Τρέξτε με τα παιδιά σας

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Είναι η πρώτη φορα που σου γράφω και θα ήθελα να μοιραστώ κάποιες σκέψεις για ένα σχετικά πεζό θέμα της καθημερινότητας, σε αντίθεση με τα φλέγοντα πολιτικά και οικονομικά ζητήματα.

Λοιπόν, είχα πάει μια ωραία Κυριακή πρωί στον στίβο της γειτονιάς μου.

Εκεί που καθόμουν και έκανα τις ασκήσεις μου -καλά ΟΚ, χάζευα, ήταν ωραία και η μέρα- και κοιτούσα προς την είσοδο, μπαίνει μια οικογένεια με δυο παιδάκια.

Αμέσως μόλις μπαίνουν, το ένα παιδάκι, το πολύ 5-6 χρονών, αρχίζει ένα σπριντ 100-200 μέτρων φορώντας ένα πλατύ χαμόγελο.

Φυσικά, οι γονείς θορυβήθηκαν, ακούστηκε ένα «Πρόσεχε!», αλλά κανείς από τους γονείς δεν κινήθηκε να ακολουθήσει το παιδί και να τρέξει λίγο μαζί του.

Δεν θέλω και πολύ, η συγκεκριμένη εικόνα μου δημιούργησε διάφορες εντυπώσεις και σκέψεις.

Παίξτε και τρέξτε με τα παιδιά σας! Μόνο καλό θα κάνει σε όλους.

Τα παιδιά θέλουν να εκτονώσουν την ενέργειά τους και χρόνο με τους γονείς τους.

Κι εσείς θέλετε να ξεφύγετε από την ρουτίνα, τα προβλήματα της καθημερινότητας, που όλοι έχουμε λίγο-πολύ, και να γίνετε πάλι παιδιά έστω και για λίγο.

Αν πάλι δεν έχετε προβλήματα ζωτικής σημασίας -πραγματικά σας το εύχομαι-, δεν υπάρχει λόγος να μην αφιερώσετε λίγο χρόνο απευθείας στα παιδιά σας.

Δηλαδή, όποιο και να είναι το background σας, το παιχνίδι με τα παιδιά σας είναι από τα πιο όμορφα και χρήσιμα πράγματα που μπορείτε να κάνετε.

Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματικός τρόπος να προσέχετε τα παιδιά από το να συμμετέχετε στο παιχνίδι τους.

Με την συμμετοχή σας, επίσης, τα παιδιά απενοχοποιούν την άσκηση και την πιθανότητα να χτυπήσουν, αποκτούν μεγαλύτερη σιγουριά για τον εαυτό τους, και βεβαια μπορείτε να βάλετε τα όριά σας, χωρίς να φοβηθούν την κίνηση και την άσκηση.

Όσο για εσάς, είναι μια ευκαιρία να δείτε τα παιδιά σας χαρούμενα και να ξεφύγετε για λίγο από την πιθανώς καθιστική ζωή που κάνετε· και πολλοί εξ ημών κάνουμε δυστυχώς.

Η παιδική αμεσότητα, ζωντάνια, σπιρτάδα θα έλεγα εχει υμνηθεί σε διάφορες εποχές από διάφορους ανθρώπους.

Να λοιπόν ένας πολύ όμορφος τρόπος να την πλησιάσουμε όλοι μας.

Και, πού ξέρετε, μπορεί αυτός ο απλός τρόπος να είναι η αρχή της διαπαιδαγώγησης εν γένει ελεύθερων ανθρώπων.

Από κάποιον που δεν έχει (ακόμα) παιδιά

Φώτης

Υ.Γ.1 Δεν ξέρω πώς πέρασε την μέρα της η συγκεκριμένη οικογένεια, αλλά εύχομαι να έπαιξαν όλοι όσο ήθελαν και τους ευχαριστω για την τροφή για σκέψη.
Υ.Γ.2 Σ’ ευχαριστώ μπαμπά που από μικρό με έμαθες να τρέχω (κυριολεκτικά και μεταφορικά) τρέχοντας μαζί μου!

(Αγαπητέ φίλε, έχω την εντύπωση πως, αν οι γονείς, προσπαθήσουν να ακολουθήσουν τα παιδιά στο παιχνίδι τους, θα πέσουν ξεροί από την κούραση. Τα παιδιά είναι τούρμπο. Δοκιμάστε να παίξετε με παιδιά και θα καταλάβετε τι εννοώ. Επίσης, δεν ξέρω αν είναι καλό να παίζουν συνέχεια οι γονείς με τα παιδιά τους γιατί καλό είναι τα παιδιά να συνηθίσουν να παίζουν με άλλα παιδιά, για να μάθουν πως ζουν σε κοινωνία και όχι σε οικογένεια-συμμορία. Οι γονείς μπορούν να παίξουν παιχνίδια με τους άλλους γονείς. Και παίζουν παιχνίδια οι γονείς, αφού ο μπαμπάς του ενός παιδιού φασώνεται με τη μαμά του άλλου παιδιού, οπότε έρχονται πιο κοντά οι δυο οικογένειες. Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια στο λόφο του Φιλοπάππου -ήταν κάποια μέρα κοντά στην Καθαρά Δευτέρα- έναν πιτσιρικά 7 με 8 χρονών, ο οποίος, αφού κατάφερε να σηκώσει τον αετό του παρέα με δυο άλλους λιλιπούτειους κανιβαλιστές, έβγαλε το κινητό και τηλεφώνησε στον πατέρα του, να του πει να βγει στο μπαλκόνι, για να δει ότι σήκωσε τον αετό του. Ποιο το νόημα να σηκώσεις τον αετό, αν δεν το δει ο μπαμπάς σου; Σημασία έχει να παίζουμε, μικροί-μεγάλοι, γιατί ο άνθρωπος πεθαίνει, όταν σταματάει να παίζει. Εγώ, πάντως, παίζω κάθε μέρα. Αυτό δεν είναι μπλογκ, είναι παιδική χαρά. Και μη λέτε πως δεν έχετε παιδιά, γιατί όλα τα παιδιά είναι παιδιά μας. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.