Για την 25η Μαρτίου

Θρησκευτική ελευθερία ή θρησκευτικό προνόμιο; Εμείς ή εγώ;
25η Μαρτίου και γι άλλη μια φορά το έθνος θαυμάζει τις μαθητικές παρελάσεις. Αυτές που ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταργούσε κι οι αριστερίζοντες κατηγορούσαν ως έκφραση φασιστικής ομοιομορφίας.

Τελικά, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ τις κατήργησε, ούτε οι αριστερίζοντες τις κατηγορούν πια.

Αντιθέτως, επικροτούν το πάντρεμα του εθνικού με τον θρησκευτικό συντηρητισμό.

Επικροτούν το πάντρεμα της παρέλασης, που επιβάλει ομοιομορφία για όλους -έστω και για τη στιγμή της παρέλασης- με την μαντίλα, που επιβάλει ομοιομορφία μόνο για τις γυναίκες (για μια ολόκληρη ζωή).

Ας δεχθούμε όμως ότι η μαντίλα δεν είναι σύμβολο καταπίεσης, αλλά έκφραση του πλουραλισμού και της διαφορετικότητας.

Γιατί τότε μόνο οι μουσουλμάνες μαθήτριες έχουν δικαίωμα σε αυτήν;

Γιατί μόνο αυτές απαλλάσσονται της ομοιομορφίας της παρέλασης;

Όταν ήμουν μαθητής, δεν ήθελα να φορώ τη στολή.

Στη δουλειά δεν μου αρέσει το dress code.

Γιατί δεν γίνεται σεβαστή κι η δική μου επιθυμία;

Δεν αρκεί να το θέλω εγώ;

Πρέπει να ισχυριστώ ότι μου επιβάλλει μια θρησκεία να ντυθώ διαφορετικά για να γίνει αποδεκτή η βούλησή μου;

Μα τι σκοταδισμός είναι αυτός;

Μα τι είναι η θρησκεία;

Μία κοσμοθεωρία. Μία αντίληψη για το πώς θα έπρεπε να είναι ο κόσμος.

Τέτοιες αντιλήψεις είναι κι οι φιλοσοφικές αντιλήψεις κι οι πολιτικές απόψεις.

Τι είναι η θρησκευτική ελευθερία; Τι είναι η πολιτική ελευθερία;

Δικαιούται ένας μαθητής ή ένας δάσκαλος να παρελάσει ή να διδάξει αντίστοιχα φέροντας λ.χ. ένα σφυροδρέπανο, μια σημαία του ΚΚΕ, ή οποιοδήποτε άλλο σύμβολο της ιδεολογίας του;

Είναι καταπάτηση ή περιορισμός των πολιτικών τους δικαιωμάτων εάν δεν τα κάνουν αυτά;

Το πρόβλημα της σημερινής Αριστεράς είναι ότι έχει απορροφηθεί από την νεοφιλελεύθερη λογική που βάζει τα ατομικά δικαιώματα πάνω από τα συλλογικά.

Αντί, με αφορμή τη μαντίλα, να διεκδικήσουμε το τέλος ή τη χαλάρωση του dress code ως συλλογικό δικαίωμα που θα ισχύει για όλους, διεκδικείται ως προνόμιο μιας συγκεκριμένης κοινωνικής ομάδας.

Η σημερινή Αριστερά έχει συνηθίσει στη νεοφιλελεύθερη κοινωνία των πολλών ταχυτήτων.

Στην κοινωνία που τα δικαιώματα κι οι υποχρεώσεις δεν είναι ίδια για όλους.

Η ευρωπαϊκή οδηγία Μπολκενστάιν προέβλεπε να ισχύει το εργατικό δίκαιο της χώρας καταγωγής του εργαζόμενου, κι όχι της χώρας διαμονής κι εργασίας του.

Το Μνημόνιο επιδιώκει τη δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών στην Ελλάδα, όπου δεν θα ισχύει το ελληνικό εργατικό δίκαιο.

Μα κι η ίδια η Ελλάδα έχει γίνει μία Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου δεν ισχύει το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο.

Με την κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας οι μισθοί των εργαζομένων έπεσαν ακόμα περισσότερο.

Για όσο αντιμετωπίζουμε κάθε ζήτημα ως το Εγώ του καθενός, θα είμαστε πάντοτε ηττημένοι.

Η πραγματική πρόοδος θα επανέλθει, όταν, ακόμα και στο πιο ασήμαντο Εγώ, καταφέρουμε να δημιουργήσουμε ένα Εμείς και να το διεκδικήσουμε.

Ν.Σ.

(Αγαπητέ φίλε, οι μαθητικές παρελάσεις καθιερώνονται επίσημα επί Ιωάννη Μεταξά. Για τις μαθητικές παρελάσεις -όπως και για πολλά άλλα «έθιμα»- ισχύει αυτό που είχε γράψει ο Πασκάλ: «Το έθιμο είναι σεβαστό για το μοναδικό λόγο ότι έχει γίνει αποδεκτό. Αυτό αποτελεί τη μυστικιστική βάση της κυριαρχίας του εθίμου. Όποιος ανατρέξει στις πηγές του το εκμηδενίζει». Μην αναζητάτε λογική στη σημερινή Ελλάδα, δεν θα την βρείτε. Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω ποιο το νόημα να εορτάζεις εθνικές επετείους, όταν έχεις παραδώσει τη χωρα σου. Αλλά αυτό για τους περισσότερους σημερινούς Έλληνες είναι μια λεπτομέρεια. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.