει τα περισσότερα χρήματα θα ήταν η Γερμανία.

Ακόμα κι αν αγνοήσει κανείς τα προβλήματα που θα παρουσιάζονταν σε μια χώρα που έχει απαγορεύσει συνταγματικά την δημιουργία δημοσιονομικών ελλειμμάτων, η παραγωγική προσπάθεια που θα έπρεπε να καταβάλουν οι Γερμανοί θα ήταν συγκρίσιμη μονάχα με το χρονικό διάστημα 1933-1940 χωρίς μάλιστα να υπάρχουν εγγυήσεις για «ανάλογη» αποτελεσματικότητα.

Τα οπλικά συστήματα που παράγουν σήμερα οι Ευρωπαίοι βρίσκονται τουλάχιστον στην προηγούμενη δεκαετία και η έρευνα για νεότερα συστήματα ​βρίσκεται ​ σε πολύ χαμηλό επίπεδο.

Το πιο σύγχρονο πχ Ευρωπαϊκό αεροσκάφος ​που ​είναι το Typhoon​,​ είναι προϊόν συμπαραγωγής πολλών ευρωπαϊκών κρατών, μεταξύ των οποίων και η Βρετανία που παράγει μερικά ​…χαμηλής σημασίας υποσυστήματα του αεροσκάφους όπως είναι το ραντάρ και οι κινητήρες.

Ακόμα κι αυτό, όμως, είναι πολύ υποδεέστερο των σύγχρονων μαχητικών αεροσκαφών Stealth​,​
5 και 5.5 γενιάς που παράγουν ήδη μαζικά οι Αμερικανοί ή ετοιμάζονται να παρά​ξ​ουν στο άμεσο μέλλον οι Ρώσοι και οι Κινέζοι.

Για την Γαλλία δε​,​ μάλλον δεν υπάρχει ανάγκη για την παραμικρή συζήτηση.

Αλλάξανε το σχήμα του Mirage σε Rafale και -μετά από δέκα χρόνια απεγνωσμένων προσπαθειών- κατάφεραν να πουλήσουν μερικά κομμάτια σε κάποιους απελπισμένους​ στην Μέση Ανατολή.


Για να αντιληφθούμε, πάντως, το μέγεθος της σημερινής στρατιωτικής αδυναμίας των Γερμανών, θα μπορούσαμε να ​αστειευτούμε λέγοντας ​ότι θα είχαμε ως Ελλάδα αρκετά σημαντικές πιθανότητες διαγραφής του εξωτερικού μας χρέους, αν το «παίζαμε» στον …στίβο μάχης:

Σύγχρονα άρματα Leo-2: 400 η Γερμανία, 350 η Ελλάδα.
Σύγχρονες φρεγάτες και υποβρύχια: 7+6 η Γερμανία, 4+5 η Ελλάδα.
Σύγχρονα μαχητικά αεροσκάφη: 123 Typhoon η Γερμανία, 199 F-16 και 45 Mirage-2000 η Ελλάδα.

Η μοναδική εναλλακτική της ΕΕ είναι ο ιστορικός συμβιβασμός με την Ρωσία του Πούτιν, δίνοντας του μάλιστα τα κατάλληλα ανταλλάγματα στην Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη.

Αυτό, όμως, θα σημάνει και το τέλος της γερμανικής ηγεμονίας. Και οι Γερμανοί το γνωρίζουν αυτό καλά.

Το παιγνίδι χοντραίνει γιατί έχουν αλλάξει τα δεδομένα που ίσχυαν κατά την διάρκεια των περασμένων δεκαετιών.

Τα όσα πρόκειται να συμβούν τους επόμενους μήνες θα σημαδέψουν τον κόσμο για τις επόμενες δεκαετίες, ενώ εμείς θα συνεχίζουμε τις γνωστές συζητήσεις για τα γνωστά αγαπημένα μας θέματα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, αν και δεν είμαι ειδικός στα γεωπολιτικοστρατηγικά -όπως εσύ!- νομίζω πως το θέμα είναι με ποιον θα πάει η Ρωσία. Και μάλλον η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αργήσει να σκεφτεί τη Ρωσία ως μέλος της, ενώ αφενός είναι μικρή και αδύναμη μπροστά στους νέους συσχετισμούς δυνάμεων στον πλανήτη, και αφετέρου είναι και μπροστά σε διάλυση. Είναι πολύ αστείο που η Ευρωπαϊκή Ένωση συνειδητοποίησε πως δεν έχει στρατό, όταν αποχώρησε η Βρετανία. Ηλία, σε ένα κείμενο πριν από τέσσερα χρόνια, έγραφα: “Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει ανάγκη την Ρωσία και η Ρωσία έχει ανάγκη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ας θυμηθούμε το όραμα του Σαρλ Ντε Γκωλ για μια Ευρώπη που θα ξεκινάει από τον Ατλαντικό και θα απλώνεται μέχρι τα Ουράλια. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, η Ρωσία φτάνει μέχρι τον Ειρηνικό. Να μπει η Ρωσία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για να μην διαλυθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτή είναι η τελευταία ευκαιρία για την Ευρωπαϊκή Ένωση.”. Ηλία, το μεσημέρι πήγα μια ωραία βόλτα στον ήλιο -another day of sun!- και, καθώς κοιτούσα τον ορίζοντα και την θάλασσα, μου τηλεφώνησε ένας ξένος και ψύχραιμος φίλος, ο οποίος μου είπε πως βλέπει τον πόλεμο να έρχεται. Του είπα να μην ανησυχεί γιατί εγώ βλέπω και ακούω τα πουλιά, ενώ του θύμισα πως οι άνθρωποι δεν σταμάτησαν να ερωτεύονται και να τραγουδούν ούτε στον πόλεμο. Ηλία, ξαφνικά όλα μου φαίνονται υπέροχα. Μπράβο σου που γράφεις συνέχεια, για να καλύπτεις και το κενό του Άρη, ο οποίος δεν απάντησε στο μέιλ μου και με έχει βάλει σε σκέψεις γιατί κάπου καλά θα έχει καβατζωθεί και θα την περνάει φίνα. Αν δεν τα έχει τινάξει. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.